Καλές γιορτές! Χρόνια πολλά και δημιουργικά!
alice * in * mirrorland * Μια περιπλανηση στους λαβυρινθους του καθρεφτη
Δευτέρα 26 Δεκεμβρίου 2011
Δευτέρα 13 Ιουνίου 2011
λέξεις
Οι λέξεις εδώ και χρόνια παρατημένες.
Σταλαγματιές ήχων που χάθηκαν
πνιγμένες στο θόρυβο που σήκωσε η αμφιβολία.
Την κρατά στα χέρια· την αμφιβολία.
Τη στριφογυρίζει νευρικά. Δακρύζει.
Πώς κύλισαν τόσο γρήγορα τα χρόνια;
Πώς χάθηκαν έτσι ανεπαίσθητα οι στιγμές;
Όλα ένα παιχνίδι.
Στην αρχή.
Ένα παιχνίδι που έπαιξε εκείνη τη μαγική άνοιξη.
Τότε άρχισε να μαζεύει λέξεις.
Λέξεις που ήταν όμορφο να τις ακούει
και να τις επαναλαμβάνει.
Άνοιξε το μπαούλο.
Οι αναμνήσεις ξεπήδησαν
χρωματιστές και ορμητικές.
Οι λέξεις είχαν γίνει πράγματα και
διεκδίκησαν θέση στη ζωή της.
Σταλαγματιές ήχων που χάθηκαν
πνιγμένες στο θόρυβο που σήκωσε η αμφιβολία.
Την κρατά στα χέρια· την αμφιβολία.
Τη στριφογυρίζει νευρικά. Δακρύζει.
Πώς κύλισαν τόσο γρήγορα τα χρόνια;
Πώς χάθηκαν έτσι ανεπαίσθητα οι στιγμές;
Όλα ένα παιχνίδι.
Στην αρχή.
Ένα παιχνίδι που έπαιξε εκείνη τη μαγική άνοιξη.
Τότε άρχισε να μαζεύει λέξεις.
Λέξεις που ήταν όμορφο να τις ακούει
και να τις επαναλαμβάνει.
Άνοιξε το μπαούλο.
Οι αναμνήσεις ξεπήδησαν
χρωματιστές και ορμητικές.
Οι λέξεις είχαν γίνει πράγματα και
διεκδίκησαν θέση στη ζωή της.
Χάθηκε στο δάσος των λέξεων.
Μάτια παραφύλαγαν ανάμεσα στους θάμνους και
βότανα περίμεναν το χέρι της.
«Οι λέξεις είναι σύμβολα», της είχαν πει.
«Και τα σύμβολα μπορούν να γίνουν πράγματα και
να χάσουν τη σημασία που έχουν».
Σιωπηλά ξόρκια γεννήθηκαν στο ξέφωτο.
Φίλτρα πότισαν τις λέξεις.
Μάγισσες χόρεψαν ανάμεσα σε μανιτάρια
φορτωμένα θάνατο.
Άκουσε το μοναχικό λύκο να ουρλιάζει
στο ολόγιομο φεγγάρι.
Στο ουρλιαχτό του είδε την αμφιβολία.
Γκρίζα με μπλε και κόκκινες κορδέλες ήταν η αμφιβολία.
Μετά απ’ αυτήν δεν μπόρεσε να φτιάξει άλλη λέξη.
Περιπλανιέται μέσα σε ένα σπίτι άδειο από φωνές και
γεμάτο αναμνήσεις.
Δεν ξέρει ποιες αναμνήσεις είναι αληθινές.
Δεν αντέχει άλλο να προσπαθεί να συλλάβει τις λέξεις.
Ούτε να τις συλλαβίσει.
Μάτια παραφύλαγαν ανάμεσα στους θάμνους και
βότανα περίμεναν το χέρι της.
«Οι λέξεις είναι σύμβολα», της είχαν πει.
«Και τα σύμβολα μπορούν να γίνουν πράγματα και
να χάσουν τη σημασία που έχουν».
Σιωπηλά ξόρκια γεννήθηκαν στο ξέφωτο.
Φίλτρα πότισαν τις λέξεις.
Μάγισσες χόρεψαν ανάμεσα σε μανιτάρια
φορτωμένα θάνατο.
Άκουσε το μοναχικό λύκο να ουρλιάζει
στο ολόγιομο φεγγάρι.
Στο ουρλιαχτό του είδε την αμφιβολία.
Γκρίζα με μπλε και κόκκινες κορδέλες ήταν η αμφιβολία.
Μετά απ’ αυτήν δεν μπόρεσε να φτιάξει άλλη λέξη.
Περιπλανιέται μέσα σε ένα σπίτι άδειο από φωνές και
γεμάτο αναμνήσεις.
Δεν ξέρει ποιες αναμνήσεις είναι αληθινές.
Δεν αντέχει άλλο να προσπαθεί να συλλάβει τις λέξεις.
Ούτε να τις συλλαβίσει.
Ανοίγει το παράθυρο.
Δίνει τέλος στην αμφιβολία.
Κυριακή 29 Μαΐου 2011
κάπου στη γη
Δεν είχε φανταστεί ότι θα ερχόταν αντιμέτωπη
με την εικόνα του θανάτου· του δικού της θανάτου.
Ήταν γοητευτική η εικόνα;
Ήταν αποκρουστική;
Και τα δυο, ίσως.
Είχε ζωγραφίσει το θάνατο ολόγυρά της.
Όλοι τον είχαν ζωγραφίσει για τον εαυτό τους.
Εθελοντική ταφή.
Μόνο που νόμιζαν ότι ήταν η ζωή.
Η αμφισημία των λέξεων.
Η ανοησία των ανθρώπων.
Ή η αφέλεια ίσως;
Οι λέξεις στη θέση των νοημάτων.
Τα νοήματα στη θέση των πραγμάτων.
Τα πράγματα δεν ήταν εκεί.
Είχαν μείνει μόνο οι εικόνες τους. Ζωγραφιές
στους τοίχους της φυλακής τους.
Ο ήλιος έχει μέρες να φανεί.
Τα σύννεφα επιμένουν να τον κρύβουν.
Βρέχει πολλές ώρες. Παλιότερα η βροχή ήταν
αθώα. Ήταν όμορφα να περπατάς στη βροχή.
Είχαν μια γοητεία οι ανοιξιάτικες μπόρες.
Τώρα στη διάφανη βροχή μπορεί να κρύβεται
ο θάνατος. Ποιος ξέρει τι άλλο κουβαλά μαζί της,
καθώς τρυπάει τη μολυσμένη ατμόσφαιρα;
Dementia universalis: Έφτιαξαν τόσα όπλα,
τα βελτίωσαν τόσο πολύ – συνεχώς τα βελτιώνουν –
ώστε να μπορούν να πεθάνουν με πολλούς τρόπους
και πολλές φορές. Μόλυναν τον αέρα και τα νερά, κάποιες φορές
ένιωθε ότι ήταν τυχερή που ήταν ακόμα ζωντανή.
Η γη μπορεί να μας θρέψει όλους, κι όμως
εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν· δεν έχουν δυνατότητα να φτάσουν
στην τροφή. Όπου δυνατότητα οφείλεις να διαβάσεις: χρήματα.
Μια κοινωνία που στήριξε την ύπαρξή της σ’ ένα εικονικό μέσο
ανταλλαγής, πόσες ελπίδες έχει να επιβιώσει;
Ο παλιός κόσμος είναι νεκρός. Ίσως πάλι κοιμάται
έναν ύπνο που μοιάζει με θάνατο περιμένοντας – μάταια; - να τον
ξυπνήσουν. Ξανά.
Κοιτάει γύρω της· υπάρχει τόση ομορφιά – ακόμα – κι όμως
έχει χάσει την ικανότητα να τη βλέπει.
Μέσα στη βιασύνη της – για ποιο πράγμα άραγε; - έχασε
τα σχήματα, τα χρώματα, τις απλές στιγμές, που κάθε λεπτό
χάνονται και λιώνουν κάτω από τις σταγόνες του χρόνου. Λες
και το εγώ είναι κάτι ξεκομμένο από τον κόσμο
ή ίσως το εγώ έχει αποκοπεί από τον ίδιο του τον εαυτό
κι ακολουθεί μια πορεία μοναχική, αναζητώντας την πηγή
που έχασε. Είχε πιστέψει – πολλοί το πίστεψαν – ότι η εικόνα
ήταν το ίδιο το πράγμα. Ότι έπρεπε να κάνει μια δουλειά, να πάρει
μια ταυτότητα - ευπρόσδεκτη για τους άλλους –, να κλείσει
τα μάτια στον κόσμο που άλλαζε σε κάτι που δεν της άρεσε.
Αφήστε με στην ησυχία μου. Λίγο ακόμα.
Αργότερα, ναι, αργότερα θα έχει χρόνο για να ζήσει.
Λίγο ακόμα πρέπει να μείνει στο σκοτεινό κόσμο που έχει
γεννηθεί ερήμην της – ή μάλλον με τη συμμετοχή ή την αδιαφορία της.
Λίγο ακόμα. Κι ας ξέρει πως αυτό τη σκοτώνει. Έγινε
συνήθεια. Ύπουλη κατάσταση. Ο νόμος της αδράνειας.
Κάποιες φορές γίνεται αφόρητο, η συνήθεια σκοτώνει. Αλλά
έχει τόση δύναμη!
Έμαθε να ζει στο καταφύγιο. Α, πολλά
τα καταφύγια… Πολλά τα καβούκια. Και ζεστά. Απατηλά ζεστά.
Κάποιες φορές την πιάνει νοσταλγία. Προπαντός
όταν ακούει ή διαβάζει ιστορίες. Για όσα χάθηκαν.
Ο φόβος την έμαθε να ζει μέσα. Η απειλή
ότι αν έβγαινε απ’ το προστατευμένο της κουκούλι την περίμενε
το άγνωστο. Και πολλοί κίνδυνοι. Φορτώθηκε πιστωτικά όρια
και πλαστές επιθυμίες. Της άρεσαν αυτά. Θα ήταν ψέμα να τ’ αρνηθεί.
Όμως την έδεσαν με ανάλαφρες αλυσίδες. Νόμιζε πως δεν την
ενοχλούσαν. Μέχρι που ένιωσε το βάρος τους. Όταν
προσπάθησε να τις σπάσει. Ήξερε κάποιους που αποφάσιζαν
να βγουν έξω. Πολλές φορές χωρίς σχέδιο. Αφήνουν
τα βήματά τους να τους οδηγήσουν. Χωρίς την καταπίεση της λογικής εκείνων
που έχουν μετατραπεί σε θλιβερά κόκκαλα και κομμάτια από κουρέλια.
Κάποιοι επιστρέφουν, όσο μπορούν ακόμα να βρουν το καταφύγιο, πριν
τους καταπιούν οι σκιές. Ή το φως.
Η νύχτα πέφτει αργά, απαλά. Το φεγγάρι
ανεβαίνει. Σύννεφα σαν κορδέλες
παίζουν μαζί του. Το καλύπτουν και το αποκαλύπτουν.
Η νοσταλγία σφίγγει την καρδιά. Τ’ άστρα τρεμοπαίζουν
και την καλούν. Της στέλνουν ιδέες, όνειρα. Της θυμίζουν
τις παιδικές επιθυμίες. Την γεμίζουν τύψεις
που δεν τις ακολούθησε. Ο χρόνος δεν έχει πια
σημασία – ή ίσως έχει απόλυτη σημασία.
με την εικόνα του θανάτου· του δικού της θανάτου.
Ήταν γοητευτική η εικόνα;
Ήταν αποκρουστική;
Και τα δυο, ίσως.
Είχε ζωγραφίσει το θάνατο ολόγυρά της.
Όλοι τον είχαν ζωγραφίσει για τον εαυτό τους.
Εθελοντική ταφή.
Μόνο που νόμιζαν ότι ήταν η ζωή.
Η αμφισημία των λέξεων.
Η ανοησία των ανθρώπων.
Ή η αφέλεια ίσως;
Οι λέξεις στη θέση των νοημάτων.
Τα νοήματα στη θέση των πραγμάτων.
Τα πράγματα δεν ήταν εκεί.
Είχαν μείνει μόνο οι εικόνες τους. Ζωγραφιές
στους τοίχους της φυλακής τους.
Ο ήλιος έχει μέρες να φανεί.
Τα σύννεφα επιμένουν να τον κρύβουν.
Βρέχει πολλές ώρες. Παλιότερα η βροχή ήταν
αθώα. Ήταν όμορφα να περπατάς στη βροχή.
Είχαν μια γοητεία οι ανοιξιάτικες μπόρες.
Τώρα στη διάφανη βροχή μπορεί να κρύβεται
ο θάνατος. Ποιος ξέρει τι άλλο κουβαλά μαζί της,
καθώς τρυπάει τη μολυσμένη ατμόσφαιρα;
Dementia universalis: Έφτιαξαν τόσα όπλα,
τα βελτίωσαν τόσο πολύ – συνεχώς τα βελτιώνουν –
ώστε να μπορούν να πεθάνουν με πολλούς τρόπους
και πολλές φορές. Μόλυναν τον αέρα και τα νερά, κάποιες φορές
ένιωθε ότι ήταν τυχερή που ήταν ακόμα ζωντανή.
Η γη μπορεί να μας θρέψει όλους, κι όμως
εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν· δεν έχουν δυνατότητα να φτάσουν
στην τροφή. Όπου δυνατότητα οφείλεις να διαβάσεις: χρήματα.
Μια κοινωνία που στήριξε την ύπαρξή της σ’ ένα εικονικό μέσο
ανταλλαγής, πόσες ελπίδες έχει να επιβιώσει;
Ο παλιός κόσμος είναι νεκρός. Ίσως πάλι κοιμάται
έναν ύπνο που μοιάζει με θάνατο περιμένοντας – μάταια; - να τον
ξυπνήσουν. Ξανά.
Κοιτάει γύρω της· υπάρχει τόση ομορφιά – ακόμα – κι όμως
έχει χάσει την ικανότητα να τη βλέπει.
Μέσα στη βιασύνη της – για ποιο πράγμα άραγε; - έχασε
τα σχήματα, τα χρώματα, τις απλές στιγμές, που κάθε λεπτό
χάνονται και λιώνουν κάτω από τις σταγόνες του χρόνου. Λες
και το εγώ είναι κάτι ξεκομμένο από τον κόσμο
ή ίσως το εγώ έχει αποκοπεί από τον ίδιο του τον εαυτό
κι ακολουθεί μια πορεία μοναχική, αναζητώντας την πηγή
που έχασε. Είχε πιστέψει – πολλοί το πίστεψαν – ότι η εικόνα
ήταν το ίδιο το πράγμα. Ότι έπρεπε να κάνει μια δουλειά, να πάρει
μια ταυτότητα - ευπρόσδεκτη για τους άλλους –, να κλείσει
τα μάτια στον κόσμο που άλλαζε σε κάτι που δεν της άρεσε.
Αφήστε με στην ησυχία μου. Λίγο ακόμα.
Αργότερα, ναι, αργότερα θα έχει χρόνο για να ζήσει.
Λίγο ακόμα πρέπει να μείνει στο σκοτεινό κόσμο που έχει
γεννηθεί ερήμην της – ή μάλλον με τη συμμετοχή ή την αδιαφορία της.
Λίγο ακόμα. Κι ας ξέρει πως αυτό τη σκοτώνει. Έγινε
συνήθεια. Ύπουλη κατάσταση. Ο νόμος της αδράνειας.
Κάποιες φορές γίνεται αφόρητο, η συνήθεια σκοτώνει. Αλλά
έχει τόση δύναμη!
Έμαθε να ζει στο καταφύγιο. Α, πολλά
τα καταφύγια… Πολλά τα καβούκια. Και ζεστά. Απατηλά ζεστά.
Κάποιες φορές την πιάνει νοσταλγία. Προπαντός
όταν ακούει ή διαβάζει ιστορίες. Για όσα χάθηκαν.
Ο φόβος την έμαθε να ζει μέσα. Η απειλή
ότι αν έβγαινε απ’ το προστατευμένο της κουκούλι την περίμενε
το άγνωστο. Και πολλοί κίνδυνοι. Φορτώθηκε πιστωτικά όρια
και πλαστές επιθυμίες. Της άρεσαν αυτά. Θα ήταν ψέμα να τ’ αρνηθεί.
Όμως την έδεσαν με ανάλαφρες αλυσίδες. Νόμιζε πως δεν την
ενοχλούσαν. Μέχρι που ένιωσε το βάρος τους. Όταν
προσπάθησε να τις σπάσει. Ήξερε κάποιους που αποφάσιζαν
να βγουν έξω. Πολλές φορές χωρίς σχέδιο. Αφήνουν
τα βήματά τους να τους οδηγήσουν. Χωρίς την καταπίεση της λογικής εκείνων
που έχουν μετατραπεί σε θλιβερά κόκκαλα και κομμάτια από κουρέλια.
Κάποιοι επιστρέφουν, όσο μπορούν ακόμα να βρουν το καταφύγιο, πριν
τους καταπιούν οι σκιές. Ή το φως.
Η νύχτα πέφτει αργά, απαλά. Το φεγγάρι
ανεβαίνει. Σύννεφα σαν κορδέλες
παίζουν μαζί του. Το καλύπτουν και το αποκαλύπτουν.
Η νοσταλγία σφίγγει την καρδιά. Τ’ άστρα τρεμοπαίζουν
και την καλούν. Της στέλνουν ιδέες, όνειρα. Της θυμίζουν
τις παιδικές επιθυμίες. Την γεμίζουν τύψεις
που δεν τις ακολούθησε. Ο χρόνος δεν έχει πια
σημασία – ή ίσως έχει απόλυτη σημασία.
Δευτέρα 16 Μαΐου 2011
ο καθρέφτης πήρε τα βουνά
πρώτα λίγη θάλασσα: Λεπτοκαρυά
σαράντα πέντε χιλιόμετρα από τη Δράμα: το Σιδηρόνερο
άποψη του Σιδηρονέρου
το "Ξύλινο", στο Σιδηρόνερο
έξω από το "Ξύλινο"
μέσα στο "Ξύλινο" σπιτικά γλυκά
Σιδηρόνερο, υψόμετρο 630μέτρα
το φράγμα του Νέστου
στη γέφυρα του Νέστου
τελευταίος σταθμός: Καλαμπάκα.
Σάββατο 23 Απριλίου 2011
a rose is a rose is a rose
Βρήκα αυτά τα υπέροχα τριαντάφυλλα σ' αυτή τη διεύθυνση:http://blog.craftzine.com/archive/2007/09/tiedye_roses.html
Είναι αληθινά! Και είναι - λέει - από την Ολλανδία. Θα μπορούσε να είναι από αλλού;
Παρασκευή 22 Απριλίου 2011
Τα είδωλα της "Αποτυχημένης Πριγκίπισσας"
«Η αποτυχημένη πριγκίπισσα και άλλες ιστορίες με κακό τέλος». Έτσι ονόμασε τη συλλογή των παραμυθιών της η Μαρία Stone. Δεκατρείς ιστορίες βασισμένες σε γνωστά και αγαπημένα παραμύθια, σε εικονογράφηση της Κατερίνας Χαδουλού από τις εκδόσεις ΚΟΑΝ.
Σκοτεινά είναι τα παραμύθια της Μαρίας Stone, βουτηγμένος στα μωβ, τα μαύρα αλλά και τα λευκά ο κόσμος της, σιωπηλά και άγρια τα δάση στα οποία βαδίζουν οι ηρωίδες της. Απαλές και βουβές οι χιονονιφάδες, παγωμένο το τοπίο, λευκές οι αψίδες και τα αγάλματα, κρυστάλλινος ο θρόνος στο παλάτι της «Βασίλισσας του Χιονιού». Τα αισθήματα της βασίλισσας έχουν τη σκληρότητα του πάγου, οι αισθήσεις του μαγεμένου Κέυ ναρκώνονται αργά αργά μέσα στην αχανή παγωνιά, η πιστή Γκέρτα προσπαθεί να συνεφέρει τον αγαπημένο της και τελικά ακολουθεί το δρόμο της λογικής.
Μια διαφορετική λυρική «Χιονάτη» βλέπει το πυκνό χιόνι που πέφτει, συμβουλεύεται τον καθρέφτη της και περιμένει τον πρίγκιπα. Η Σταχτοπούτα «έχει υψηλούς στόχους» και παίρνει τη ζωή της στα χέρια της, καταστρώνοντας σχέδια και αρνούμενη να παραμείνει θύμα της μητριάς και των τυραννικών αδελφών της. Η Ραπουντσέλ μεγαλώνει κοντά στη μάγισσα που την παίρνει από τους γονείς της, αλλά εμείς θα μάθουμε την ιστορία και τις επιθυμίες της μάγισσας στο «Περίμενε».
Η πριγκίπισσα φιλάει τον βάτραχο, λύνει τα μάγια του «Μαγεμένου πρίγκιπα» και ξεκινά μαζί του για το βασίλειό του. Η ιστορία δεν εξελίσσεται όπως την ξέρουμε και η πριγκίπισσα αποδεικνύει πως διαθέτει αρκετή δόση χιούμορ.
«Atropa Belladona». Η μυστηριώδης γυναίκα που καλλιεργεί τα βότανα και φτιάχνει τσάι ελλέβορου και μαύρα μανιτάρια με άσπρη κρέμα. Έχει δώρα να προσφέρει. Τραγανά φρούτα της θάλασσας, τριανταφυλλένια ροδοζάχαρη, ζαχαρωτά, φράουλες και αίμα.
Στο «Γουρουνάκι» ο Χάνσελ και η Γκρέτελ χάνονται στο δάσος και φυλακίζονται από τη μάγισσα. Μόνο που η εξέλιξη της ιστορίας είναι κάπως διαφορετική από ό,τι ξέραμε μέχρι τώρα.
Ο ατρόμητος και ρομαντικός πρίγκιπας της Λιμνολάνδης προσπερνά όλα τα εμπόδια και φτάνει κατάκοπος στο κάστρο της «Ωραίας Κοιμωμένης». Εκεί όμως τον περιμένει μια δυσάρεστη έκπληξη.
«Η μνήμη» είναι ένας μεγάλος ραγισμένος πολυέλαιος που κολυμπάει ανεμπόδιστα ανάμεσα στα όνειρα και την πραγματικότητα.
«Η αποτυχημένη πριγκίπισσα» είναι έξυπνη, είναι όμορφη και κεντάει μαξιλαράκια με τριαντάφυλλα. Στη ζωή της μπαίνει ο έρωτας, τα όνειρα, ο Μαύρος Νάνος και ο Βασιλικός Πρίγκιπας με το Ατσαλένιο Άλογο.
«Σου πάει το κόκκινο», όπου μια μοναχική φωτογράφος ερωτεύεται τον άντρα με τα μελιά μάτια και το κόκκινο αδιάβροχο.
«Το υπέροχο πλάσμα» ενσαρκώνει την ομορφιά και την τελειότητα. «Ο Ωραίος» θέλει να βλέπει την ομορφιά του να καθρεφτίζεται στα μάτια του «Τέρατος».
Και το βιβλίο τελειώνει με ένα δοκίμιο της Μαρίας Stone για τα παραμύθια. Μια αναδρομή στο παρελθόν με αναφορές στην οικουμενικότητα των παραμυθιών, στο αρχέγονο υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένα, στο υποσυνείδητο, στα αρχέτυπα, στα σύμβολα και στη φαντασία. Μια αναφορά σε μεγάλους συγγραφείς που ασχολήθηκαν με τα παραμύθια και ενέπνευσαν τη συγγραφέα. Η Μαρία Stone μας μιλάει για τη δύναμη της ανάγνωσης και των λέξεων, για την ανάγκη του συγγραφέα να γράφει. Και επιλέγει πολύ προσεκτικά και με αγάπη τις λέξεις που χρησιμοποιεί.
Μια διαφορετική συλλογή παραμυθιών, μια καλαίσθητη έκδοση με εξαιρετική εικονογράφηση, με στολίδια και αγκάθια, που σε βυθίζουν στον κόσμο τους και σου ζητούν να ακολουθήσεις τις ηρωίδες και τους ήρωες στο σκοτεινό δάσος με τις φαντασιώσεις, τους φόβους, τις δοκιμασίες και τις κρυστάλλινες λέξεις που παραμονεύουν πίσω από τα πυκνά φυλλώματα.
Σκοτεινά είναι τα παραμύθια της Μαρίας Stone, βουτηγμένος στα μωβ, τα μαύρα αλλά και τα λευκά ο κόσμος της, σιωπηλά και άγρια τα δάση στα οποία βαδίζουν οι ηρωίδες της. Απαλές και βουβές οι χιονονιφάδες, παγωμένο το τοπίο, λευκές οι αψίδες και τα αγάλματα, κρυστάλλινος ο θρόνος στο παλάτι της «Βασίλισσας του Χιονιού». Τα αισθήματα της βασίλισσας έχουν τη σκληρότητα του πάγου, οι αισθήσεις του μαγεμένου Κέυ ναρκώνονται αργά αργά μέσα στην αχανή παγωνιά, η πιστή Γκέρτα προσπαθεί να συνεφέρει τον αγαπημένο της και τελικά ακολουθεί το δρόμο της λογικής.
Μια διαφορετική λυρική «Χιονάτη» βλέπει το πυκνό χιόνι που πέφτει, συμβουλεύεται τον καθρέφτη της και περιμένει τον πρίγκιπα. Η Σταχτοπούτα «έχει υψηλούς στόχους» και παίρνει τη ζωή της στα χέρια της, καταστρώνοντας σχέδια και αρνούμενη να παραμείνει θύμα της μητριάς και των τυραννικών αδελφών της. Η Ραπουντσέλ μεγαλώνει κοντά στη μάγισσα που την παίρνει από τους γονείς της, αλλά εμείς θα μάθουμε την ιστορία και τις επιθυμίες της μάγισσας στο «Περίμενε».
Η πριγκίπισσα φιλάει τον βάτραχο, λύνει τα μάγια του «Μαγεμένου πρίγκιπα» και ξεκινά μαζί του για το βασίλειό του. Η ιστορία δεν εξελίσσεται όπως την ξέρουμε και η πριγκίπισσα αποδεικνύει πως διαθέτει αρκετή δόση χιούμορ.
«Atropa Belladona». Η μυστηριώδης γυναίκα που καλλιεργεί τα βότανα και φτιάχνει τσάι ελλέβορου και μαύρα μανιτάρια με άσπρη κρέμα. Έχει δώρα να προσφέρει. Τραγανά φρούτα της θάλασσας, τριανταφυλλένια ροδοζάχαρη, ζαχαρωτά, φράουλες και αίμα.
Στο «Γουρουνάκι» ο Χάνσελ και η Γκρέτελ χάνονται στο δάσος και φυλακίζονται από τη μάγισσα. Μόνο που η εξέλιξη της ιστορίας είναι κάπως διαφορετική από ό,τι ξέραμε μέχρι τώρα.
Ο ατρόμητος και ρομαντικός πρίγκιπας της Λιμνολάνδης προσπερνά όλα τα εμπόδια και φτάνει κατάκοπος στο κάστρο της «Ωραίας Κοιμωμένης». Εκεί όμως τον περιμένει μια δυσάρεστη έκπληξη.
«Η μνήμη» είναι ένας μεγάλος ραγισμένος πολυέλαιος που κολυμπάει ανεμπόδιστα ανάμεσα στα όνειρα και την πραγματικότητα.
«Η αποτυχημένη πριγκίπισσα» είναι έξυπνη, είναι όμορφη και κεντάει μαξιλαράκια με τριαντάφυλλα. Στη ζωή της μπαίνει ο έρωτας, τα όνειρα, ο Μαύρος Νάνος και ο Βασιλικός Πρίγκιπας με το Ατσαλένιο Άλογο.
«Σου πάει το κόκκινο», όπου μια μοναχική φωτογράφος ερωτεύεται τον άντρα με τα μελιά μάτια και το κόκκινο αδιάβροχο.
«Το υπέροχο πλάσμα» ενσαρκώνει την ομορφιά και την τελειότητα. «Ο Ωραίος» θέλει να βλέπει την ομορφιά του να καθρεφτίζεται στα μάτια του «Τέρατος».
Και το βιβλίο τελειώνει με ένα δοκίμιο της Μαρίας Stone για τα παραμύθια. Μια αναδρομή στο παρελθόν με αναφορές στην οικουμενικότητα των παραμυθιών, στο αρχέγονο υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένα, στο υποσυνείδητο, στα αρχέτυπα, στα σύμβολα και στη φαντασία. Μια αναφορά σε μεγάλους συγγραφείς που ασχολήθηκαν με τα παραμύθια και ενέπνευσαν τη συγγραφέα. Η Μαρία Stone μας μιλάει για τη δύναμη της ανάγνωσης και των λέξεων, για την ανάγκη του συγγραφέα να γράφει. Και επιλέγει πολύ προσεκτικά και με αγάπη τις λέξεις που χρησιμοποιεί.
Μια διαφορετική συλλογή παραμυθιών, μια καλαίσθητη έκδοση με εξαιρετική εικονογράφηση, με στολίδια και αγκάθια, που σε βυθίζουν στον κόσμο τους και σου ζητούν να ακολουθήσεις τις ηρωίδες και τους ήρωες στο σκοτεινό δάσος με τις φαντασιώσεις, τους φόβους, τις δοκιμασίες και τις κρυστάλλινες λέξεις που παραμονεύουν πίσω από τα πυκνά φυλλώματα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)