ο καθρέφτης της αυτοκαταστροφής

Σέσι Γραμματικού

Τα ΜΑΤ εξοπλίστηκαν για άλλη μια φορά σαν αστακοί για να τα βάλουν με άοπλους και απελπισμένους (άλλωστε έχουν αποδείξει ότι μόνο μ’ αυτούς μπορεί να τα βάζουν). Χτύπησαν παππούδες στο Γραμματικό και έστειλαν κάποιους κατοίκους(μεταξύ των οποίων και τον εκλεγμένο κοινοτάρχη Ν. Κούκη) στο νοσοκομείο. Βέβαια, δεν ενεργούν αυτόβουλα αλλά με τις προσταγές μιας κυβέρνησης, ο πρωθυπουργός της οποίας είχε δεσμευτεί προεκλογικά ότι δεν θα γίνει ΧΥΤΑ στο Γραμματικό (το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;)
Υπάρχει όμως μια γενικότερη στάση απέναντι στο πολύ σοβαρό θέμα του ΧΥΤΑ στο Γραμματικό (αλλά και στην Κερατέα). Η στάση είναι ότι το θέμα αφορά μόνο ένα μικρό και απομακρυσμένο χωριό. Δε θέλουμε να παραδεχτούμε ότι το πρόβλημα απλώς φαίνεται ότι αφορά άμεσα τους λίγους κατοίκους του χωριού, στην πραγματικότητα όμως μας αφορά όλους. Δεν ζούμε ξεκομμένοι ο ένας από τον άλλο, σε γυάλινους και αεροστεγείς χώρους, αλλά η δράση που γίνεται χιλιόμετρα μακριά μάς επηρεάζει άμεσα, πολύ περισσότερο από ό,τι νομίζουμε. Είναι λοιπόν υπόθεση μόνο του Γραμματικού;
Με την κατασκευή του ΧΥΤΑ τα στραγγίσματα από τα απορρίμματα κάποια στιγμή θα καταλήξουν στη Λίμνη Μαραθώνα (που βρίσκεται στην περιοχή) και στον Ευβοϊκό κόλπο μολύνοντας τις παραλίες από τον Κάλαμο μέχρι τη Ραφήνα. Με τον ίδιο τρόπο τα στραγγίσματα θα περάσουν στον υδροφόρο ορίζοντα μολύνοντας τον κάμπο του Μαραθώνα που τροφοδοτεί με φρούτα και λαχανικά την Αττική. Η στεγανοποίηση δεν αποτελεί λύση, επειδή κάτω από το χώρο του ΧΥΤΑ περνάει το ενεργό σεισμικό ρήγμα του Ωρωπού, το οποίο κανένα στεγανωτικό μέτρο παγκοσμίως δεν μπορεί να συγκρατήσει όταν ενεργοποιείται (Παν/μιο Πάτρας). Όταν λοιπόν θα έρθει η ώρα να πίνουμε σκατά, να τρώμε σκατά και να κολυμπάμε στα σκατά τότε το πρόβλημα δεν θα το έχει μόνο το μικρό Γραμματικό. Μόνο που τότε θα είναι πολύ αργά.
Όταν οι «αδιάφοροι» Αθηναίοι θα ξεκινούν για το μπάνιο τους στο Σχοινιά ή στη Νέα Μάκρη θα είναι υποχρεωμένοι να οδηγούν σημειωτόν πίσω από στρατιές απορριμματοφόρων (γίνεται λόγος για πάνω από 500 την ημέρα!) Έχετε επιχειρήσει να πάτε για μπάνιο το Σαββατοκύριακο στο Σχοινιά; Ε, προσθέστε στην κίνηση που θα «τρώτε» στο δρόμο και τα απορριμματοφόρα. Ειδυλλιακή εικόνα! Μόνο που τότε θα είναι πολύ αργά.
Ο αέρας που πνέει στην περιοχή (συνήθως βόρειος) θα φέρνει από το Γραμματικό όλους τους αέριους ρύπους (διοξίνες, αμμωνιακές ενώσεις, θειικές ενώσεις, μεθάνιο κ.λπ.) πάνω από το Διόνυσο, την Εκάλη, την 'Ανοιξη, τον 'Αγ. Στέφανο, το Κρυονέρι και τελικά όλο το Λεκανοπέδιο. Μόνο που τότε θα είναι πολύ αργά.
Είναι ήδη αργά για το μεγαλύτερο μέρος της Αττικής. Κατέστρεψαν το Θριάσιο, δε σεβάστηκαν την Ελευσίνα, μόλυναν τη Φυλή και τα Λιόσια, λεηλάτησαν το Μαρκόπουλο και μετά σκέφτηκαν: Τι έχει μείνει ακόμα όρθιο; Ένα κομμάτι της Ανατολικής Αττικής. Ε, πρέπει να το καταστρέψουμε κι αυτό. Γι αυτό εξαίρεσαν από την αναδάσωση 515 στρέμματα δάσους στην Κερατέα και 464 στρέμματα στο Γραμματικό (τα δάση αυτά είχαν καεί στο παρελθόν και τόλμησαν να αναδασωθούν μόνα τους!) Βέβαια στην Αττική έχουμε πια τόσα δάση που μπορούμε να διαθέτουμε και μερικά σε μεγαλοεργολάβους!
Και τι θα γίνει με τα σκουπίδια; Υπάρχει η εναλλακτική πρόταση του Πολυτεχνείου Κρήτης (καθηγητής κ. Αλ. Οικονομόπουλος) την οποία έχει αποδεχθεί το Τ.Ε.Ε. ως τη βέλτιστη οικονομικά και περιβαλλοντικά. Η λύση που προωθείται αυτή τη στιγμή είναι παρωχημένη στην υπόλοιπη Ευρώπη. Αποτελεί προσωρινό και μεταβατικό μέτρο, που θα έχει όμως μόνιμα καταστρεπτικά αποτελέσματα.
Κάθε κομμάτι της Αττικής μάς αφορά όλους. Είναι ήδη πολύ αργά. Ας σώσουμε ό,τι απόμεινε. Κάντε μια βόλτα στο δάσος του Μαύρου Βουνού στο Γραμματικό και κατεβείτε για μπάνιο μέχρι το Σέσι με τα κρυστάλλινα νερά (η παραλία στα δεξιά είναι η καλύτερη). Αν πηγαίνετε για Πόρτο Ράφτη αφήστε την Αττική Οδό και περάστε μέσα από το μαγευτικό δάσος του Κουβαρά (κοντά στην Κερατέα, όπου προβλέπεται να γίνει ο τρίτος ΧΥΤΑ). Και αν έχετε έστω και λίγα ψήγματα λογικής και συναισθήματος θα πάρετε θέση ενάντια σε ένα μεγάλο έγκλημα που είναι έτοιμο να συντελεστεί.
Θα επανέλθω με φωτογραφίες από την περιοχή.
Περισσότερα για το θέμα στο ιστολόγιο: http://www.oxistoxyta.gr/xyta.htm

ο λαξευτής των στοιχείων πέρασε από τον καθρέφτη

Καθυστέρησα λίγο, αλλά τελικά διάβασα το «Λαξευτή των Στοιχείων» της Βάσως Χρήστου και οφείλω να ομολογήσω ότι εντυπωσιάστηκα. Ελληνική φάντασυ με αληθινή φαντασία. Η τριλογία «Η Επιστροφή των Λαξευτών» από τις εκδόσεις ΙΑΜΒΟΣ κλείνει με το καλύτερο – κατά τη γνώμη μου – βιβλίο, στο οποίο η Βάσω κεντάει με μαεστρία τον κόσμο της. Η δομή του μυθιστορήματος είναι σφιχτοδεμένη με κάθε λεπτομέρεια να στηρίζει το σύνολο και το σύνολο να δικαιολογεί απόλυτα όλες τις λεπτομέρειες.

Τόπος της ιστορίας το μακρινό Ρουμπάν με τα δυο φεγγάρια, τον Ρόγκαν και τον Φλάγκαν. Χρόνος το 535 μετά την Εγκατάσταση (ποια είναι η Εγκατάσταση; Ε, πρέπει να διαβάσετε το βιβλίο). Μαγεία, σπαθιά, ίντριγκες, ηρωισμός. Όμως η συγγραφέας δεν αρκείται να διηγηθεί μια ωραία περιπέτεια, αλλά δημιουργεί θαυμάσιους χαρακτήρες και μας κάνει κοινωνούς των επιθυμιών τους, των παθών και των ελαττωμάτων τους, των φόβων και των ονείρων τους. Ο Κένταλ, η Σέριλι, η Τέρανι,ο Λέβαν, η Λύρις,ο Ιβάραν, η Βισάνυ, θα σας ακολουθούν και αφού θα έχετε τελειώσει την ανάγνωση του βιβλίου και θα σας σπρώξουν να διαβάσετε τα προηγούμενα βιβλία της τριλογίας – αν δεν το έχετε ήδη κάνει. Διαβάζοντας και τα τρία βιβλία συνειδητοποιείς ότι η συγγραφέας έχει στήσει έναν ολοκληρωμένο κόσμο, μας μιλά για τη γεωγραφία του και την ιστορία του, εξηγεί τον τρόπο που λειτουργούν και αλληλεπιδρούν οι δυνάμεις της φωτιάς και της πέτρας, μας δίνει ακόμα και τους χάρτες του πλανήτη Σόλαν 4, του Ρουμπάν, της Βαλένια, της Αλτέρα. Και η Μάγδα Λεβίνοβιτς σχεδιάζει τους θυρεούς για κάθε επαρχία του Ρουμπάν, αλλά και το εξώφυλλο του βιβλίου. Συμπληρωματικά σε όλα αυτά λειτουργεί το ιστολόγιό της Βάσως Χρήστου: http://razathor.blogspot.com

αντικατοπτρισμοί στο Λιβυκό πέλαγος

ο καθρέφτης, οι εκλογές και η παραλία

Καλό Καλοκαίρι από την Κρήτη!
Η Αλίκη συνδύασε εκλογές με παραλία. Όχι, δεν επιθυμεί να σχολιάσει το εκλογικό αποτέλεσμα. Απλώς μετά από αποτοξίνωση πολλών ημερών βρέθηκε μπροστά σε υπολογιστή. Άπό βδομάδα θα υπάρξουν και φωτογραφίες.

τέσσερα βιβλία στον καθρέφτη της ΑΛΕΦ

Στην παρουσίαση των «Τεσσάρων» που έγινε πριν από ένα μήνα στο καφεβιβλιοπωλείο Έναστρον απόκτησα το μυθιστόρημα του Κώστα Χαρίτου: «Σχέδιο Φράκταλ». Χθες τελείωσα την ανάγνωσή του και το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Ένας μυθοβιογράφος και μια φυσικός μπαίνουν σε μια μεγάλη περιπέτεια καθώς αγωνίζονται να διατηρήσουν την φύση της πραγματικότητας που δείχνει να καταρρέει. Κεντρική θέση στην ιστορία το πρόγραμμα στο CERN για την ανακάλυψη του σωματιδίου Higgs, του σωματιδίου του θεού. Το απρόοπτο και η αυτοομοιότητα εισβάλλουν στην καθημερινότητα και ένα εφιαλτικό φράκταλ αρχίζει να δημιουργείται. Η θεωρία του χάους και η κβαντική φυσική αποτελούν τον καμβά της ιστορίας στην οποία εμπλέκονται επιστήμονες, χάκερ, συγγραφείς αλλά και τα ανθρωπάκια του Γαϊτη. Από τις σκιές ξεπροβάλλουν και οι Μεγάλοι Παλαιοί. Μια περιπέτεια που κράτησε το ενδιαφέρον και την αγωνία μου μέχρι το τέλος και με υποχρέωνε να βιάζομαι να γυρίσω στο σπίτι για να διαβάσω τι θα γίνει παρακάτω. Και όλα αυτά δοσμένα με την αισιόδοξη ματιά και το γνωστό χιούμορ του συγγραφέα.


Και μια και αναφέρθηκα στο «Σχέδιο Φράκταλ» να διευκρινίσω ότι τα υπόλοιπα βιβλία της παρουσίασης τα είχα διαβάσει παλιότερα, αλλά δεν μπόρεσα εκείνη την εποχή να γράψω κάτι γι αυτά. Το πρώτο είναι το «Έξη δισεκατομμύρια τρόποι ζωής», του Παναγιώτη Κούστα. Εξαιρετικό, σαν σύλληψη και σαν εκτέλεση. Και εξαιρετικό το εξώφυλλο. Τα μικρά διηγήματα, που εντάσσονται σε ένα γενικότερο πλαίσιο, σε κάνουν να προβληματιστείς για τη φύση του ανθρώπου ενώ κάνουν προσιτή και εφικτή μια δημοκρατία άμεση και πραγματική. Ο κόσμος δεν είναι δεδομένος, το μέλλον το δημιουργούν κάθε στιγμή οι άνθρωποι και το θέμα είναι να αποφασίσουν προς ποια κατεύθυνση θα κινηθούν, καθώς και αν είναι διατεθειμένοι να αφήνουν «κάποιους» να αποφασίζουν ερήμην τους. Ο Παναγιώτης Κούστας δίνει απλές και ευρηματικές λύσεις σε προβλήματα (και είναι οι άνθρωποι αυτοί που θα υλοποιήσουν ή θα εμποδίσουν την εφαρμογή τους). Και ναι, είναι αισιόδοξος για το μέλλον. Και ναι, όταν τελειώσεις την ανάγνωση κάτι έχει αλλάξει στην αντίληψή σου και κρατάς για καιρό ένα κομμάτι απ’ αυτή την αισιοδοξία, όσο μαύρα κι αν είναι τα πράγματα γύρω σου. Γιατί ξέρεις πως όλα μπορούν να αλλάξουν.


Ερχόμαστε στον Αλέκο Παπαδόπουλο και τις «Λάθος οδηγίες» του. Πολλά τα θέματα που θίγει ο συγγραφέας, αριστοτεχνικός ο τρόπος που το κάνει, δυσοίωνο το μέλλον που περιγράφει. Πάντως κυριαρχεί το χιούμορ του (πολλές φορές μαύρο). Τα δεκαέξη διηγήματα της συλλογής χωρίζονται σε τέσσερις ενότητες και ανάμεσά τους υπάρχουν διαλείμματα για διαφημίσεις, που αποτελούν μια πολύ ενδιαφέρουσα άσκηση ύφους. Θα γνωρίσετε μια θρησκεία του ζωδιακού κύκλου σε ένα διήγημα που σε καθηλώνει με το γλωσσικό ύφος και τη φαντασία του, θα γοητευτείτε από την ευγλωττία και το δυναμισμό ενός Συρανό του μέλλοντος, θα βρείτε ένα Λεωνίδα κάπου στο διάστημα να δίνει την τελική μάχη με τους 300 Σπαρτιάτες και τους πάντα λησμονημένους Θεσπιείς. Θα εκπλαγείτε με μια πλούσια κυρία που επιμένει να μηνύσει την Κόκα Κόλα και θα αρχίσετε να βλέπετε με μια άλλη ματιά τον τρόπο λειτουργίας της βαρύτητας. Και κάπου σας περιμένει μια καινούργια ερμηνεία της θεραπευτικής μαγείας και της δύναμης του μάγου Αβραμελίν. Όσο για το «Φλοίσβο των Άστρων»… Πρέπει οπωσδήποτε να το διαβάσετε.
Και τα τρία βιβλία κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις ΤΡΙΤΩΝ και οι τρεις συγγραφείς είναι μέλη της Αθηναϊκής Λέσχης Επιστημονικής Φαντασίας.


Μέλη της ΑΛΕΦ είναι και οι περισσότεροι από τους δεκαπέντε συγγραφείς της ανθολογίας φανταστικών διηγημάτων με τίτλο «Τρεις ματιές τ’ αλλάζουν όλα» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ. Τα δεκαεννέα διηγήματα της ανθολογίας έχουν διαβαστεί και έχουν παρουσιαστεί στα έξη πρώτα λογοτεχνικά εργαστήρια της ΑΛΕΦ. Οι συγγραφείς κατ’ αλφαβητική σειρά είναι: Πόπη Βερνάρδου, Κώστας Γερογιάννης, Ελένη Γούλα, Γιώργος Γούλας, Δανάη Κατσαβού, Σπύρος Κίντζιος και Άντζελα Λου Πέτρου,Χριστόδουλος Λιθαρής. Δημήτρης Λυκουριάς, Απόστολος Μανουράς, Εμμανουήλ Μανωλάς, Γιώργος Παυλίδης, Σύλβια Ρήγα, Κώστας Χαρίτος και Βάσω Χρήστου. Τόσα ονόματα εγγυώνται Χριστόδουλος Λιθαρής, Κώστας Γερογιάννης, Δημήτρης Λυκουριάς. Στο βιβλίο υπάρχει χώρος για πολλούς και διαφορετικούς κόσμους που ανήκουν στο Φανταστικό, την Επιστημονική Φαντασία και τον Τρόμο και διακρίνονται από ποικιλία ύφους, εναλλαγή θεμάτων και αφηγηματικών τρόπων. Θα συναντήσετε νεράιδες και υπολογιστές, έλλογες πόλεις και αδέσποτους ήχους, εικονική πραγματικότητα και δαιμονικούς πωλητές , λάμιες και μαθητευόμενες μάγισσες. Ξεφεύγουν από τις σελίδες του βιβλίου και σας συντροφεύουν όσο το διαβάζετε, αλλά και αφού το τελειώσετε.

ο καθρέφτης και η Ιερά Οδός

Ένα νέο blog για την Ιερά Οδό. Όχι αυτή των νυχτομάγαζων, ούτε εκείνη που θα διασχίζουν οι φίλαθλοι όταν θα πηγαίνουν για να παρακολουθήσουν το ματς στον Ελαιώνα (μιας και το εμπορικό κέντρο μάλλον θα το αποφύγουμε, αλλά το γήπεδο δε φαίνεται να το γλυτώνουμε).

Το νέο blog επέλεξε να αναδείξει την ιστορία της περιοχής, να υπερασπιστεί «τη μνήμη ενάντια στη λήθη», που είναι «ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία» κατά το συγγραφέα Μίλαν Κούντερα. Και, όπως λένε οι δημιουργοί του, θα το επιδιώξουν ανασύροντας από το συλλογικό «σεντούκι» τους βιβλία, φωτογραφίες, πίνακες ζωγραφικής, περιγραφές, μουσική, ποίηση και προβάλλοντας τα μνημεία κατά μήκος των είκοσι δύο Ιερών χιλιομέτρων της Ιεράς Οδού αλλά και ολόκληρης της Δυτικής Αθήνας.
Το ανακάλυψα σήμερα περιδιαβαίνοντας στο indy.gr.

http://www.ieraodo.blogspot.com/

the Beau and the Beast

Διήγημα της Μαρίας Πέτρου*

Ο Ωραίος και το Τέρας

Αυτός ήταν Ωραίος. Αυτή δεν ήταν άσχημη, αλλά η μοναξιά, και μια ζωή πιο αγκαθωτή από τα τριαντάφυλλά της, την είχαν κάνει Τέρας.
Ο Ωραίος δεν τη φοβήθηκε όπως οι άλλοι. Το Τέρας ήλπιζε πως αυτός θα μπορούσε να δει την ομορφιά που κρυβόταν κάτω από την τραχειά επιφάνεια.
Ο Ωραίος ήθελε να βλέπει την ομορφιά του να καθρεφτίζεται στα μάτια του Τέρατος.
Το Τέρας ένοιωθε ότι κάθε φορά που συναντιόνταν γινόταν και λίγο περισσότερο άνθρωπος.
Ο Ωραίος την πρόσεχε και της έκανε εκπλήξεις και γινόταν ακόμα πιο Ωραίος για χάρη της. Το Τέρας είχε αρχίσει πάλι να χαίρεται τη ζωή.
Ο Ωραίος μιλούσε για ταξίδια, καινούργια πράγματα και περιπέτειες. Το Τέρας πίστευε πως θα τις ζούσαν μαζί.
Ο Ωραίος χαιρόταν να βλέπει την ελπίδα στα μάτια του Τέρατος.
Το Τέρας ήλπιζε ότι, με τη βοήθεια του Ωραίου, θα άφηνε πίσω την κούραση και την ασχήμια της σαν άδειο κουκούλι, και θα ξαναγεννιόταν, εξαγνισμένη, ωραία και δυνατή.
Ο Ωραίος ήθελε να βλέπει τη λατρεία στα μάτια του Τέρατος.
Το Τέρας περίμενε ν’ ακούσει τις μαγικές λέξεις ‘Τέρας σας αγαπώ!’ που θα την έκαναν πάλι άνθρωπο.
Ο Ωραίος δεν θα τις έλεγε ποτέ, αλλά το Τέρας δεν το ήξερε αυτό. Πίστευε ότι κάθε τους συνάντηση την έφερνε όλο και πιο κοντά στις πολυπόθητες λέξεις.
Ο Ωραίος βαρέθηκε να βλέπει την ομορφιά του σ’ αυτό το θαμπό καθρέφτη. Της είπε ότι είναι πολύ κουρασμένη για να τον ακολουθήσει στα ταξίδια του, μα θα μπορούσαν να μείνουν φίλοι. Το Τέρας κατάρρευσε, έκλαψε και παρακάλεσε.
Ο Ωραίος χάρηκε που είδε την ελπίδα να σβήνει στα μάτια του Τέρατος.
Το Τέρας έχασε κάθε ελπίδα να ξαναγίνει άνθρωπος. Η μοναξιά την ξανάπιασε στ’ αγκάθια της, και κανείς δεν ξέρει τι της συνέβη μετά.
Ο Ωραίος ταξιδεύει και ταξιδεύει, ψάχνοντας συνεχώς καινούργιους καθρέφτες.

09-06-07

The Beau and the Beast

He was the Beau. She was not ugly, but loneliness, and a life more thorny than her roses, had made her a Beast.
The Beau wasn’t afraid of her like the others. The Beast hopped that he would be able to see the hidden beauty beneath the rough surface.
The Beau wanted to look at his beauty mirrored on Beast’s eyes.
The Beast was feeling that, every time they met, she was becoming a little more human.
The Beau cared about her and made her surprises and made himself even more beautiful for her. The Beast had started to enjoy the life again.
The Beau talked about travels, new things and adventures. The Beast believed that they would live them together.
The Beau was pleased to see the hope in Beast’s eyes.
The Beast hopped that, with Beau’s help, she would leave back her fatigue and ugliness like an empty cocoon and be reborn, expurgated, strong and beautiful.
The Beau wanted to see the worship in Beast’s eyes.
The Beast was waiting to hear the enchanted words ‘Beast, I love you!’ which would make her human again.
The Beau would never utter these words, but the Beast didn’t know it. She believed that every one of their meetings brought her nearer to the coveted words.
The Beau grew bored seeing his beauty on this tarnished mirror. He told her that she is too tired to follow him at his travels, but they could still remain friends. The Beast broke down, sobbed and begged.
The Beau was pleased to see the hope whipped off of Beast’s eyes.
The Beast lost every hope to become human again. Loneliness caught her back on its thorns, and nobody knows whatever happened to her afterwards.
The Beau travels and travels, seeking continually new mirrors.

*Το παραπάνω διήγημα το έγραψε η φίλη μου (και μέλος της ΑΛΕΦ) Μαρία Πέτρου. Η συγγραφέας έκανε και την αγγλική του μετάφραση.