aliceinmirrorland

όταν η Αλίκη ανακάλυψε τον Lan Wu...

2012-01-15T12:15:00.000-08:00

http://lanwu.deviantart.com/

Χρόνια πολλά!

2011-12-26T09:35:00.000-08:00

Καλές γιορτές! Χρόνια πολλά και δημιουργικά!

λέξεις

2011-06-13T01:39:00.000-07:00

Οι λέξεις εδώ και χρόνια παρατημένες.
Σταλαγματιές ήχων που χάθηκαν
πνιγμένες στο θόρυβο που σήκωσε η αμφιβολία.
Την κρατά στα χέρια· την αμφιβολία.
Τη στριφογυρίζει νευρικά. Δακρύζει.
Πώς κύλισαν τόσο γρήγορα τα χρόνια;
Πώς χάθηκαν έτσι ανεπαίσθητα οι στιγμές;

Όλα ένα παιχνίδι.
Στην αρχή.
Ένα παιχνίδι που έπαιξε εκείνη τη μαγική άνοιξη.
Τότε άρχισε να μαζεύει λέξεις.
Λέξεις που ήταν όμορφο να τις ακούει
και να τις επαναλαμβάνει.

Άνοιξε το μπαούλο.
Οι αναμνήσεις ξεπήδησαν
χρωματιστές και ορμητικές.
Οι λέξεις είχαν γίνει πράγματα και
διεκδίκησαν θέση στη ζωή της.

Χάθηκε στο δάσος των λέξεων.
Μάτια παραφύλαγαν ανάμεσα στους θάμνους και
βότανα περίμεναν το χέρι της.
«Οι λέξεις είναι σύμβολα», της είχαν πει.
«Και τα σύμβολα μπορούν να γίνουν πράγματα και
να χάσουν τη σημασία που έχουν».
Σιωπηλά ξόρκια γεννήθηκαν στο ξέφωτο.
Φίλτρα πότισαν τις λέξεις.
Μάγισσες χόρεψαν ανάμεσα σε μανιτάρια
φορτωμένα θάνατο.
Άκουσε το μοναχικό λύκο να ουρλιάζει
στο ολόγιομο φεγγάρι.
Στο ουρλιαχτό του είδε την αμφιβολία.
Γκρίζα με μπλε και κόκκινες κορδέλες ήταν η αμφιβολία.
Μετά απ’ αυτήν δεν μπόρεσε να φτιάξει άλλη λέξη.

Περιπλανιέται μέσα σε ένα σπίτι άδειο από φωνές και
γεμάτο αναμνήσεις.
Δεν ξέρει ποιες αναμνήσεις είναι αληθινές.
Δεν αντέχει άλλο να προσπαθεί να συλλάβει τις λέξεις.
Ούτε να τις συλλαβίσει.

Ανοίγει το παράθυρο.

Δίνει τέλος στην αμφιβολία.

κάπου στη γη

2011-05-29T02:29:00.000-07:00

Δεν είχε φανταστεί ότι θα ερχόταν αντιμέτωπη
με την εικόνα του θανάτου· του δικού της θανάτου.
Ήταν γοητευτική η εικόνα;
Ήταν αποκρουστική;
Και τα δυο, ίσως.
Είχε ζωγραφίσει το θάνατο ολόγυρά της.
Όλοι τον είχαν ζωγραφίσει για τον εαυτό τους.
Εθελοντική ταφή.
Μόνο που νόμιζαν ότι ήταν η ζωή.
Η αμφισημία των λέξεων.
Η ανοησία των ανθρώπων.
Ή η αφέλεια ίσως;
Οι λέξεις στη θέση των νοημάτων.
Τα νοήματα στη θέση των πραγμάτων.
Τα πράγματα δεν ήταν εκεί.
Είχαν μείνει μόνο οι εικόνες τους. Ζωγραφιές
στους τοίχους της φυλακής τους.
Ο ήλιος έχει μέρες να φανεί.
Τα σύννεφα επιμένουν να τον κρύβουν.
Βρέχει πολλές ώρες. Παλιότερα η βροχή ήταν
αθώα. Ήταν όμορφα να περπατάς στη βροχή.
Είχαν μια γοητεία οι ανοιξιάτικες μπόρες.
Τώρα στη διάφανη βροχή μπορεί να κρύβεται
ο θάνατος. Ποιος ξέρει τι άλλο κουβαλά μαζί της,
καθώς τρυπάει τη μολυσμένη ατμόσφαιρα;

Dementia universalis: Έφτιαξαν τόσα όπλα,
τα βελτίωσαν τόσο πολύ – συνεχώς τα βελτιώνουν –
ώστε να μπορούν να πεθάνουν με πολλούς τρόπους
και πολλές φορές. Μόλυναν τον αέρα και τα νερά, κάποιες φορές
ένιωθε ότι ήταν τυχερή που ήταν ακόμα ζωντανή.
Η γη μπορεί να μας θρέψει όλους, κι όμως
εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν· δεν έχουν δυνατότητα να φτάσουν
στην τροφή. Όπου δυνατότητα οφείλεις να διαβάσεις: χρήματα.
Μια κοινωνία που στήριξε την ύπαρξή της σ’ ένα εικονικό μέσο
ανταλλαγής, πόσες ελπίδες έχει να επιβιώσει;

Ο παλιός κόσμος είναι νεκρός. Ίσως πάλι κοιμάται
έναν ύπνο που μοιάζει με θάνατο περιμένοντας – μάταια; - να τον
ξυπνήσουν. Ξανά.
Κοιτάει γύρω της· υπάρχει τόση ομορφιά – ακόμα – κι όμως
έχει χάσει την ικανότητα να τη βλέπει.
Μέσα στη βιασύνη της – για ποιο πράγμα άραγε; - έχασε
τα σχήματα, τα χρώματα, τις απλές στιγμές, που κάθε λεπτό
χάνονται και λιώνουν κάτω από τις σταγόνες του χρόνου. Λες
και το εγώ είναι κάτι ξεκομμένο από τον κόσμο
ή ίσως το εγώ έχει αποκοπεί από τον ίδιο του τον εαυτό
κι ακολουθεί μια πορεία μοναχική, αναζητώντας την πηγή
που έχασε. Είχε πιστέψει – πολλοί το πίστεψαν – ότι η εικόνα
ήταν το ίδιο το πράγμα. Ότι έπρεπε να κάνει μια δουλειά, να πάρει
μια ταυτότητα - ευπρόσδεκτη για τους άλλους –, να κλείσει
τα μάτια στον κόσμο που άλλαζε σε κάτι που δεν της άρεσε.
Αφήστε με στην ησυχία μου. Λίγο ακόμα.
Αργότερα, ναι, αργότερα θα έχει χρόνο για να ζήσει.
Λίγο ακόμα πρέπει να μείνει στο σκοτεινό κόσμο που έχει
γεννηθεί ερήμην της – ή μάλλον με τη συμμετοχή ή την αδιαφορία της.
Λίγο ακόμα. Κι ας ξέρει πως αυτό τη σκοτώνει. Έγινε
συνήθεια. Ύπουλη κατάσταση. Ο νόμος της αδράνειας.
Κάποιες φορές γίνεται αφόρητο, η συνήθεια σκοτώνει. Αλλά
έχει τόση δύναμη!
Έμαθε να ζει στο καταφύγιο. Α, πολλά
τα καταφύγια… Πολλά τα καβούκια. Και ζεστά. Απατηλά ζεστά.
Κάποιες φορές την πιάνει νοσταλγία. Προπαντός
όταν ακούει ή διαβάζει ιστορίες. Για όσα χάθηκαν.

Ο φόβος την έμαθε να ζει μέσα. Η απειλή
ότι αν έβγαινε απ’ το προστατευμένο της κουκούλι την περίμενε
το άγνωστο. Και πολλοί κίνδυνοι. Φορτώθηκε πιστωτικά όρια
και πλαστές επιθυμίες. Της άρεσαν αυτά. Θα ήταν ψέμα να τ’ αρνηθεί.
Όμως την έδεσαν με ανάλαφρες αλυσίδες. Νόμιζε πως δεν την
ενοχλούσαν. Μέχρι που ένιωσε το βάρος τους. Όταν
προσπάθησε να τις σπάσει. Ήξερε κάποιους που αποφάσιζαν
να βγουν έξω. Πολλές φορές χωρίς σχέδιο. Αφήνουν
τα βήματά τους να τους οδηγήσουν. Χωρίς την καταπίεση της λογικής εκείνων
που έχουν μετατραπεί σε θλιβερά κόκκαλα και κομμάτια από κουρέλια.
Κάποιοι επιστρέφουν, όσο μπορούν ακόμα να βρουν το καταφύγιο, πριν
τους καταπιούν οι σκιές. Ή το φως.

Η νύχτα πέφτει αργά, απαλά. Το φεγγάρι
ανεβαίνει. Σύννεφα σαν κορδέλες
παίζουν μαζί του. Το καλύπτουν και το αποκαλύπτουν.
Η νοσταλγία σφίγγει την καρδιά. Τ’ άστρα τρεμοπαίζουν
και την καλούν. Της στέλνουν ιδέες, όνειρα. Της θυμίζουν
τις παιδικές επιθυμίες. Την γεμίζουν τύψεις
που δεν τις ακολούθησε. Ο χρόνος δεν έχει πια
σημασία – ή ίσως έχει απόλυτη σημασία.

ο καθρέφτης πήρε τα βουνά

2011-05-16T02:58:00.000-07:00

πρώτα λίγη θάλασσα: Λεπτοκαρυά

σαράντα πέντε χιλιόμετρα από τη Δράμα: το Σιδηρόνερο

άποψη του Σιδηρονέρου

το "Ξύλινο", στο Σιδηρόνερο

έξω από το "Ξύλινο"

μέσα στο "Ξύλινο" σπιτικά γλυκά

Σιδηρόνερο, υψόμετρο 630μέτρα

το φράγμα του Νέστου

στη γέφυρα του Νέστου

τελευταίος σταθμός: Καλαμπάκα.

a rose is a rose is a rose

2011-04-23T04:59:00.000-07:00

Βρήκα αυτά τα υπέροχα τριαντάφυλλα σ' αυτή τη διεύθυνση:
http://blog.craftzine.com/archive/2007/09/tiedye_roses.html

Είναι αληθινά! Και είναι - λέει - από την Ολλανδία. Θα μπορούσε να είναι από αλλού;

Καλή Ανάσταση!

2011-04-22T13:42:00.000-07:00

Τα είδωλα της "Αποτυχημένης Πριγκίπισσας"

2011-04-22T03:35:00.000-07:00

«Η αποτυχημένη πριγκίπισσα και άλλες ιστορίες με κακό τέλος». Έτσι ονόμασε τη συλλογή των παραμυθιών της η Μαρία Stone. Δεκατρείς ιστορίες βασισμένες σε γνωστά και αγαπημένα παραμύθια, σε εικονογράφηση της Κατερίνας Χαδουλού από τις εκδόσεις ΚΟΑΝ.
Σκοτεινά είναι τα παραμύθια της Μαρίας Stone, βουτηγμένος στα μωβ, τα μαύρα αλλά και τα λευκά ο κόσμος της, σιωπηλά και άγρια τα δάση στα οποία βαδίζουν οι ηρωίδες της. Απαλές και βουβές οι χιονονιφάδες, παγωμένο το τοπίο, λευκές οι αψίδες και τα αγάλματα, κρυστάλλινος ο θρόνος στο παλάτι της «Βασίλισσας του Χιονιού». Τα αισθήματα της βασίλισσας έχουν τη σκληρότητα του πάγου, οι αισθήσεις του μαγεμένου Κέυ ναρκώνονται αργά αργά μέσα στην αχανή παγωνιά, η πιστή Γκέρτα προσπαθεί να συνεφέρει τον αγαπημένο της και τελικά ακολουθεί το δρόμο της λογικής.
Μια διαφορετική λυρική «Χιονάτη» βλέπει το πυκνό χιόνι που πέφτει, συμβουλεύεται τον καθρέφτη της και περιμένει τον πρίγκιπα. Η Σταχτοπούτα «έχει υψηλούς στόχους» και παίρνει τη ζωή της στα χέρια της, καταστρώνοντας σχέδια και αρνούμενη να παραμείνει θύμα της μητριάς και των τυραννικών αδελφών της. Η Ραπουντσέλ μεγαλώνει κοντά στη μάγισσα που την παίρνει από τους γονείς της, αλλά εμείς θα μάθουμε την ιστορία και τις επιθυμίες της μάγισσας στο «Περίμενε».
Η πριγκίπισσα φιλάει τον βάτραχο, λύνει τα μάγια του «Μαγεμένου πρίγκιπα» και ξεκινά μαζί του για το βασίλειό του. Η ιστορία δεν εξελίσσεται όπως την ξέρουμε και η πριγκίπισσα αποδεικνύει πως διαθέτει αρκετή δόση χιούμορ.
«Atropa Belladona». Η μυστηριώδης γυναίκα που καλλιεργεί τα βότανα και φτιάχνει τσάι ελλέβορου και μαύρα μανιτάρια με άσπρη κρέμα. Έχει δώρα να προσφέρει. Τραγανά φρούτα της θάλασσας, τριανταφυλλένια ροδοζάχαρη, ζαχαρωτά, φράουλες και αίμα.
Στο «Γουρουνάκι» ο Χάνσελ και η Γκρέτελ χάνονται στο δάσος και φυλακίζονται από τη μάγισσα. Μόνο που η εξέλιξη της ιστορίας είναι κάπως διαφορετική από ό,τι ξέραμε μέχρι τώρα.
Ο ατρόμητος και ρομαντικός πρίγκιπας της Λιμνολάνδης προσπερνά όλα τα εμπόδια και φτάνει κατάκοπος στο κάστρο της «Ωραίας Κοιμωμένης». Εκεί όμως τον περιμένει μια δυσάρεστη έκπληξη.
«Η μνήμη» είναι ένας μεγάλος ραγισμένος πολυέλαιος που κολυμπάει ανεμπόδιστα ανάμεσα στα όνειρα και την πραγματικότητα.
«Η αποτυχημένη πριγκίπισσα» είναι έξυπνη, είναι όμορφη και κεντάει μαξιλαράκια με τριαντάφυλλα. Στη ζωή της μπαίνει ο έρωτας, τα όνειρα, ο Μαύρος Νάνος και ο Βασιλικός Πρίγκιπας με το Ατσαλένιο Άλογο.
«Σου πάει το κόκκινο», όπου μια μοναχική φωτογράφος ερωτεύεται τον άντρα με τα μελιά μάτια και το κόκκινο αδιάβροχο.
«Το υπέροχο πλάσμα» ενσαρκώνει την ομορφιά και την τελειότητα. «Ο Ωραίος» θέλει να βλέπει την ομορφιά του να καθρεφτίζεται στα μάτια του «Τέρατος».
Και το βιβλίο τελειώνει με ένα δοκίμιο της Μαρίας Stone για τα παραμύθια. Μια αναδρομή στο παρελθόν με αναφορές στην οικουμενικότητα των παραμυθιών, στο αρχέγονο υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένα, στο υποσυνείδητο, στα αρχέτυπα, στα σύμβολα και στη φαντασία. Μια αναφορά σε μεγάλους συγγραφείς που ασχολήθηκαν με τα παραμύθια και ενέπνευσαν τη συγγραφέα. Η Μαρία Stone μας μιλάει για τη δύναμη της ανάγνωσης και των λέξεων, για την ανάγκη του συγγραφέα να γράφει. Και επιλέγει πολύ προσεκτικά και με αγάπη τις λέξεις που χρησιμοποιεί.
Μια διαφορετική συλλογή παραμυθιών, μια καλαίσθητη έκδοση με εξαιρετική εικονογράφηση, με στολίδια και αγκάθια, που σε βυθίζουν στον κόσμο τους και σου ζητούν να ακολουθήσεις τις ηρωίδες και τους ήρωες στο σκοτεινό δάσος με τις φαντασιώσεις, τους φόβους, τις δοκιμασίες και τις κρυστάλλινες λέξεις που παραμονεύουν πίσω από τα πυκνά φυλλώματα.

moonchild

2011-03-19T13:01:00.000-07:00

Ένα κλασικό τραγούδι από κάποιον που έφυγε νωρίς.

και ολίγος Debussy

2011-03-19T12:50:00.000-07:00

Την είδα τελικά την πανσέληνο. Βγήκε μέσα από τα σύννεφα. Μαγεύτρα!

σονάτα του σεληνόφωτος

2011-03-19T12:42:00.000-07:00

Φεγγαροχτυπημένη, κι ας μην είδα την πανσέληνο...

ολόγιομη σελήνη

2011-03-18T12:11:00.000-07:00

Αύριο η πιο μεγάλη πανσέληνος των τελευταίων 18 ετών।

Κοίτα μονάχα μη μαζέψεις σύννεφα! Εντάξει;

χιονονιφάδες στον καθρέφτη

2011-03-09T10:55:00.000-08:00

Το τοπίο έξω απ' το σπίτι μας το πρωί

Κάποιες απ' τις νιφάδες που "είδα" χωρίς να τις δω

Χτες το βράδυ παρατηρούσα το πυκνό χιόνι που έπεφτε αθόρυβα και απαλά πάνω στη γη και αναρωτήθηκα γιατί η θέα του μου προκαλεί τόση ευχαρίστηση (όπως συμβαίνει σε πολλούς, νομίζω). Υπάρχει τόση ομορφιά στη χιονόπτωση. Είναι το λευκό, η αίσθηση της απαλότητας, η μαγική δημιουργία της νιφάδας, η εφήμερη διατήρησή της σ’ αυτή τη μορφή.Έβλεπα τις χιονονιφάδες να στροβιλίζονται και σκεφτόμουνα πως κάθε μια είναι μοναδική, διαφορετική απ’ τις άλλες, με υπέροχα γεωμετρικά σχήματα, που όμως ξεφεύγουν από το γυμνό μάτι। Απλώνεις τα χέρια να τις αγγίξεις και κάθε νιφάδα που σ’ ακουμπάει μετατρέπεται σε σταγόνα νερού.

η Αίθρα και ο Μιχάλης

2011-03-01T12:31:00.000-08:00

Μπράβο Μιχάλη! Τη χαρήκαμε όλοι την επιτυχία σου। Πάντα τέτοια!
Το δελτίο τύπου από το site της ΑΛΕΦ αναφέρει:

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 01-03-2011

ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΡΑΒΕΥΣΗ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΜΑΝΩΛΙΟΥ ΜΕ ΤΟ AEON AWARD 2010

Η Αθηναϊκή Λέσχη Επιστημονικής Φαντασίας, με ιδιαίτερη ικανοποίηση, πληροφορήθηκε χθες από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του 5ου Ετήσιου Διεθνούς Διαγωνισμού Διηγημάτων Φανταστικής Λογοτεχνίας την κατάκτηση του πρώτου βραβείου ΑΕΟΝ AWARD 2010 από τον συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας -και μέλος της ΑΛΕΦ- Μιχάλη Μανωλιό με το διήγημά του «Αίθρα». Το βραβείο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 1000 ευρώ και δημοσίευση της αγγλικής μετάφρασης του διηγήματος (που έκανε η Θάλεια Μπίστικα) στο ιρλανδικό περιοδικό Albedo One.
Με την ευκαιρία αυτή, η ΑΛΕΦ αισθάνεται την ανάγκη να επισημάνει πως, αν και δεν είναι η πρώτη φορά που ένα ελληνικό διήγημα της Λογοτεχνίας του Φανταστικού εμφανίζεται στο εξωτερικό, μεταφρασμένο σε κάποια διεθνή ανθολογία ή ένα διεθνές φεστιβάλ, η βράβευση του διηγήματος «Αίθρα» αποτελεί σαφώς ένα ποιοτικό άλμα στην ελληνική εκπροσώπηση του είδους για τους παρακάτω λόγους:
Α) Είναι η πρώτη φορά που ένα διεθνές βραβείο εγνωσμένου κύρους απονέμεται σε ένα διήγημα που γράφτηκε στα ελληνικά, πρωτοδημοσιεύτηκε σε ελληνικό περιοδικό (και συγκεκριμένα στο περιοδικό Κόμικς & Επιστημονικής Φαντασίας "9", τεύχος #64, 5 Σεπτεμβρίου 2001) και περιλαμβάνεται σε μια ελληνική συλλογή διηγημάτων («…και το Τέρας», Τρίτων, 2009).
Β) Η κριτική επιτροπή, που αποτελείται από πρόσωπα σεβαστά στον χώρο της λογοτεχνίας του Φανταστικού (Ίαν Γουώτσον, Ανν ΜακΚάφρεϋ, Μάικ Ρέσνικ και Σαμ Μίλαρ), βράβευσε επίσης για πρώτη φορά στην πεντάχρονη ιστορία του διαγωνισμού – και μάλιστα με το πρώτο βραβείο – διήγημα μη αγγλόφωνου συγγραφέα, τοποθετώντας στην δεύτερη και τρίτη θέση έναν Αμερικανό και έναν Ιρλανδό συγγραφέα που φυσικά έγραφαν στη μητρική τους γλώσσα.
Γ) Επιπλέον, στον διαδικτυακό τόπο του AEON AWARD αναφέρεται:
Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι η νικητήρια ιστορία είναι μια μετάφραση από τα ελληνικά. Συχνά μεταφράζονται λογοτεχνικά έργα από τα αγγλικά σε άλλες γλώσσες, αλλά πολύ λιγότερα έργα μεταφράζονται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ελπίζουμε ότι η νίκη μιας μεταφρασμένης ιστορίας στο Aeon Award θα συνεισφέρει στο να δείξει στον αγγλόφωνο κόσμο τι χάνει σε εξαιρετικής ποιότητας λογοτεχνία η οποία πολύ συχνά δεν μεταφράζεται.
Για όλα τα παραπάνω, η Αθηναϊκή Λέσχη Επιστημονικής Φαντασίας που, από το 1998 που ιδρύθηκε, σταθερά υποστηρίζει την διάδοση της ε.φ. στην Ελλάδα και έμπρακτα προωθεί την ελληνική δημιουργία του είδους, έχει πραγματικά κάθε λόγο να αισθάνεται δικαιωμένη.
Το Δ।Σ. της ΑΛΕΦ

Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε στα ιστολόγια της ΑΛΕΦ και του Παναγιώτη Κούστα
http://alef-gr.blogspot.com/2011/03/blog-post.html

http://keipi.blogspot.com/2011/03/blog-post_01.html

το κίτρινο του Βαν Γκογκ

2011-02-16T11:29:00.000-08:00

Ο ήλιος είναι υπεύθυνος για την αλλοίωση του φωτεινού κίτρινου στους πίνακες του Βίνσεντ βαν Γκογκ, το οποίο γίνεται σταδιακά... καφέ. Για την ακρίβεια ευθύνεται μία πολύπλοκη χημική αντίδραση που ξεκινά από την επίδραση της υπεριώδους ηλιακής ακτινοβολίας.
Ομάδα Ιταλών, Ολλανδών, Βέλγων και Γάλλων επιστημόνων με επικεφαλής τον Κόεν Γιάνσενς του πανεπιστημίου της Αμβέρσας στο Βέλγιο συνιστούν στα μουσεία και τους συλλέκτες να προστατεύσουν τους πίνακες, όσο είναι δυνατό, από το φως του ήλιου.
Η ανακάλυψη αποτελεί το πρώτο βήμα για να σταματήσει η αργή και ύπουλη φθορά των έργων του μεγάλου Ολλανδού καλλιτέχνη. Οι ερευνητές εντόπισαν το πρόβλημα χρησιμοποιώντας τις πιο σύγχρονες μεθόδους, κυρίως ισχυρές ακτίνες-Χ, 100 φορές πιο λεπτές από μια ανθρώπινη τρίχα, οι οποίες δημιουργούνται στις εγκαταστάσεις του Ευρωπαϊκού Σύγχροτρου στη Γκρενόμπλ της Γαλλίας.
Το ηλιακό φως μπορεί να διεισδύσει μόνο σε βάθος ελάχιστων μικρομέτρων (εκατομμυριοστών του μέτρου) στο χρώμα του πίνακα, παρόλα αυτά πυροδοτεί μια άγνωστη μέχρι τώρα χημική αντίδραση, που μετατρέπει το κίτρινο χρώμα σε καφέ. Η αντίδραση συμβαίνει στο τρομερά λεπτό στρώμα, όπου το χρώμα συναντά το βερνίκι. Οι ερευνητές ανακάλυψαν πως μια μεταβολή στο βαθμό οξείδωσης του στοιχείου χρωμίου (από χρώμιο 6 σε χρώμιο 3) κάνει την κίτρινη μπογιά χρωμίου, που χρησιμοποιούσε ο βαν Γκογκ, να σκουραίνει σταδιακά και να ξεθωριάζει.
Οι επιστήμονες συνεχίζουν τις έρευνές τους με την ελπίδα να «φρενάρουν» τη ζημιά και αν είναι δυνατό να την αναστρέψουν. Τα πρωτοποριακά πειράματά τους, όπως δήλωσε η Έλα Χέντρικς του Μουσείου Βαν Γκογκ του Άμστερνταμ, «είναι ζωτικά για την πρόοδο της κατανόησής μας όσον αφορά τη ‘γήρανση’ των χρωμάτων και με ποιο τρόπο θα διατηρηθούν για τις επόμενες γενιές».
Η αξιοποίηση του Ευρωπαϊκού Σύγχροτρου στο πεδίο της τέχνης «ανοίγει την πόρτα σε ένα ολόκληρο νέο κόσμο ανακαλύψεων για τους ιστορικούς της τέχνης και τους συντηρητές», δήλωσε η επιστήμων Μαρίν Κοτ, εκ μέρους του ερευνητικού κέντρου.

Από: http://blogart-mary.blogspot.com/

"Τώρα, εφόσον έχω δει τον ωκεανό με τα ίδια μου τα μάτια, καταλαβαίνω πόσο σημαντικό είναι για μένα να μείνω στον νότο και να βιώσω το χρώμα ώστε να οδηγήσω στα έσχατα όριά του - η Αφρική δεν είναι μακριά" (Βίνσεντ Βαν Γκογκ).

ποιος είναι ο Νοματαίος;

2011-01-23T14:40:00.000-08:00

Κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα του φίλου Βασίλη Κουνέλη με τίτλο "Νοματαίος" από τις εκδόσεις ΩΚΕΑΝΙΔΑ. Λίγα λόγια γι αυτό:

Έφηβος είπατε; Ο δικός μας έφηβος δεν είναι απλώς έφηβος. Μοιάζει με επιστήμονα της ζωής, της ίδιας της ζωής του. Τα καταλαβαίνει όλα και δεν καταλαβαίνει τίποτε, καθώς η φαντασία του περιπλανιέται ανάμεσα στις ιστορίες της γιαγιάς του στην ορεινή Αρκαδία, στις αναμνήσεις του αριστερού θείου του και στην ολίγον ροκ Αθήνα της δεκαετίας του '70. Ερωτεύεται τραγουδώντας Σαββόπουλο, ενώ κρυμμένος κάπου στο άλσος της Νέας Σμύρνης βυθίζεται στην τρυφερή αγκαλιά της πρώτης του αγαπημένης. Τι είναι αυτό που τα κάνει να μοιάζουν όλα γύρω του μοναδικά; Τίποτε και όλα, κυρίως όμως η αθωότητα της ματιάς, το χιούμορ του όσο παρακολουθεί την Ελλάδα της Μεταπολίτευσης να προχωράει τον δρόμο της κάπου ανάμεσα στην κακοφωνία της πολιτικής, στα παλιά συντηρητικά αντανακλαστικά και στη θέληση ενός ανθρώπου να βρει τον εαυτό του.

Κι όλα τελειώνουν μ' ένα σώμα καλοριφέρ που ξεριζώνεται από τον τοίχο της σχολικής τάξης με στόχο τον αντιπαθέστατο καθηγητή. Ή μήπως τίποτε δεν τελειώνει; Γιατί στις περιπέτειες του Νοματαίου κρύβονται τα μυστικά της σημερινής Ελλάδας, η ανατομία μιας κοινωνικής βίας που γεννιέται και ωριμάζει στην αθωότητα της εφηβείας, η ήττα της πολιτικής, ο θρίαμβος μιας νεότητας που παλεύει να κερδίσει τον κόσμο για να ανακαλύψει, μέσα από τις ήττες της, πόσο πολύτιμη είναι η ζωή της."Παρόν, παρελθόν και μέλλον γίνονται ένα στη λαχτάρα για ζωή που εκπέμπει ο Νοματαίος του Βασίλη Κουνέλη", λέει ο συγγραφέας Στρατής Χαβιαράς. "Οικογένεια, φίλοι, κόντρες μέσα στις κόντρες, μαθήματα ιστορίας από πρώτο χέρι, κόμματα κι ένας πρώτος έρωτας που θέλει να σαρώσει τα πάντα είναι οι πέτρες που λαξεύει μία-μία ο συγγραφέας και το κονίαμα με το οποίο δομεί το συναρπαστικό αυτό μυθιστόρημα. "Ο Νοματαίος" είναι μια ιστορία ενηλικίωσης για ενήλικες".

καλή χρονιά...

2011-01-01T10:47:00.001-08:00

Καλή χρονιά. Με πολλές ευχάριστες εκπλήξεις και πολλή φαντασία.

Και όπως λέγαμε στο σχολείο: "Ό,τι επιθυμείς, στην αγκαλιά σου να το βρεις!"

καλά Χριστούγεννα

2010-12-24T05:01:00.000-08:00

η αποτυχημένη πριγκίπισσα και άλλες ιστορίες με κακό τέλος

2010-12-19T05:34:00.000-08:00

Η συγγραφέας και μεταφράστρια Maria Stone έγραψε 13 σκληρά και αληθινά παραμύθια (εκδόσεις ΚΟΑΝ). Τις πικρές ιστορίες μέσα στα σκοτεινά μοβ και μαύρα δάση βουτάει μέσα στη γοητευτική, λυρική και εντελώς dark εικονογράφησή της η εικαστικός Κατερινά Χαδουλού. Τίτλος του βιβλίου: «Η αποτυχημένη πριγκίπισσα και άλλες ιστορίες με κακό τέλος». Η παρουσίασή του θα γίνει τη Δευτέρα 20 Δεκεμβρίου στις 19.30 (διοργάνωση εκδόσεις ΚΟΑΝ) στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 206, Ταύρος).
Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι συγγραφείς Παναγιώτης Κούστας και Δημήτρης Βανέλης, ενώ αποσπάσματα θα διαβάσει η ηθοποιός Ρ. Κυπριώτη.

θετικές ιστορίες

2010-12-03T10:33:00.000-08:00

Οι "Θετικές ιστορίες" είναι σπονδυλωτή ταινία μεγάλου μήκους, 70 λεπτών αποτελούμενη από έξι (6) μικρού μήκους ταινίες με κοινή θεματική τον ιό HIV: "Δωμάτιο μηδέν", "Το λάθος", "Αίθουσα αναμονής", "Αφού με ξέρεις", "Θετικό;" και "SAiD".Η ταινία "Θετικές ιστορίες" έχει ως πρώτο σταθμό το 51ο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με πρώτη προβολή στις 4 Δεκεμβρίου 2010 στις 22:30 στην αίθουσα Τώνια Μαρκετάκη.

Δείτε όλες τις λεπτομέρειες στις σελίδες της t-shOrt. Στο πρόσφατο 16ο Λογοτεχνικό εργαστήριο της ΑΛΕΦ συμμετείχε η Αλεξάνδρα Δυράνη-Μαούνη, σεναριογράφος των "Αφού με ξέρεις" και "SAiD".

Πηγή: http://alef-gr.blogspot.com/

εκλογές στη Βενετία

2010-11-07T13:15:00.000-08:00

Σήμερα ήταν η πρώτη φορά εδώ και δώδεκα χρόνια που δεν διορίστηκα δικαστικός αντιπρόσωπος στις εκλογές (ζήτησα εξαίρεση). Ξύπνησα αργά, πήγαμε με τον σύντροφό μου για ουζάκι και ποικιλία δίπλα στη θάλασσα και το απόγευμα ψήφισα. Μπορεί να είχα πιει ουζάκι, αλλά θυμάμαι πολύ καλά τι ψήφισα.
Έχω κάνει εκλογές καμιά δεκαπενταριά φορές. Και διακοπές ταυτόχρονα. Στην Αθήνα και στην Καρδίτσα, στην Κρήτη και στη Σύμη, στα Κύθηρα και στη Δράμα, στην Ανάβυσσο και στα Τρίκαλα. Αλλά τις αξέχαστες εκλογές τις έκανα στη Βενετία. Ήταν οι ευρωεκλογές του 1994. Έφτασα μια Τρίτη του Ιουνίου στο Μιλάνο και από εκεί πήρα το αεροπλάνο για Βενετία.
Είχα κλείσει δωμάτιο στο ξενοδοχείο Giorgione κοντά στο Ριάλτο. Ένα παλάτσο του 15 αιώνα που λειτουργούσε σαν ξενοδοχείο. Μέχρι την Κυριακή είχα άφθονο χρόνο για ατέλειωτες βόλτες στα κανάλια, στην πλατεία του Σαν Μάρκο και στο Παλάτι των Δόγηδων. Χρόνο για καφέ και παγωτό στο ιστορικό «Φλοριάν». Έφτασα μέχρι το νησί Μπουράνο με τις περίφημες δαντέλες και τα σπίτια τα βαμμένα με έντονα χρώματα.
Ξυπνούσα νωρίς το πρωί για να έχω όλη τη μέρα μπροστά μου. Περπατούσα για ώρες, διαβαίνοντας τη μια γέφυρα μετά την άλλη, το ένα κανάλι μετά το άλλο, χαζεύοντας τα μαγαζιά με τα κρύσταλλα μουράνο και τις βενετσιάνικες μάσκες. Δεν μπήκα σε γόνδολα. Μου φάνηκε υπερβολικά ακριβό το εισιτήριο. Το άφησα για την επόμενη φορά, που δεν ήρθε ακόμα.
Οι εκλογές έγιναν το Σάββατο στο ελληνικό προξενείο στη Βενετία. Ένα αρχοντικό του 18ου αιώνα με κολώνες και οροφές με ζωγραφικές παραστάσεις. Την Εφορευτική επιτροπή την αποτελούσαν έλληνες φοιτητές που είχαν φτάσει στο εκλογικό τμήμα πριν από μένα! (Συνήθως την εφορευτική την ψάχνεις με το φανάρι). Υπέροχη ατμόσφαιρα, ευγενικά παιδιά, ανέκδοτα και μπόλικα σάντουίτς (πανίνι). Κάτω από το παράθυρο το κανάλι και οι γόνδολες να περνούν. Μου είπαν ότι όταν τραγουδά ο γονδολιέρης μεταφέρει συνήθως γιαπωνέζους ή αμερικανούς τουρίστες, που πληρώνουν για το τραγούδι.
Και το καλύτερο: επειδή οι ευρωεκλογές στο εξωτερικό γίνονται Σάββατο δεν ακολουθεί καταμέτρηση. Κλείνεις τους φακέλους με όλο το εκλογικό υλικό στο σάκο και τον παραδίδεις στο Εφετείο στην Αθήνα για να γίνει η καταμέτρηση την Κυριακή. Εννοείται ότι επιστρέφεις την Κυριακή το απόγευμα.
Δεν είχα φωτογραφική μηχανή μαζί μου. Οι φωτογραφίες είναι όλες στη μνήμη μου. Εικόνες και γεύσεις, ήχοι και χρώματα. Η γέφυρα των Στεναγμών και η γέφυρα του Ριάλτο. Το Μεγάλο Κανάλι και η αίθουσα με τα σπαθιά και τις πανοπλίες στο Παλάτι των Δόγηδων. Η έκθεση με έργα του Νταλί και η Βασιλική του Αγίου Μάρκου.

οι Τρώες και η τύχη τους

2010-11-06T05:27:00.000-07:00

Τρώες

του Κωνσταντίνου Καβάφη

Ειν΄οι προσπάθειές μας, των συφοριασμένων

ειν΄οι προσπάθειες μας σαν των Τρώων.

Κομμάτι κατορθώνουμε κομμάτι

παιρνουμ΄επάνω μας κι αρχίζουμε

νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες.

Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά.

Ο Αχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας

βγαίνει και με φωνές μεγάλες μας τρομάζει.

Ειν΄οι προσπάθειες μας σαν των Τρώων.

Θαρρούμε πως με απόφασι και τόλμη

θ΄αλλάξουμε της τύχης την καταφορά,

κι΄εξω στεκόμεθα ν΄αγωνισθούμε.

Αλλ΄όταν η μεγάλη κρίσις έλθει,

η τόλμη κ΄η απόφασίς μας χάνονται

Ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει

κι ολόγυρα απ΄τα τειχη τρέχουμε

ζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή.

Όμως η πτώσις μας είναι βέβαια. Επάνω,

στα τείχη, άρχισεν ο θρήνος.

Των ημερών μας αναμνήσεις κλαιν κ΄αισθήματα.

Πικρά για μας ο Πρίαμος κ΄η Εκάβη κλαίνε

ένας αιώνας... μια στιγμή

2010-10-17T10:30:00.000-07:00

Το βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης
και οι εκδόσεις Κέδρος σάς προσκαλούν
στην παρουσίαση του βιβλίου της Κανής Καραβά,
Ένας αιώνας… μια στιγμή,
τη Δευτέρα 18 Οκτωβρίου και ώρα 19.00
Για το βιβλίο θα μιλήσουν:
Ελένη Γκίκα, δημοσιογράφος
Ζέτα Κουντούρη, συγγραφέας
Ελευθερουδάκης
Πανεπιστημίου 17, 6ος όροφος.

Ένα σπασμένο κάδρο, η λέξη «άβατον» γραμμένη στο μισοτελειωμένο πίνακα, μία επίσκεψη στο ατελιέ και ένας παράξενος επισκέπτης.
Ποιο το μυστικό του κάδρου και ποιος είναι ο παράξενος επισκέπτης;
Ποιος έγραψε τη λέξη «άβατον» στον πίνακα;
Ποιο είναι το μυστικό της οικογένειας Μυλωνά; Τί κρύβει το παρελθόν;
Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα με στοιχεία ιστορίας και έντονα συναισθήματα σε ένα παιχνίδι εναλλαγής ζωής- θανάτου.

καλό φθινόπωρο

2010-10-08T13:00:00.000-07:00

Γκογκέν
Νταλί
Γύζης
Βαν Γκογκ

teachls@art... επειδή η διδασκαλία είναι τέχνη

2010-09-28T14:34:00.000-07:00

Πατήστε πάνω στην πρόσκληση. Δεν μπόρεσα να την μεγαλώσω.

Η Έκθεση e-Learning Expo
Ώρες Λειτουργίας Έκθεσης: 10:00 - 19:00
Μετά την πολύ μεγάλη οργανωτική επιτυχία και αθρόα προσέλευση του κοινού διοργανώνεται και φέτος η e-Learning Expo, η κύρια έκθεση για την παρουσίαση προϊόντων και υπηρεσιών ηλεκτρονικής μάθησης (e-Learning) στην Ελλάδα. Το διήμερο 2 & 3 Οκτωβρίου 2010, στο υψηλής αισθητικής και λειτουργικότητας Εκπαιδευτικό Κέντρο Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος στη Γλυφάδα θα πραγματοποιηθούν ενδιαφέρουσες τεχνολογικές παρουσιάσεις, ανοιχτές συζητήσεις, επιδείξεις εκπαιδευτικού λογισμικού, προβολή υπηρεσιών ηλεκτρονικής εκπαίδευσης και κατάρτισης, εκπαιδευτικών παιχνιδιών και εξοπλισμού ηλεκτρονικής μάθησης.
Εκθέτες που δραστηριοποιούνται στη διαρκώς ανερχόμενη αγορά της ηλεκτρονικής μάθησης θα δώσουν το παρών. Δείτε τη λίστα των εκθετών και τα πεπραγμένα της έκθεσης e-Learning Expo 2009 (πάνω από 30 εκθέτες και πλέον των 20 χορηγών και υποστηρικτών).Εκθέτες 2009 Πεπραγμένα 2009
Επισκέπτες - γονείς, εκπαιδευτικοί, μαθητές, φοιτητές, στελέχη κατάρτισης και δια βίου μάθησης, σύμβουλοι εκπαίδευσης, στελέχη ανάπτυξης ανθρωπίνου δυναμικού - θα έχουν την ευκαιρία να δουν από κοντά τις νέες τάσεις της χρήση των τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνιών στην εκπαίδευση και κατάρτιση. Σημαντική καινοτομία στη φετινή έκθεση είναι η διοργάνωση τεχνολογικών - επιχειρηματικών συναντήσεων “e-Learning BusinessMatch 2010” σε συνεργασία με το Δίκτυο ΠΡΑΞΗ.
Διαβάστε το Δελτίο Τύπου της έκθεσης.
Διαβάστε Περισσότερα

ο καθρέφτης του ποιητή

2010-09-19T16:08:00.000-07:00

A dirge

Rough wind, that moanest loud,

Grief too sad for song;

Wild wind, when sullen cloud

Knells all the night long;

Sad storm whose tears are vain,

Bare woods, whose branches strain,

Deep caves and dreary main,

Wail, for the world’s wrong!

Percy Bysshe Shelley (1792 - 1822)

το είδωλο της Άναμπελ Λι

2010-09-11T03:23:00.000-07:00

Μετά τα χρώματα του Βαν Γκογκ, κάτι gothic. Η Marianne Faithfull διαβάζει Edgar Alan Poe με υπόκρουση Μπετόβεν (σονάτα του σεληνόφωτος).

Ο χρωματιστός καθρέφτης του Βίνσεντ

2010-09-10T02:54:00.000-07:00

"Νιώθω τρομακτική διαύγεια τις στιγμές που η φύση είναι τόσο όμορφη. Δεν είμαι πια βέβαιος για τον εαυτό μου και οι πίνακες μοιάζουν να έχουν βγει από όνειρο".
'Τώρα, εφόσον έχω δει τον ωκεανό με τα ίδια μου τα μάτια, καταλαβαίνω πόσο σημαντικό είναι για μένα να μείνω στο νότο και να βιώσω το χρώμα ώστε να το οδηγήσω στα έσχατα όριά του - η Αφρική δεν είναι μακριά".
"Οι πίνακές μου δεν πουλάνε, αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτε γι αυτό. Θα έρθει η στιγμή που οι άνθρωποι θα αναγνωρίσουν ότι η αξία τους είναι μεγαλύτερη από εκείνη των χρωμάτων που χρησιμοποίησα για να τους ζωγραφίσω".

ΒΙΝΣΕΝΤ ΒΑΝ ΓΚΟΓΚ

ο καθρέφτης και οι Μεγάλοι Θεοί

2010-09-06T08:57:00.000-07:00

Μια σειρά από βίντεο με την αναπαράσταση του αρχαιολογικού χώρου της Σαμοθράκης από το Πανεπιστήμιο της Ατλάντα. Εκεί όπου κάποτε λατρεύτηκαν οι Μεγάλοι Θεοί, οι μυστηριώδεις Κάβειροι.

η θάλασσα του καθρέφτη

2010-09-01T15:16:00.000-07:00

Μπορεί να μπήκε ο Σεπτέμβρης, αλλά το καλοκαίρι συνεχίζεται. Μπορεί να επιστρέψαμε στη δουλειά, αλλά ζούμε στην Ελλάδα. Ας κάνουμε μερικές βουτιές ακόμα. Νομίζω πως αυτή την απόλαυση δεν μπορεί να μας τη στερήσει κανείς.

Η φωτογραφία είναι από την παραλία του Σίμου στην Ελαφόνησο. Τα νερά έχουν απίστευτο χρώμα και διαύγεια.

ο Νίτσε στον καθρέφτη

2010-08-25T12:24:00.000-07:00

Ένα μικρό αφιέρωμα στον Νίτσε, το φιλόσοφο - ποιητή, μέσα από τη γραφίδα του Νίκου Καζαντζάκη. Σήμερα συμπληρώθηκαν 110 χρόνια από το θάνατό του. Ο φιλόσοφος που παρεξηγήθηκε όσο λίγοι, που κατανοήθηκε από πολλούς τόσο λάθος, που βάδισε χωρίς συμβιβασμούς το μοναχικό του δρόμο. Δε θα ξεχάσω την πρώτη δική του φράση που διάβασα στο βιβλίο του με τίτλο "Χαρούμενη Επιστήμη":

Στο σπίτι το δικό μου κατοικώ,

κανέναν δεν μιμήθηκα ποτέ μου

και όλους τους δασκάλους περγελώ

που με τον ίδιο δε γελούν τον εαυτό τους.

Από εκείνη την ημέρα έγινε ο αγαπημένος μου συγγραφέας, σύντροφος στα γυμνασιακά και φοιτητικά χρόνια (και όχι μόνο).

Το κείμενο είναι από το TVXS:

http://tvxs.gr/news/unlisted/%CF%86-%CE%BD%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%B5-%C2%AB%CE%B8%CE%B1-%CF%80%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%B1-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CF%87%CE%AC-%CF%83%CE%B5-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%B8%CE%B5%CF%8C-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%BE%CE%AD%CF%81%CE%B5%CE%B9-%CE%BD%CE%B1-%CF%87%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%8D%CE%B5%CE%B9%C2%BB

ο καθρέφτης και η φωτιά

2010-07-22T02:29:00.000-07:00

ο καθρέφτης και η νοσταλγία

2010-07-18T01:54:00.000-07:00

Feelings come and go - I've never known
Something longs to grow - won't let go
Spirits 'round my head- are whispering
I turn inside instead - of wondering

Deep inside of me - I know there's got to be
A different kind of truth - that sets the spirit free
If I don't wanna know - What's written inside me
How could I see anything - How could I be anything?

Restless minds have searched - long before
The truth will be the same - for evermore
The mightiness of trees - that you can feel
Can give you all you need - just listen still

Here is love and there is pain,
It's all around, it's all the same
There's nothing new that I could tell to you

But still there is the universe
Inside of us that neverbursts
We might not know the meaning yet,
But I am sure we can't reject
The truth that is in everything - that is and has
Been and will be

There is long way to go -
There is a high place to know
There is a world to go through - but there's so much
More to do, until we're home!

Deep inside of me - I know there's got to be
A different kind of truth - that sets the spirit free
If I don't wanna know - What's written inside me
How could I see anything - How could I be anything?

Feelings come and go - I've never known...

Helloween, Longing

ο τοίχος και ο καθρέφτης

2010-07-16T10:12:00.000-07:00

I don't need no arms around me
And I dont need no drugs to calm me.
I have seen the writing on the wall.
Don't think I need anything at all.
No! Don't think I'll need anything at all.
All in all it was all just bricks in the wall.
All in all you were all just bricks in the wall.

Pink Floyd, The Wall

τα χελιδόνια μας...

2010-07-06T14:20:00.000-07:00

Φέτος έχουμε επισκέπτες στο σπίτι. Ένα ζευγάρι χελιδόνια, που αφού έφτιαξαν τη φωλιά τους, απέκτησαν τρία μικρά που τιτιβίζουν όλη μέρα. Ακόμα δεν τα ανακάλυψε το ΔΝΤ! Άραγε το σπίτι τους θεωρείται αυθαίρετο;

αποστροφή

2010-06-23T03:00:00.000-07:00

Ένα ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη από το "Ελεγεία και Σάτιρες", που εκδόθηκε το 1927.

ΑΠΟΣΤΡΟΦΗ

Φθονώ την τύχη σας, προνομιούχα

πλάσματα, κούκλες ιαπωνικές.

Κομψά, ρόδινα μέλη πλαστικές

γραμμές, μεταξωτά, διαφανή ρούχα.

Ζωή σας όλη τα ωραία σας μάτια.

Στα χείλη μόνο οι λέξεις των παθών.

Ένα έχετ’ όνειρο: τον αγαθόν

άντρα σας και τα νόμιμα κρεβάτια.

Χορός ημιπαρθένων, δυο δυο,

μ’ αλύγιστο το σώμα, θριαμβευτικά,

επίσημα και τελετουργικά,

πηγαίνετε στο ντάνσιγκ ή στο ωδείο.

Εκεί απειράριθμες παίρνετε πόζες.

Σαν τη σελήνη πριν ρομαντικές,

αύριο παναγίες, όσο προχτές,

ακούοντας τη «Valenzia», σκαμπρόζες.

Ένα διάστημα παίζετε το τέρας

με τα τέσσερα πόδια κολλητά.

Τρέχετε και διαβάζετε μετά

τον οδηγό σας «δια τα μητέρας».

Ω, να μπορούσε έτσι κανείς να θάλλη,

μέγα ρόδο κάποιας ώρας χρυσής,

ή να βυθομετρούσατε και σεις

με μια φουρκέτα τ’ άδειο σας κεφάλι!

Ατίθασα μέλη, διαφανή ρούχα,

γλοιώδη στόματα υποκριτικά,

ανυποψίαστα, μηδενικά

πλάσματα, και γι’ αυτό προνομιούχα

το κάτοπτρο και η μυστηριώδης αδελφότητα

2010-06-21T10:41:00.000-07:00

Τα τελευταία χρόνια έχουν γραφτεί πολλά βιβλία για μυστικές εταιρείες και συνομωσίες.

Μια τέτοια μυστηριώδης αδελφότητα περιγράφεται και στο μυθιστόρημα ΧΟΥΑΝΙΤΑ της Πόπης Βερνάρδου (ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, 2002). Μια αδελφότητα που θα κάνει τα πάντα για να αποκτήσει το μαγικό κάτοπτρο με την κρυμμένη υπόσχεση που έδωσε πριν από χιλιάδες χρόνια ένας θεός.

Παραθέτω ένα απόσπασμα από το κεφάλαιο με τίτλο: Η αδελφότητα του θανάτου.

Η συνάντηση αυτή έγινε τελικά μέσα σε σοβαρή ατμόσφαιρα σε μια τεράστια αίθουσα που βρίσκεται στα κατώτατα υπόγεια ενός μεγαλόπρεπου πύργου έξω από το Παρίσι, ο οποίος χρησιμοποιείται σαν ξενοδοχείο με αρκετά τσουχτερές τιμές. Πολύ λίγοι γνωρίζουν για τις δραστηριότητες που λαμβάνουν χώρα κάποιες νύχτες σκοτεινές στους διαδαλώδεις, υπόγειους διαδρόμους του. Άλλωστε οι εύποροι τουρίστες, οι οποίοι καταλύουν στις ανακαινισμένες σουίτες, απολαμβάνουν τις ανέσεις και την πολυτέλεια που τους παρέχονται απλόχερα, όσο απλόχερη είν’ εξάλλου και η δική τους αντιπαροχή, και δεν αναζητούν πρόσβαση σε χώρους των οποίων ούτως ή άλλως την ύπαρξη αγνοούν. Έχουν υπάρξει, βέβαια, και κάποια ευαίσθητα άτομα που ένιωσαν μια παράξενη απώθηση γι αυτό το μέρος όταν τους φιλοξένησε, χωρίς, όμως, να μπορούν να δώσουν μια λογική εξήγηση γι αυτή την αίσθησή τους και για τούτο το λόγο οι πιο πολλοί προτίμησαν να την κρατήσουν μυστική, μην αντέχοντας την ειρωνεία και την απορία στο βλέμμα των φίλων ή των συντρόφων τους. Ίσως να ’φταιγε η διακόσμηση, ίσως η βαριά επίπλωση ή κάποιο φάντασμα ενός μακρινού κατόχου του πύργου. Μα δεν είχε νόημα ν’ αναζητούν την εξήγηση σε κάτι παράλογο εξ ορισμού και το καλύτερο που μπόρεσαν να κάνουν ήταν να βρουν ένα πρόσχημα για να συντομέψουν την παραμονή τους στο παγερό εκείνο μέρος.
Η υπόγεια μυστική αίθουσα είχε ορθογώνιο σχήμα, η είσοδος σ’ αυτή γινόταν από μια πόρτα ατσάλινη που ήταν καλυμμένη με παράξενα σύμβολα, ανάμεσα στα οποία δέσποζε ένα πλάσμα με τρία κεφάλια. Για να φτάσει κανείς ως εκεί χρειαζόταν να διασχίσει ένα μακρύ υγρό διάδρομο με πολλές διακλαδώσεις, που οδηγούσε σε κάποια δωμάτια - παγίδες για όσους δε γνώριζαν τα μυστικά του. Η αίθουσα περιβαλλόταν από οκτώ μεγάλες κολώνες, που καθώς ανέβαιναν γίνονταν πιο στενές, ενώ οι τοίχοι ήσαν πολύ χοντροί και καλύπτονταν με ασπίδες, σπαθιά και κεφάλια ζώων.
Τεχνητοί δαυλοί, στερεωμένοι στους τοίχους, ανάμεσα στις κολώνες, προσέδιδαν έναν απόκοσμο φωτισμό στο περιβάλλον, ενώ τόνιζαν μ’ αλλόκοτη ένταση τις σκιές. Όλα ήσαν όπως τα είχε δει ο Πατρίκ στο τελευταίο του όνειρο, εκείνο που τον προσκάλεσε και μέχρι εδώ τον καθοδήγησε, και για πρώτη φορά μπορούσε να διαπιστώσει το ρεαλισμό των ονείρων του, αν και ποτέ δεν αμφέβαλε γι αυτό. Ήξερε ποιους θα αντιμετώπιζε εδώ, μα δε φοβόταν, είχε κατάλληλα προετοιμαστεί όλον ετούτο τον καιρό, ώστε με αδημονία πρόσμενε αυτά που θα συνέβαιναν.
Βάδισε προς ένα μεγάλο ορθογώνιο δρύινο τραπέζι στο βάθος της αίθουσας, όπου ήσαν γύρω του συγκεντρωμένα άτομα με μακριά ράσα και με τα πρόσωπα προστατευμένα απ’ τη σκιά της κουκούλας τους. Αυτός που είχε τον τίτλο του Ύπατου Κυρίαρχου - ο Πατρίκ μπορούσε να τον αναγνωρίσει απ’ τα όνειρά του – ήταν ο μόνος που άφηνε να φανεί το πρόσωπό του, έμοιαζε γύρω στα πενήντα, είχε πυκνά γκρίζα μαλλιά και ξεπλυμένα πράσινα μάτια, ενώ μια ουλή χάραζε το δεξί του καλοξυρισμένο μάγουλο. Κάτω απ’ το ράσο ξεπρόβαλαν τα καλογυαλισμένα, μαύρα, λουστρίνια του, κι ο Πατρίκ σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να δει την αντανάκλασή του σ’ αυτά. Η επιβλητική φιγούρα πήρε τη θέση της στην κεφαλή του τραπεζιού, βουλιάζοντας στη σκαλιστή, πορφυρένια, βελούδινη πολυθρόνα κι έκανε νόημα στους άλλους να καθίσουν.
Ο Πατρίκ είχε μια νευρικότητα καθώς κάθισε στη θέση που του υπέδειξαν, δεξιά από τον Ύπατο Κυρίαρχο, ο οποίος έριξε μια φευγαλέα ματιά στην κλειστή πόρτα, ακούμπησε μπρος του το εβένινο σκήπτρο που κρατούσε, με τη χρυσή λαβή και το λαμπερό ρουμπίνι, και έλαβε το λόγο. Η φωνή του, βαθιά κι απόμακρη, ήχησε στ’ αυτιά του Πατρίκ σαν αντίλαλος από μέρη απαγορευμένα στον άνθρωπο κι ένιωσε δέος στη σκέψη ότι του είχε επιτραπεί να λάβει μέρος σε τούτη την αλλόκοσμη διαδικασία.
“Αδελφοί, ήρθε επιτέλους η ώρα. Μετά από ατέλειωτα χρόνια φαινομενικής απραξίας θα κάνουμε γι άλλη μια φορά ένα αποφασιστικό βήμα για τη διατήρηση του κόσμου και την επίτευξη των στόχων μας. Ο άνθρωπος είναι ο σκοπός και εμείς η παρακαταθήκη του. Η στιγμή απαιτεί δράση. Άλλωστε η προφητεία είναι σαφής, μεταδόθηκε μέσα απ’ τους αιώνες για να μας θυμίζει και να μη μας επιτρέπει να εφησυχάζουμε. Σε κάποιο σημείο λέει: “Στο τέλος του χρόνου ξυπνά στο νερό,” και πράγματι μόλις άρχισε η εποχή του Υδροχόου. Η Χουανίτα βρίσκεται στην Ελλάδα και πλησίασε ήδη τον Ορφέα. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν ξέρει και γι αυτό δε μένει καμιά αμφιβολία ότι και ο Ορφέας αργά ή γρήγορα θα θυμηθεί. Καλούμεθα γι άλλη μια φορά να προασπίσουμε τη συνοχή και την πρόοδο του πολιτισμού. Θα πρέπει να ενεργήσουμε διακριτικά και φυσικά δεν πρέπει να τους σκοτώσουμε αμέσως. Άλλωστε θα ξαναγυρίσουν κάποια στιγμή, ενώ τώρα το κάτοπτρο βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής. Βέβαια, πρέπει να τους παρακολουθούμε στενά και να επαγρυπνούμε, ώστε να μην φτάσουν εκεί χωρίς εμάς. Μα αυτό δε θα είναι δύσκολο. Υπάρχει ο Πατρίκ, ο οποίος, όπως ξέρετε, έχει ετοιμαστεί γι αυτή την αποστολή απ’ τη στιγμή της γέννησής του. Υπάρχει αντίρρηση από κανένα σ’ όλα αυτά;”
Ένας άντρας που καθόταν απέναντι από τον Πατρίκ έστρεψε το βλέμμα του προς τη μεριά του Ύπατου Κυρίαρχου κι άρχισε να λέει με μιαν αργή και βαριά φωνή: “Χρειάζεται πολλή προσοχή σ’ αυτό. Ξέρω ότι ο Πατρίκ είναι πολύ ικανός και του έχω μεγάλη εμπιστοσύνη, αλλά αυτό που θα κάνει εμπεριέχει κινδύνους. Αν συμβεί κάποιο λάθος, αν μας ξεφύγουν, μπορεί να επαναφέρουν τη λειτουργία του κατόπτρου. Και ίσως δεν πρέπει να τους αφήσουμε να φτάσουν ποτέ εκεί· ίσως είναι καλύτερο για όλους μας να πεθάνουν. Όσο το κάτοπτρο είναι κρυμμένο δε βλάπτει κανέναν. Και αν κάποτε επιστρέψουν και ξανασυναντηθούν και ξαναθυμηθούν, μπορούμε…” ανασήκωσε τους ώμους αδιάφορα, “μπορούμε πάλι να τους σκοτώσουμε.”
Ο άντρας έριξε μια βιαστική ματιά στον Πατρίκ, μα εκείνος δεν κατάφερε να διακρίνει τα μάτια, που ήσαν προσεκτικά κρυμμένα πίσω απ’ την αδιαπέραστη κουκούλα. Ύστερα συνέχισε, αν και θα ’λεγε κανείς πως έμοιαζε να μονολογεί: “Θα ήταν θεμιτό να πει κάποιος ότι δεν είναι δυνατόν να βρεθεί πια το κάτοπτρο, όταν συντονισμένες προσπάθειες τόσων αιώνων έχουν αποτύχει. Δεν τον βρήκαμε ποτέ· πώς μπορεί κάποιος να τον βρει τυχαία; Έχουμε εγκαθιδρύσει την εξουσία μας αριστοτεχνικά και τα πάντα είναι με το μέρος μας, όπως ήταν από την αρχή. Ο έλεγχός μας γίνεται ολοένα και πιο απόλυτος, βοηθά σ’ αυτό κι ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τα επιτεύγματα της τεχνολογίας, και όλα δείχνουν ότι το μέλλον πάλι θα μας ανήκει. Ίσως μια λάθος κίνηση στοιχίσει πολλά στην αδελφότητά μας, ίσως μια μικρή λεπτομέρεια μας βάλει σε κίνδυνο, ίσως δεν πρέπει ν’ αφήσουμε ζωντανούς αυτούς που μπορούν να μας καταστρέψουν. Ξέρω ότι τώρα είναι μια μεγάλη ευκαιρία και μπορεί να μην υπάρξει άλλη. Το έχουμε ετοιμάσει από παλιά αυτό, έχουμε βάλει το μηχανισμό σε λειτουργία πριν από αιώνες, αλλά τότε οι συνθήκες ήσαν διαφορετικές, έχουν πλέον αλλάξει τα πάντα, μπορούμε αν θέλουμε να το ξανασκεφτούμε. Κι ύστερα…” φαινόταν να διστάζει, κοίταξε γύρω του ανήσυχα, έπαιξε αμήχανα με την άκρη του ράσου του, μα τελικά ολοκλήρωσε τη σκέψη του.
“Δε θέλω να με παρεξηγήσετε, θέλω μόνο το καλύτερο για την αδελφότητα, ίσως να ’ναι ψέματα όλ’ αυτά, μα λένε πως αν κοιτάξεις μέσα στον καθρέφτη παύει ετούτος ο κόσμος να έχει σημασία, αλλάζεις ριζικά, σειρήνες σε καλούν σ’ άγνωστα μέρη, οι επιθυμίες σου δεν είναι πια οι ίδιες. Αν κοιτάξουμε μέσα του και μας παρασύρει και μας αναγκάσει να σταματήσουμε το έργο μας; Αν πάψουμε να είμαστε αυτοί που είμαστε; Υπάρχει συμφορά χειρότερη απ’ αυτή;”
Σταύρωσε τα χέρια του κι έσκυψε το κεφάλι περιμένοντας απάντηση. Έδειχνε φοβισμένος, λες κι όσα είχε πει μπορούσαν να εξαπολύσουν τους δαίμονες της κόλασης στο κατόπι του. Ο Πατρίκ κοίταξε ανήσυχος τον Ύπατο Κυρίαρχο και κείνος μίλησε πάλι και τούτη τη φορά η φωνή του ερχόταν από ακόμα πιο μεγάλα βάθη, γεμάτα απόηχους από μέρη αβάσταχτα για τ’ ανθρώπινα μάτια: “Θα πρέπει να καταλάβετε όλοι ότι όσο το κάτοπτρο υπάρχει εκεί έξω, ακόμα κι αν δε βρεθεί ποτέ, δε θα παύει να αντιπροσωπεύει ένα δυνητικό πρόβλημα και να ρίχνει πάνω μας τη σκιά του. Κι ύστερα ποιος μας εξασφαλίζει ότι θα μένει πάντα κρυμμένο; Η παρουσία του και μόνο κάπου, σ’ ένα άγνωστο σημείο τούτου του πλανήτη, κατέστησε αναγκαίο το σχέδιο που εκπονήθηκε πριν δυο χιλιάδες χρόνια περίπου και θα ’ταν ασέβεια και ανοησία να μην προχωρήσουμε τώρα που φτάσαμε στην τελική ευθεία.”
Χάιδεψε με τα μακριά σκελετωμένα του δάχτυλα το ρουμπίνι του σκήπτρου του, οι κόκκινες ανταύγειες αύξησαν την έντασή τους κι ο Ύπατος Κυρίαρχος συνέχισε με αργή, αυστηρή φωνή, καρφώνοντας τα μάτια του στον άντρα που είχε την αναίδεια να διαφωνήσει με την πρότασή του: “Δε νομίζω ότι χρειάζεται να τονίσω ότι η κατοχή του κατόπτρου θ’ αποτελέσει μεγάλη βοήθεια για μας, γιατί θα βρούμε τρόπο να τον χρησιμοποιήσουμε προς το συμφέρον μας και θα τονώσει τη δύναμη και το ηθικό μας. Μπορεί η παρουσία του κι ο αντικατοπτρισμός του να επηρεάζει τους κοινούς ανθρώπους, άλλωστε γι αυτό θα εμποδίσουμε να το αντικρίσουν. Μα πιστεύει κάποιος από σας πως είναι δυνατόν ν’ αλλάξει τους στόχους και τα ιδανικά μας, ν’ αλλοιώσει αυτά για τα οποία αιώνια αγωνιζόμαστε; Εμείς ξέρουμε καλά ποιοι είμαστε και τι θέλουμε και κανένα κάτοπτρο δεν μπορεί να τ’ αλλάξει αυτό. Κι αν επιχειρήσουμε να τους σκοτώσουμε πριν το πάρουμε, θα μπορούσε να πάει κάτι στραβά ή ίσως να προλάβουν να μιλήσουν σε κάποιον. Άλλωστε, για ποιον άλλο λόγο τους αφήναμε να ξαναγυρνούν κάθε φορά εδώ, παρά γιατί προσμέναμε την εποχή που θα θυμόντουσαν και θα έψαχναν για το κάτοπτρο; Σκεφτείτε πως κάποτε οι δικοί μας προσπάθησαν να το αποκτήσουν με την καταστροφή των ιερών της Ελευσίνας, κι όμως, ο τελευταίος ιεροφάντης κατάφερε να τους ξεγελάσει λίγο πριν ξεψυχήσει. Δεν πιστεύετε ότι ήρθε πια η ώρα;”

ένας αιώνας... μια στιγμή

2010-06-09T12:14:00.000-07:00

ο καθρέφτης έσπασε

2010-06-09T11:40:00.000-07:00

Σε μια στιγμή απροσεξίας, ίσως θυμού, ίσως περιέργειας (δε θυμάμαι) έσπασα τον καθρέφτη. Περνώντας στην άλλη πλευρά δε βρήκα τίποτα, μόνο κενό. Και αποφάσισα να χτίσω πάνω του. Έτσι πέρασα στο επόμενο ιστολόγιο (http://www.spasmenos-kathreftis.blogspot.com/).

(Η εικόνα είναι από τη διεύθυνση: http://www.theneverendingshelf.com/2009/10/beyond-looking-glass-guide-to-survival.html).

ο καθρέφτης της οργής

2010-05-04T01:40:00.000-07:00

Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου αγροτικού και αστικού πληθυσμού (άρθρο 22 του Ελληνικού Συντάγματος)

ο καθρέφτης της πρωτομαγιάς

2010-04-30T10:22:00.000-07:00

Θα μπορούσα να το ανεβάσω σε ένα πολιτικό ιστολόγιο, γιατί ίσως τέτοιες σκέψεις είναι παράταιρες με το ύφος τούτου του καθρέφτη. Αλλά μετά σκέφτηκα για ποιο λόγο; Υπάρχουν σκέψεις παράταιρες για ένα καθρέφτη; Ο καθρέφτης αποκαλύπτει πολλές πραγματικότητες και μπορεί να αλλάξει είδωλα ανάλογα με τη στιγμή. Δεν υπάρχουν όρια ή περιορισμοί στον καθρέφτη. Όπως δεν υπάρχουν όρια ούτε περιορισμοί στη σκέψη. Αλλά ας πάμε στο θέμα:

Αυτή την πρωτομαγιά η Αλίκη δε θα ασχοληθεί με τα λουλούδια. Την έχει στοιχειώσει το ελληνικό σύνταγμα και η απίστευτη και απροκάλυπτη παραβίασή του από την «κυβέρνηση» (που απ’ ό,τι φαίνεται μόνο κατ’ όνομα είναι κυβέρνηση). Μπορεί το Σύνταγμα να χρειάζεται αναθεώρηση σε κάποια άρθρα (όχι βέβαια για κατάργηση βασικών δικαιωμάτων, όπως επιθυμούν οι λίγοι) αλλά δεν παύει να είναι ο καταστατικός χάρτης της χώρας. Και τον έχουν κάνει κουρελόχαρτο. Και έχουμε δυο υπουργούς συνταγματολόγους!
Βρείτε το Σύνταγμα, δεν είναι δύσκολο. Κατεβάστε το από το διαδίκτυο. Κάντε το κουίζ: πόσα άρθρα παραβιάστηκαν σήμερα; Χτες; Τον προηγούμενο χρόνο;
Ρίξτε μια ματιά στο τελευταίο άρθρο: Ο σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.
Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.
Βεβαίως αυτό αφορά κυρίως την περίπτωση πραξικοπήματος, αλλά δεν έχουμε ήδη μια ιδιότυπη κατοχή η οποία εγκαθιδρύθηκε με τη συναίνεση του κυβερνώντος κόμματος και όπως φαίνεται θα διερυνθεί η συναίνεση με άλλα δυο κόμματα; Υπάρχει λογικός άνθρωπος που να θεωρεί ότι η κυβέρνηση είχε τη νομιμοποίηση και τη λαϊκή εντολή να παραδώσει τη διακυβέρνηση της χώρας στο ΔΝΤ και την ΕΕ;
Τα σκληρά οικονομικά μέτρα οδηγούν σε βαθιά ύφεση και αύξηση του ελλείμματος. Οι μειώσεις μισθών στην Ιρλανδία αύξησαν το έλλειμμα από 7% σε 14,3% (ναι μας πέρασε η Ιρλανδία) μέσα σε ένα χρόνο! Όταν χρεώνεται η ήδη υπερχρεωμένη χώρα μας με ένα ακόμα υπέρογκο δάνειο (120.000.000 ευρώ ή παραπάνω) που πρέπει να εξοφληθεί σε 3 χρόνια και αυτό προστίθεται στο ήδη δυσθεώρητο χρέος της χώρας, δε χρειάζεται να είσαι οικονομολόγος για να φτάσεις στο απλό συμπέρασμα ότι κάποια στιγμή θα γίνει παύση πληρωμών και επαναδιαπραγμάτευση χρέους. Μόνο που τότε οι πολίτες της χώρας θα έχουν φτάσει στην εξαθλίωση (αν επιτρέψουμε να μας οδηγήσουν εκεί) και τη διαπραγμάτευση θα την κάνουν οι ξένοι επιτηρητές. Πάντα προς το συμφέρον των «καλών ανθρώπων» που θα πάρουν σε αντάλλαγμα όλους τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους μας.
Καταργούνται εργασιακά δικαιώματα για τα οποία δόθηκαν αιματηροί αγώνες, οδηγούμαστε σε ένα εργασιακό μεσαίωνα με τη δικαιολογία της αύξησης της ανταγωνιστικότητας και της μείωσης του ελλείμματος. Αυτό θυμίζει τους βομβαρδισμούς που κάνουν οι ΗΠΑ για να διασφαλίσουν την ειρήνη και την ασφάλεια! Σε τσακίζουμε και δε διαμαρτύρεσαι όταν αρχίσουμε να ξεπουλάμε τη χώρα.
Δεν έχει λοιπόν νόημα να ψάχνουμε για δικαιολογίες σε όσα γίνονται. Η μόνη λογική είναι να αποδεχτούμε τον παραλογισμό τους και να αντισταθούμε. Δε θα τους επιτρέψουμε να συνεχίσουν να μας δουλεύουν.
Να γιατί είχε δίκιο ο Αλαβάνος (γι αυτό αντέδρασαν τόσο πολύ στη δήλωσή του) όταν είπε ότι πρέπει να απαγορευτεί η έξοδος από τη χώρα στον Πρωθυπουργό και τον Υπουργό Οικονομικών. Ίσως να έρθει η στιγμή που θα δικαστούν και αυτοί και οι προηγούμενοι για τα εγκλήματά τους. Και δε θέλουμε να την κοπανήσουν με ελικόπτερο.

ο καθρέφτης της παραπλάνησης

2010-04-24T13:25:00.000-07:00

Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους αυτούς,

ένας επέθαινε από αηδία...

Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,

θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.

(Ο Καρυωτάκης πάντα επίκαιρος. Το θέμα είναι να καταστήσουμε όλες αυτές τις θλιβερές μαριονέτες ανεπίκαιρες)

ο χορός της Κοιμωμένης

2010-04-04T12:38:00.000-07:00

Ταξίδεψε στους τόπους της Ανατολής, όπως τους φανταζόταν πάντα όταν άκουγε τα παραμύθια της γιαγιάς της, και γνώρισε ανθρώπους που ζούσαν σε δυσπρόσιτα βουνά. Της είπαν ιστορίες και της έμαθαν πράγματα ξεχασμένα εδώ και εκατοντάδες χρόνια. Της δίδαξαν πως η ζωή μπορεί να πάρει πολλές μορφές και όλες έχουν την ίδια αξία στο μεγάλο καμβά της δημιουργίας. Και ένας σοφός, που γνώρισε στο παζάρι μιας μικρής πόλης της Ινδίας, της είπε πως όλοι οι άνθρωποι κοιμούνται, μόνο που δεν το ξέρουν. «Ονειρεύονται πως υπάρχουν σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο», της είπε, «και μοχθούν και ταλαιπωρούνται προσπαθώντας να επιβιώσουν, ξεχνώντας πώς είναι να ζει κανείς. Καμιά φορά, σπάνια, υπάρχουν κάποιοι που ξυπνούν απ’ το βαθύ τους ύπνο, κοιτούν γύρω τους και αναρωτιούνται τι έκαναν τόσα χρόνια μέσα σ’ αυτή την παντομίμα».

Τα λόγια του σοφού στριφογύριζαν στο νου της κοιμισμένης κόρης όταν βρέθηκε στα όνειρα ενός έφηβου που έδειχνε δυστυχισμένος και της θύμισε τους δικούς της περιορισμούς στο σπίτι της λίμνης κι αποφάσισε να τον βοηθήσει. Κι εκείνος βρήκε διέξοδο στη ζωγραφική και η Ιζομπέλ χαιρόταν, γιατί είχε καταλάβει πως ο νεαρός ένιωθε την παρουσία της και σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για τη συντροφιά της έβρισκε σε κάθε πίνακά του χώρο για τη μορφή της. Ο έφηβος μεγάλωσε κι έγινε άντρας και η Ιζομπέλ συνέχισε να μπαίνει στα όνειρά του και κάποιες φορές μπορούσε να επικοινωνεί μαζί του ακόμα κι όταν εκείνος δεν κοιμόταν. Της άρεσε αυτή η ελευθερία κίνησης του πνεύματος, που αντιστάθμιζε την αδυναμία του σώματος.
Κι άρχισε κι αυτή να ονειρεύεται τον άντρα με πολλές ταυτότητες. Τον έβλεπε να περιφέρεται σε αρχαίες πολιτείες ντυμένος πολεμιστής, ή σαν σοφό γέρο ν’ αναζητά το ελιξήριο της νεότητας στο υπόγειο εργαστήρι του ανάμεσα σε δοκιμαστικούς σωλήνες και παράξενους φούρνους. Κι άλλοτε ήταν ένας μάγος που την είχε φυλακισμένη στον πύργο του και άπλωνε στα πόδια της βραχιόλια και περιδέραια με πολύτιμους λίθους για να κερδίσει την αγάπη της κι άλλοτε ένας ψαράς που της πρόσφερε όστρακα, που έκλειναν μέσα τους σπάνια μαργαριτάρια. Και κάποτε ήταν απλώς ο Οδυσσέας που ζωγράφιζε πυρετωδώς προσπαθώντας να περάσει μέσα απ’ τον καμβά και τα εκτυφλωτικά χρώματα στο χείλος του γκρεμού, απ’ όπου θα έπεφτε στη θάλασσα που δεν υπήρξε ποτέ στο γνωστό κόσμο. Κι έχοντας κλείσει τη μορφή του άντρα στο νου της, αναδιπλώθηκε γύρω του κι εκεί στον άχρονο χώρο ταξίδευε στον ωκεανό των αισθήσεων όλων των ζωντανών πλασμάτων, χορεύοντας ανάμεσα στα λουλούδια που τραγουδούν, τους φλογερούς ανέμους και τους χρωματιστούς ουρανούς.

{Απόσπασμα από το διήγημα: "Ο Χορός της Κοιμωμένης" από τη συλλογή διηγημάτων με τίτλο "Dejavu" της Πόπης Βερνάρδου (εκδόσεις ΥΦΟΣ, 2009)}.

χρόνια πολλά μέσα απ' τον καθρέφτη....

2010-04-03T08:50:00.000-07:00

Καλή Ανάσταση! Ειδικά ανάσταση σκέψης, ιδεών και μαχητικότητας.
Και μην ξεχνάτε: τα αυγά έχουν πολλές χρήσεις (ειδικά σε συνδυασμό με ντομάτες και γιαούρτια).
Εγώ βρήκα αυτό το "αυγό" στο: http://wordsmith.org/words/

Βέβαια δεν είναι για τσούγκρισμα. Και στον Humpty Dumpty δεν αρέσει καθόλου να του λένε ότι μοιάζει με αυγό. Ακολουθεί μια μικρή συνομιλία του με την Αλίκη:

"When I use a word," Humpty Dumpty said in a rather a scornful tone, "it means just what I choose it to mean – neither more nor less."
"The question is," said Alice, "whether you can make words mean so many different things."
"The question is," said Humpty Dumpty, "which is to be master – that's all."

το είδωλο του τελευταίου άρθρου

2010-02-20T05:03:00.001-08:00

Το τελευταίο κόλλημα της Αλίκης (εκτός από τα μανιτάρια) ήταν το Ελληνικό Σύνταγμα. Διάβαζε ξανά και ξανά τα άρθρα του, κυρίως τα πρώτα και εκείνο το αινιγματικό τελευταίο και αναρωτιόταν τι άλλο έπρεπε να συμβεί για να αποφασίσουν οι κάτοικοι της Ελλάδας να κάνουν κάτι για την κατάστασή τους. Μια ακραία λύση θα ήταν να καταργήσουν εντελώς το Σύνταγμα. Τουλάχιστον έτσι δε θα υπήρχε λόγος να κοροϊδεύουν τους εαυτούς τους. Και δε θα υπήρχε κανένας λόγος διαμαρτυρίας για τυχόν μερική ή ολική απώλεια της λαϊκής κυριαρχίας. Όμως, όπως φαίνεται, είχαν αποφασίσει να το διατηρήσουν σε ισχύ. Σ' αυτή την περίπτωση δε θα έπρεπε να το υπερασπιστούν απέναντι σε κάθε προσπάθεια καταστρατήγησής του; Έτσι δεν έλεγε εκείνο το άκρως ενδιαφέρον τελευταίο άρθρο; Άλλωστε η χώρα έχει άφθονες ντομάτες, γιαούρτια, πέτρες, μπουκάλια και άλλα αγαθά. Έχει βέβαια και καναπέδες και δυστυχώς τηλεοράσεις που η Αλίκη ανακάλυψε πως διαθέτουν μια μαγική δύναμη να καθηλώνουν όσους στρέφουν τα μάτια στις οθόνες τους.
Μάσησε αργά ένα μανιτάρι και αποφάσισε να κάνει μια επίσκεψη στη Δούκισσα. Ίσως εκείνη είχε κάποια ιδέα για το πρόβλημά της.

το είδωλο του Συντάγματος

2010-02-16T12:11:00.000-08:00

Η Αλίκη βρήκε ένα αντίγραφο του Ελληνικού Συντάγματος και ξεχώρισε αποσπάσματα από τρία άρθρα (τα δυο πρώτα και το τελευταίο): "Άρθρο 1... Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.
Άρθρο 2. Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας.
Άρθρο 120 (και τελευταίο): ... Ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων... Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία".
Επειδή είχε δει τι συνέβαινε στην Ελλάδα τον τελευταίο καιρό έβγαλε το συμπέρασμα ότι οι κάτοικοι αυτής της χώρας είχαν ακολουθήσει το Λευκό Κουνέλι στην κουνελότρυπα, έκαναν παρέα με τον Τρελό Καπελά και τον Μαρτιάτικο Λαγό, έπιναν διάφορα καταπότια και προσπαθούσαν να αποφύγουν τη Βασίλισσα που είχε δώσει διαταγή να τους πάρουν το κεφάλι. Δεν ήξερε πόσος χρόνος θα χρειαζόταν για να καταλάβουν πως απέναντί τους είχαν τραπουλόχαρτα που ένα δυνατό φύσημα του αέρα τα σκορπίζει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

η παρουσίαση των τριών στο ΕΝΑΣΤΡΟΝ

2010-01-28T10:01:00.001-08:00

Η Αθηναϊκή Λέσχη Επιστημονικής Φαντασίας σάς προσκαλεί
την Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2010 στις 7:00 μ.μ. στο
Καφε-Βιβλιοπωλείο ΕΝΑΣΤΡΟΝ,
Σόλωνος 101 - τηλ. 210 38 28 139,
στην παρουσίαση του συγγραφικού (και όχι μόνο) έργου των μελών της :

Δημήτρη Βανέλλη, Πόπης Βερνάρδου και Βάσως Χρήστου.

Θα μιλήσουν : για το συνολικό έργο του Δημήτρη Βανέλλη : Αντωνία Κατσαβού, Συντάκτρια περιοδικού "Φανταστικά Χρονικά"Σπύρος Δερβενιώτης, Δημιουργός Κόμικςγια το έργο της Πόπης Βερνάρδου "Deja Vu" :Εμμανουήλ Μανωλάς, ΣυγγραφέαςΣτέλιος Ροδαρέλης, Καθηγητής Τμημ. Θεατρολογίας Πανεπιστημίου Πελοποννήσου
για το έργο της Βάσως Χρήστου "Τριλογία των Λαξευτών" : Καίτη Καραγεώργη, Πρόεδρος της Λέσχης Φίλων Τόλκιν.

χιονισμένος καθρέφτης

2010-01-27T10:18:00.000-08:00

Να και μια άσπρη μέρα! Πεντέλη: Λευκό πάνω στα καμμένα.

ο βουκολικός καθρέφτης

2010-01-25T13:17:00.000-08:00

Σήμερα το πρωί αντίκρισα αυτή τη βουκολική εικόνα μπροστά στο σπίτι μου. Τη Γκόλφω και τον Τάσο δεν τους είδα.
Ύστερα έφυγα για τη δουλειά μου στην πλατεία Βάθης.

καλή χρονιά...

2010-01-02T15:42:00.000-08:00

Καλή χρονιά και ευτυχισμένο και δημιουργικό το 2010 με έντονα χρώματα να πλημμυρίζουν τη ζωή μας. Πολλά βιβλία, πολλές ιδέες, πολύ από όλα τα καλά.

θραύσματα του καθρέφτη

2009-12-26T04:36:00.000-08:00

Alice:

If I had a world of my own, everything would be nonsense. Nothing would be what it is, because everything would be what it isn't. And contrary wise, what is, it wouldn't be. And what it wouldn't be, it would. You see?

καλά Χριστούγεννα....

2009-12-23T11:51:00.000-08:00

http://www.youtube.com/watch?v=p54CMth4Jpg

ο καθρέφτης των Σκουπιδοχριστουγέννων

2009-12-16T09:28:00.000-08:00

Αντιγράφω το ανέκδοτο της ημέρας από το ιστολόγιο της «Ανοιχτής Πόλης»:

Ο Δήμος Αθηναίων στην πρωτοπορία για την αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών.

Κατά τα λοιπά: Καλά Σκουπιδοχριστούγεννα!

(όπως λέει και το ανηψάκι μου, που έξω από το σχολείο του υψώνονται ακόμα τόνοι σκουπιδιών).

Αλλά θυμηθείτε: Πλησιάζουν οι εκλογές! Με την ελπίδα οι Αθηναίοι να φερθούν επιτέλους όπως πρέπει σε αυτούς που κατάντησαν έτσι την πόλη.

Το ...τέρας στο Έναστρον

2009-11-30T09:40:00.000-08:00

Αποφάσεις.
Κάθε μέρα, σε διαφορετικές καταστάσεις, σε διαφορετικά σκηνικά, με διαφορετικούς συμπρωταγωνιστές, αυτό που καλούμαστε να κάνουμε στη σύντομη παράσταση της ζωής μας είναι να παίρνουμε αποφάσεις.
18 ιστορίες, 18 πρωτότυπες καταστάσεις, λιγότερο ή περισσότερο φανταστικές, με ανθρώπους σε δυσχερείς, περίεργες ή επικίνδυνες θέσεις.
Οι επιλογές τους ταλαντεύονται ανάμεσα στην ασφάλεια, την επιθυμία, την ελπίδα και τα πιστεύω, προσπαθώντας να ισορροπήσουν τη λογική με το συναίσθημα — και αυτές οι επιλογές θα οδηγήσουν τους ίδιους και τους συνανθρώπους τους από το κάθε κομβικό σημείο στο επόμενο σταυροδρόμι επιλογών, στις επόμενες αποφάσεις.

Πρόκειται για τη δεύτερη συλλογή διηγημάτων του Μιχάλη Μανωλιού με τίτλο “…και το Τέρας” από τις εκδόσεις ΤΡΙΤΩΝ. Δεκαοκτώ διηγήματα επιστημονικής φαντασίας, αρκετά από τα οποία έχουν δημοσιευτεί σε ελληνικά περιοδικά, ενώ κάποια δημοσιεύονται για πρώτη φορά, και αντιπροσωπεύουν την καλύτερη δουλειά του συγγραφέα σ’ αυτά τα δέκα χρόνια από την έκδοση της πρώτης του συλλογής, “Σάρκινο Φρούτο”.

Η συλλογή πρωτοπαρουσιάστηκε στα πλαίσια του 5ου Φεστιβάλ Επιστημονικής Φαντασίας Ερμούπολης ενώ η παρουσίαση της στην Αθήνα θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου (7μ.μ. καφέ-βιβλιοπωλείο ΕΝΑΣΤΡΟΝ, Σόλωνος 101). Το εξώφυλλο του βιβλίου είναι έργο της εικαστικού Λίνας Θεοδώρου.

ο καθρέφτης του "τετελεσμένου μέλλοντος"

2009-11-02T12:40:00.000-08:00

"FUTURE PERFECT"

Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2009 στις 7.30 μ.μ.

εγκαίνια έκθεσης ζωγραφικής
Ηώς Αγγελή

Στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών (Γλύκωνος 4, Πλατεία Δεξαμενής) εγκαινιάζεται η ατομική έκθεση της Ηώς Αγγελή με τίτλο «Τετελεσμένος Μέλλων».
"Η Ηώ Αγγελή στην καινούργια της δουλειά ερευνά τη συνείδηση ενός προκαθορισμένου μέλλοντος. Μορφές γυναικών στην άκρη της πόλης, συνομιλούν σιωπηλά με την αλληγορία της ιστορίας τους.
Η γνώση αυτού που θα έρθει αδρανοποιεί το χρόνο και παγώνει τις επιθυμίες.
Η μελαγχολία του νεορομαντισμού συνυπάρχει με την αμηχανία και τη μοναξιά του ανθρώπου. Ο τόπος μεταμορφώνεται από ψυχρά αστικός σε τρυφερά οικείος με την συμμετοχή του έφηβου χρόνου".
Η Ηώ Αγγελή σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας και στο Royal College of Arts του Λονδίνου. Εκθέτει στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Διάρκεια έκθεσης: από 3 – έως 28 Νοεμβρίου 2009

ο καθρέφτης πάλι στην Κρήτη για τις εκλογές

2009-10-18T02:44:00.001-07:00

Άλλος ένας αποχαιρετισμός στο καλοκαίρι από το Ρέθυμνο, όπου μας έφεραν οι εκλογές. Εννοείται ότι περάσαμε υπέροχα (ειδικά μετά το εκλογικό αποτέλεσμα).

πρωινό στην Πάτμο

2009-09-26T10:46:00.000-07:00

Αποχαιρετισμός στο καλοκαίρι.

ο καθρέφτης ενός εγκλήματος

2009-08-26T09:58:00.000-07:00

Κάτω από το γαλάζιο καθαρό ουρανό η εικόνα της καταστροφής είναι ακόμα πιο αποτρόπαιη. Εκεί που έβλεπες καταπράσινα δάση τώρα αντικρίζεις το μαύρο και το θάνατο. Σκέφτεσαι πως δεν είναι δυνατόν να έχει συμβεί αυτό. Φαντάσματα δέντρων, κλαδιά που υψώνονται σαν στοιχειά, καμένη γη, θλιβερά απομεινάρια και σιωπή. Πού πήγαν οι αλεπούδες, οι λαγοί, οι σκίουροι, οι χελώνες; Τα πουλιά; Όπου και να στραφείς απέραντη εγκατάλειψη. Μια εικόνα της κόλασης που φέρνει δάκρυα στα μάτια. Γι αυτό που χάθηκε. Γι αυτό που θα φέρει το αύριο.
Μια φωτιά που θα μπορούσε να περιοριστεί και να σβήσει σε λίγες ώρες κατέστρεψε τη Βορειοανατολική Αττική. Έχουν καταφέρει να κάψουν την Πάρνηθα, τη μισή Πελοπόννησο, τον Υμηττό. Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να καταλάβουμε ότι χωρίς τους ανίκανους και εγκληματίες που νομίζουν ότι κυβερνάνε θα ζούσαμε πολύ καλύτερα; Γιατί αυτή η ανοχή; Δεν πρέπει να πληρώσουν για όσα δεν έκαναν για να αποτρέψουν το φοβερό έγκλημα;

ο καθρέφτης της φωτιάς

2009-08-24T07:17:00.000-07:00

Tελικά η φωτιά ήρθε στην Ανατολή

Το ελικόπτερο έκανε αμέτρητες ρίψεις. Ευχαριστούμε τον άγνωστο φίλο μας.

Νερό και φωτιά, αέρας και γη.

Η επόμενη μέρα. Και ακόμα δεν έσβησε.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δήλωσε ότι ο συντονισμός της κρατικής μηχανής για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών ήταν από την αρχή καλά οργανωμένος!

Η κυβέρνηση είναι ικανοποιημένη από το αποτέλεσμα (γιατί να μην είναι; Τώρα τα καμμένα θα χτιστούν και θα πραγματοποιηθεί το όνειρο του Σουφλιά για 8.000.000 κατοίκους στην Αττική).

Και για μια ακόμα φορά υπεύθυνοι είναι ο άνεμος και τα πεύκα!

Αν δεν ήταν τόσο επικίνδυνοι και εγκληματικά αδιάφοροι θα μπορούσαν να ήταν οι κωμικοί που έχουμε για τη διασκέδασή μας.

Όμως υπάρχει τρόπος να πληρώσουν για την ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή;

ο καθρέφτης της καταστροφής

2009-08-23T14:17:00.000-07:00

Η φωτιά κατεβαίνει από το βουνό. Ελπίζω να μη φτάσει εδώ. Συμφωνήσαμε με το «έτερον ήμισυ» να κοιμηθούμε με βάρδιες. Η σειρά μου να φυλάω. Ομολογώ ότι φοβάμαι. Γι αυτό προσπαθώ να κρατώ απασχολημένο το μυαλό μου.
Δεν μπορώ να φανταστώ την επόμενη μέρα, ίσως και να μη θέλω. Ανεβάζω λίγες φωτογραφίες από τις τελευταία εκδρομές μας στο Σέσι και στο Γραμματικό. Λίγο πριν τον όλεθρο. Τότε που οι κάτοικοι αγωνίζονταν να μη γίνει ο εγκληματικός ΧΥΤΑ. Γιατί καθυστέρησε τόσο η κατάσβεση, κατακαίγοντας το δάσος του Μαύρου Βουνού και το Γραμματικό και οδηγώντας στην ολοκληρωτική καταστροφή της Βορειοανατολικής Αττικής;
Υποθέτω πως είναι απύθμενο το βάθος της ηλιθιότητος αυτών που έχουν φέρει σε αυτή την κατάσταση την Αττική (αλλά και την υπόλοιπη Ελλάδα). Το ερώτημα είναι γιατί τους το επιτρέπουμε.

Midnight, καλό ταξίδι...

2009-07-18T15:18:00.001-07:00

Το έμαθα χθες. Ο Midnight, η απίστευτη « φωνή» των Crimson Glory, έφυγε για την άλλη πλευρά του καθρέφτη πριν από δέκα μέρες.. Έσβησε σε νοσοκομείο στη Φλόριδα στα 47 του χρόνια. Αιτία θανάτου: ηπατική και νεφρική ανεπάρκεια. Αυτοκαταστροφικός, «έκαιγε» για χρόνια τον εαυτό του.

Τον είδα στο Rockwave Festival στη Μαλακάσα, πριν δυο χρόνια. Με τους Crimson Glory (για κάποιο διάστημα είχε κάνει solo καριέρα). Εκείνη την ημέρα δεν άκουσα τη φωνή που περίμενα να ακούσω. Τη φωνή με το μοναδικό μέταλλο, που με είχε εντυπωσιάσει πριν είκοσι περίπου χρόνια όταν πρωτοάκουσα το πρώτο άλμπουμ των Crimson Glory. Ο Midnight δεν ήταν σε καλή κατάσταση και έκανε μια κακή εμφάνιση. Η φωνή του δεν «έβγαινε» και υπήρχαν στιγμές που διάβαζε από μια φυλλάδα τους στίχους.
Όμως θυμάμαι τον Midnight μετά να περιφέρεται ανάμεσα στον κόσμο (το ίδιο έκαναν και τα άλλα μέλη του συγκροτήματος), να βγάζει φωτογραφίες με τους φανς, να διασκεδάζει μαζί τους, να απολαμβάνει την ατμόσφαιρα στο χώρο του φεστιβάλ, και μετά να παρακολουθεί τους Twisted Sister μαζί με το κοινό. Στο βλέμμα του διέκρινες ότι βρισκόταν ήδη σ’ ένα δικό του διαφορετικό κόσμο, πετούσε στον ουρανό που είχε ζωγραφίσει με τα δικά του χρώματα...

Spread your wings you can fly

But the dove is never free

In painted skies that shade the color

of your dream

Only nightmares are real

Confusion conceals the only reason

for the feelings you can't hide

When the nightmares ensue

All that you can do is paint your sky

another brighter shade of blue

Spread your wings you can glide

above the violent storms

that plague your life

You paint the picture blue or grey

Fly away.

(Painted Skies, Crimson Glory)

κάλεσμα στο Γραμματικό

2009-07-12T13:50:00.000-07:00

ΑΝΟΙΧΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΟΥ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΥ

"Καλούμε όλους τους κατοίκους των γύρω περιοχών καθώς και κάθε σκεπτόμενο πολίτη στην ανοιχτή συγκέντρωση διαμαρτυρίας την Δευτέρα 13 Ιουλίου 8μμ στην κεντρική πλατεία του Γραμματικού. Ζητάμε τη στήριξη σας στον αγώνα μας ενάντια στην εγκατάσταση ακόμα μιας "οικολογικής βόμβας" στο λεκανοπέδιο Αττικής.

Εν έτει 2009 παλεύουμε για το μέλλον της περιοχής μας, για την υγεία τη δική μας και των κατοίκων της Αθήνας, για τη σωτηρία των υδάτων του Ευβοϊκού.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΜΕ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΔΙΚΑΙΩΘΟΥΜΕ".

Δείτε τις ώρες για τη μετακίνησή σας με ΚΤΕΛ στο:
http://xyta-grammatiko.blogspot.com/.

ο καθρέφτης των σκουπιδιών

2009-07-12T01:57:00.001-07:00

http://xyta-grammatiko.blogspot.com/

Αυτή είναι η διεύθυνση στην οποία οι κάτοικοι του Γραμματικού έχουν αναρτήσει πληροφορίες για το έγκλημα που πάει να συντελεστεί στην περιοχή τους και μας αφορά όλους. Θα διαπιστώσετε για άλλη μια φορά πώς χρησιμοποιούνται μέθοδοι χούντας για να εξυπηρετηθούν οικονομικά συμφέροντα και πόσο δικαιολογημένες είναι οι αντιδράσεις των κατοίκων που έχουν κυριολεκτικά θαφτεί από τα περισσότερα ΜΜΕ (ψάξτε να δείτε την ταυτότητα της κοινοπραξίας που έχει αναλάβει το έργο). Το θέμα είναι δεν μπορούμε να καθόμαστε με σταυρωμένα χέρια και να βλέπουμε την Αττική κάθε χρόνο να καταστρέφεται όλο και περισσότερο. Το Γραμματικό (και η Κερατέα) είναι δίπλα μας. Τα δάση που θα καταστραφούν για να θαφτούν τα σκουπίδια της Αθήνας και του Πειραιά δεν αναπληρώνονται.
Υπάρχουν λύσεις για τα σκουπίδια. Αφιερώστε λίγο χρόνο να τις διαβάσετε στο παραπάνω ιστολόγιο. Όσο για αυτούς από την κυβέρνηση και την τοπική αυτοδιοίκηση (σιχαίνομαι ακόμα και να αναφέρω τα ονόματά τους) που πριν λίγα χρόνια καταδίκαζαν τους ΧΥΤΑ ως παρωχημένους και τώρα είναι υπέρμαχοι του έργου και κατηγορούν ως αδικαιολόγητες τις αντιδράσεις της τοπικής κοινωνίας, ειλικρινά δεν έχετε αηδιάσει πια μ' αυτά τα γλοιώδη ανδρείκελα;

ο καθρέφτης της αυτοκαταστροφής

2009-07-09T03:08:00.000-07:00

Σέσι Γραμματικού

Τα ΜΑΤ εξοπλίστηκαν για άλλη μια φορά σαν αστακοί για να τα βάλουν με άοπλους και απελπισμένους (άλλωστε έχουν αποδείξει ότι μόνο μ’ αυτούς μπορεί να τα βάζουν). Χτύπησαν παππούδες στο Γραμματικό και έστειλαν κάποιους κατοίκους(μεταξύ των οποίων και τον εκλεγμένο κοινοτάρχη Ν. Κούκη) στο νοσοκομείο. Βέβαια, δεν ενεργούν αυτόβουλα αλλά με τις προσταγές μιας κυβέρνησης, ο πρωθυπουργός της οποίας είχε δεσμευτεί προεκλογικά ότι δεν θα γίνει ΧΥΤΑ στο Γραμματικό (το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;)
Υπάρχει όμως μια γενικότερη στάση απέναντι στο πολύ σοβαρό θέμα του ΧΥΤΑ στο Γραμματικό (αλλά και στην Κερατέα). Η στάση είναι ότι το θέμα αφορά μόνο ένα μικρό και απομακρυσμένο χωριό. Δε θέλουμε να παραδεχτούμε ότι το πρόβλημα απλώς φαίνεται ότι αφορά άμεσα τους λίγους κατοίκους του χωριού, στην πραγματικότητα όμως μας αφορά όλους. Δεν ζούμε ξεκομμένοι ο ένας από τον άλλο, σε γυάλινους και αεροστεγείς χώρους, αλλά η δράση που γίνεται χιλιόμετρα μακριά μάς επηρεάζει άμεσα, πολύ περισσότερο από ό,τι νομίζουμε. Είναι λοιπόν υπόθεση μόνο του Γραμματικού;
Με την κατασκευή του ΧΥΤΑ τα στραγγίσματα από τα απορρίμματα κάποια στιγμή θα καταλήξουν στη Λίμνη Μαραθώνα (που βρίσκεται στην περιοχή) και στον Ευβοϊκό κόλπο μολύνοντας τις παραλίες από τον Κάλαμο μέχρι τη Ραφήνα. Με τον ίδιο τρόπο τα στραγγίσματα θα περάσουν στον υδροφόρο ορίζοντα μολύνοντας τον κάμπο του Μαραθώνα που τροφοδοτεί με φρούτα και λαχανικά την Αττική. Η στεγανοποίηση δεν αποτελεί λύση, επειδή κάτω από το χώρο του ΧΥΤΑ περνάει το ενεργό σεισμικό ρήγμα του Ωρωπού, το οποίο κανένα στεγανωτικό μέτρο παγκοσμίως δεν μπορεί να συγκρατήσει όταν ενεργοποιείται (Παν/μιο Πάτρας). Όταν λοιπόν θα έρθει η ώρα να πίνουμε σκατά, να τρώμε σκατά και να κολυμπάμε στα σκατά τότε το πρόβλημα δεν θα το έχει μόνο το μικρό Γραμματικό. Μόνο που τότε θα είναι πολύ αργά.
Όταν οι «αδιάφοροι» Αθηναίοι θα ξεκινούν για το μπάνιο τους στο Σχοινιά ή στη Νέα Μάκρη θα είναι υποχρεωμένοι να οδηγούν σημειωτόν πίσω από στρατιές απορριμματοφόρων (γίνεται λόγος για πάνω από 500 την ημέρα!) Έχετε επιχειρήσει να πάτε για μπάνιο το Σαββατοκύριακο στο Σχοινιά; Ε, προσθέστε στην κίνηση που θα «τρώτε» στο δρόμο και τα απορριμματοφόρα. Ειδυλλιακή εικόνα! Μόνο που τότε θα είναι πολύ αργά.
Ο αέρας που πνέει στην περιοχή (συνήθως βόρειος) θα φέρνει από το Γραμματικό όλους τους αέριους ρύπους (διοξίνες, αμμωνιακές ενώσεις, θειικές ενώσεις, μεθάνιο κ.λπ.) πάνω από το Διόνυσο, την Εκάλη, την 'Ανοιξη, τον 'Αγ. Στέφανο, το Κρυονέρι και τελικά όλο το Λεκανοπέδιο. Μόνο που τότε θα είναι πολύ αργά.
Είναι ήδη αργά για το μεγαλύτερο μέρος της Αττικής. Κατέστρεψαν το Θριάσιο, δε σεβάστηκαν την Ελευσίνα, μόλυναν τη Φυλή και τα Λιόσια, λεηλάτησαν το Μαρκόπουλο και μετά σκέφτηκαν: Τι έχει μείνει ακόμα όρθιο; Ένα κομμάτι της Ανατολικής Αττικής. Ε, πρέπει να το καταστρέψουμε κι αυτό. Γι αυτό εξαίρεσαν από την αναδάσωση 515 στρέμματα δάσους στην Κερατέα και 464 στρέμματα στο Γραμματικό (τα δάση αυτά είχαν καεί στο παρελθόν και τόλμησαν να αναδασωθούν μόνα τους!) Βέβαια στην Αττική έχουμε πια τόσα δάση που μπορούμε να διαθέτουμε και μερικά σε μεγαλοεργολάβους!
Και τι θα γίνει με τα σκουπίδια; Υπάρχει η εναλλακτική πρόταση του Πολυτεχνείου Κρήτης (καθηγητής κ. Αλ. Οικονομόπουλος) την οποία έχει αποδεχθεί το Τ.Ε.Ε. ως τη βέλτιστη οικονομικά και περιβαλλοντικά. Η λύση που προωθείται αυτή τη στιγμή είναι παρωχημένη στην υπόλοιπη Ευρώπη. Αποτελεί προσωρινό και μεταβατικό μέτρο, που θα έχει όμως μόνιμα καταστρεπτικά αποτελέσματα.
Κάθε κομμάτι της Αττικής μάς αφορά όλους. Είναι ήδη πολύ αργά. Ας σώσουμε ό,τι απόμεινε. Κάντε μια βόλτα στο δάσος του Μαύρου Βουνού στο Γραμματικό και κατεβείτε για μπάνιο μέχρι το Σέσι με τα κρυστάλλινα νερά (η παραλία στα δεξιά είναι η καλύτερη). Αν πηγαίνετε για Πόρτο Ράφτη αφήστε την Αττική Οδό και περάστε μέσα από το μαγευτικό δάσος του Κουβαρά (κοντά στην Κερατέα, όπου προβλέπεται να γίνει ο τρίτος ΧΥΤΑ). Και αν έχετε έστω και λίγα ψήγματα λογικής και συναισθήματος θα πάρετε θέση ενάντια σε ένα μεγάλο έγκλημα που είναι έτοιμο να συντελεστεί.
Θα επανέλθω με φωτογραφίες από την περιοχή.
Περισσότερα για το θέμα στο ιστολόγιο: http://www.oxistoxyta.gr/xyta.htm

ο λαξευτής των στοιχείων πέρασε από τον καθρέφτη

2009-07-06T10:12:00.000-07:00

Καθυστέρησα λίγο, αλλά τελικά διάβασα το «Λαξευτή των Στοιχείων» της Βάσως Χρήστου και οφείλω να ομολογήσω ότι εντυπωσιάστηκα. Ελληνική φάντασυ με αληθινή φαντασία. Η τριλογία «Η Επιστροφή των Λαξευτών» από τις εκδόσεις ΙΑΜΒΟΣ κλείνει με το καλύτερο – κατά τη γνώμη μου – βιβλίο, στο οποίο η Βάσω κεντάει με μαεστρία τον κόσμο της. Η δομή του μυθιστορήματος είναι σφιχτοδεμένη με κάθε λεπτομέρεια να στηρίζει το σύνολο και το σύνολο να δικαιολογεί απόλυτα όλες τις λεπτομέρειες.

Τόπος της ιστορίας το μακρινό Ρουμπάν με τα δυο φεγγάρια, τον Ρόγκαν και τον Φλάγκαν. Χρόνος το 535 μετά την Εγκατάσταση (ποια είναι η Εγκατάσταση; Ε, πρέπει να διαβάσετε το βιβλίο). Μαγεία, σπαθιά, ίντριγκες, ηρωισμός. Όμως η συγγραφέας δεν αρκείται να διηγηθεί μια ωραία περιπέτεια, αλλά δημιουργεί θαυμάσιους χαρακτήρες και μας κάνει κοινωνούς των επιθυμιών τους, των παθών και των ελαττωμάτων τους, των φόβων και των ονείρων τους. Ο Κένταλ, η Σέριλι, η Τέρανι,ο Λέβαν, η Λύρις,ο Ιβάραν, η Βισάνυ, θα σας ακολουθούν και αφού θα έχετε τελειώσει την ανάγνωση του βιβλίου και θα σας σπρώξουν να διαβάσετε τα προηγούμενα βιβλία της τριλογίας – αν δεν το έχετε ήδη κάνει. Διαβάζοντας και τα τρία βιβλία συνειδητοποιείς ότι η συγγραφέας έχει στήσει έναν ολοκληρωμένο κόσμο, μας μιλά για τη γεωγραφία του και την ιστορία του, εξηγεί τον τρόπο που λειτουργούν και αλληλεπιδρούν οι δυνάμεις της φωτιάς και της πέτρας, μας δίνει ακόμα και τους χάρτες του πλανήτη Σόλαν 4, του Ρουμπάν, της Βαλένια, της Αλτέρα. Και η Μάγδα Λεβίνοβιτς σχεδιάζει τους θυρεούς για κάθε επαρχία του Ρουμπάν, αλλά και το εξώφυλλο του βιβλίου. Συμπληρωματικά σε όλα αυτά λειτουργεί το ιστολόγιό της Βάσως Χρήστου: http://razathor.blogspot.com

αντικατοπτρισμοί στο Λιβυκό πέλαγος

2009-06-17T02:21:00.000-07:00

ο καθρέφτης, οι εκλογές και η παραλία

2009-06-13T12:41:00.000-07:00

Καλό Καλοκαίρι από την Κρήτη!
Η Αλίκη συνδύασε εκλογές με παραλία. Όχι, δεν επιθυμεί να σχολιάσει το εκλογικό αποτέλεσμα. Απλώς μετά από αποτοξίνωση πολλών ημερών βρέθηκε μπροστά σε υπολογιστή. Άπό βδομάδα θα υπάρξουν και φωτογραφίες.

τέσσερα βιβλία στον καθρέφτη της ΑΛΕΦ

2009-05-10T12:28:00.000-07:00

Στην παρουσίαση των «Τεσσάρων» που έγινε πριν από ένα μήνα στο καφεβιβλιοπωλείο Έναστρον απόκτησα το μυθιστόρημα του Κώστα Χαρίτου: «Σχέδιο Φράκταλ». Χθες τελείωσα την ανάγνωσή του και το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Ένας μυθοβιογράφος και μια φυσικός μπαίνουν σε μια μεγάλη περιπέτεια καθώς αγωνίζονται να διατηρήσουν την φύση της πραγματικότητας που δείχνει να καταρρέει. Κεντρική θέση στην ιστορία το πρόγραμμα στο CERN για την ανακάλυψη του σωματιδίου Higgs, του σωματιδίου του θεού. Το απρόοπτο και η αυτοομοιότητα εισβάλλουν στην καθημερινότητα και ένα εφιαλτικό φράκταλ αρχίζει να δημιουργείται. Η θεωρία του χάους και η κβαντική φυσική αποτελούν τον καμβά της ιστορίας στην οποία εμπλέκονται επιστήμονες, χάκερ, συγγραφείς αλλά και τα ανθρωπάκια του Γαϊτη. Από τις σκιές ξεπροβάλλουν και οι Μεγάλοι Παλαιοί. Μια περιπέτεια που κράτησε το ενδιαφέρον και την αγωνία μου μέχρι το τέλος και με υποχρέωνε να βιάζομαι να γυρίσω στο σπίτι για να διαβάσω τι θα γίνει παρακάτω. Και όλα αυτά δοσμένα με την αισιόδοξη ματιά και το γνωστό χιούμορ του συγγραφέα.

Και μια και αναφέρθηκα στο «Σχέδιο Φράκταλ» να διευκρινίσω ότι τα υπόλοιπα βιβλία της παρουσίασης τα είχα διαβάσει παλιότερα, αλλά δεν μπόρεσα εκείνη την εποχή να γράψω κάτι γι αυτά. Το πρώτο είναι το «Έξη δισεκατομμύρια τρόποι ζωής», του Παναγιώτη Κούστα. Εξαιρετικό, σαν σύλληψη και σαν εκτέλεση. Και εξαιρετικό το εξώφυλλο. Τα μικρά διηγήματα, που εντάσσονται σε ένα γενικότερο πλαίσιο, σε κάνουν να προβληματιστείς για τη φύση του ανθρώπου ενώ κάνουν προσιτή και εφικτή μια δημοκρατία άμεση και πραγματική. Ο κόσμος δεν είναι δεδομένος, το μέλλον το δημιουργούν κάθε στιγμή οι άνθρωποι και το θέμα είναι να αποφασίσουν προς ποια κατεύθυνση θα κινηθούν, καθώς και αν είναι διατεθειμένοι να αφήνουν «κάποιους» να αποφασίζουν ερήμην τους. Ο Παναγιώτης Κούστας δίνει απλές και ευρηματικές λύσεις σε προβλήματα (και είναι οι άνθρωποι αυτοί που θα υλοποιήσουν ή θα εμποδίσουν την εφαρμογή τους). Και ναι, είναι αισιόδοξος για το μέλλον. Και ναι, όταν τελειώσεις την ανάγνωση κάτι έχει αλλάξει στην αντίληψή σου και κρατάς για καιρό ένα κομμάτι απ’ αυτή την αισιοδοξία, όσο μαύρα κι αν είναι τα πράγματα γύρω σου. Γιατί ξέρεις πως όλα μπορούν να αλλάξουν.

Ερχόμαστε στον Αλέκο Παπαδόπουλο και τις «Λάθος οδηγίες» του. Πολλά τα θέματα που θίγει ο συγγραφέας, αριστοτεχνικός ο τρόπος που το κάνει, δυσοίωνο το μέλλον που περιγράφει. Πάντως κυριαρχεί το χιούμορ του (πολλές φορές μαύρο). Τα δεκαέξη διηγήματα της συλλογής χωρίζονται σε τέσσερις ενότητες και ανάμεσά τους υπάρχουν διαλείμματα για διαφημίσεις, που αποτελούν μια πολύ ενδιαφέρουσα άσκηση ύφους. Θα γνωρίσετε μια θρησκεία του ζωδιακού κύκλου σε ένα διήγημα που σε καθηλώνει με το γλωσσικό ύφος και τη φαντασία του, θα γοητευτείτε από την ευγλωττία και το δυναμισμό ενός Συρανό του μέλλοντος, θα βρείτε ένα Λεωνίδα κάπου στο διάστημα να δίνει την τελική μάχη με τους 300 Σπαρτιάτες και τους πάντα λησμονημένους Θεσπιείς. Θα εκπλαγείτε με μια πλούσια κυρία που επιμένει να μηνύσει την Κόκα Κόλα και θα αρχίσετε να βλέπετε με μια άλλη ματιά τον τρόπο λειτουργίας της βαρύτητας. Και κάπου σας περιμένει μια καινούργια ερμηνεία της θεραπευτικής μαγείας και της δύναμης του μάγου Αβραμελίν. Όσο για το «Φλοίσβο των Άστρων»… Πρέπει οπωσδήποτε να το διαβάσετε.
Και τα τρία βιβλία κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις ΤΡΙΤΩΝ και οι τρεις συγγραφείς είναι μέλη της Αθηναϊκής Λέσχης Επιστημονικής Φαντασίας.

Μέλη της ΑΛΕΦ είναι και οι περισσότεροι από τους δεκαπέντε συγγραφείς της ανθολογίας φανταστικών διηγημάτων με τίτλο «Τρεις ματιές τ’ αλλάζουν όλα» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ. Τα δεκαεννέα διηγήματα της ανθολογίας έχουν διαβαστεί και έχουν παρουσιαστεί στα έξη πρώτα λογοτεχνικά εργαστήρια της ΑΛΕΦ. Οι συγγραφείς κατ’ αλφαβητική σειρά είναι: Πόπη Βερνάρδου, Κώστας Γερογιάννης, Ελένη Γούλα, Γιώργος Γούλας, Δανάη Κατσαβού, Σπύρος Κίντζιος και Άντζελα Λου Πέτρου,Χριστόδουλος Λιθαρής. Δημήτρης Λυκουριάς, Απόστολος Μανουράς, Εμμανουήλ Μανωλάς, Γιώργος Παυλίδης, Σύλβια Ρήγα, Κώστας Χαρίτος και Βάσω Χρήστου. Τόσα ονόματα εγγυώνται Χριστόδουλος Λιθαρής, Κώστας Γερογιάννης, Δημήτρης Λυκουριάς. Στο βιβλίο υπάρχει χώρος για πολλούς και διαφορετικούς κόσμους που ανήκουν στο Φανταστικό, την Επιστημονική Φαντασία και τον Τρόμο και διακρίνονται από ποικιλία ύφους, εναλλαγή θεμάτων και αφηγηματικών τρόπων. Θα συναντήσετε νεράιδες και υπολογιστές, έλλογες πόλεις και αδέσποτους ήχους, εικονική πραγματικότητα και δαιμονικούς πωλητές , λάμιες και μαθητευόμενες μάγισσες. Ξεφεύγουν από τις σελίδες του βιβλίου και σας συντροφεύουν όσο το διαβάζετε, αλλά και αφού το τελειώσετε.

ο καθρέφτης και η Ιερά Οδός

2009-04-25T09:16:00.000-07:00

Ένα νέο blog για την Ιερά Οδό. Όχι αυτή των νυχτομάγαζων, ούτε εκείνη που θα διασχίζουν οι φίλαθλοι όταν θα πηγαίνουν για να παρακολουθήσουν το ματς στον Ελαιώνα (μιας και το εμπορικό κέντρο μάλλον θα το αποφύγουμε, αλλά το γήπεδο δε φαίνεται να το γλυτώνουμε).

Το νέο blog επέλεξε να αναδείξει την ιστορία της περιοχής, να υπερασπιστεί «τη μνήμη ενάντια στη λήθη», που είναι «ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία» κατά το συγγραφέα Μίλαν Κούντερα. Και, όπως λένε οι δημιουργοί του, θα το επιδιώξουν ανασύροντας από το συλλογικό «σεντούκι» τους βιβλία, φωτογραφίες, πίνακες ζωγραφικής, περιγραφές, μουσική, ποίηση και προβάλλοντας τα μνημεία κατά μήκος των είκοσι δύο Ιερών χιλιομέτρων της Ιεράς Οδού αλλά και ολόκληρης της Δυτικής Αθήνας.
Το ανακάλυψα σήμερα περιδιαβαίνοντας στο indy.gr.

http://www.ieraodo.blogspot.com/

the Beau and the Beast

2009-04-23T13:05:00.000-07:00

Διήγημα της Μαρίας Πέτρου*

Ο Ωραίος και το Τέρας

Αυτός ήταν Ωραίος. Αυτή δεν ήταν άσχημη, αλλά η μοναξιά, και μια ζωή πιο αγκαθωτή από τα τριαντάφυλλά της, την είχαν κάνει Τέρας.
Ο Ωραίος δεν τη φοβήθηκε όπως οι άλλοι. Το Τέρας ήλπιζε πως αυτός θα μπορούσε να δει την ομορφιά που κρυβόταν κάτω από την τραχειά επιφάνεια.
Ο Ωραίος ήθελε να βλέπει την ομορφιά του να καθρεφτίζεται στα μάτια του Τέρατος.
Το Τέρας ένοιωθε ότι κάθε φορά που συναντιόνταν γινόταν και λίγο περισσότερο άνθρωπος.
Ο Ωραίος την πρόσεχε και της έκανε εκπλήξεις και γινόταν ακόμα πιο Ωραίος για χάρη της. Το Τέρας είχε αρχίσει πάλι να χαίρεται τη ζωή.
Ο Ωραίος μιλούσε για ταξίδια, καινούργια πράγματα και περιπέτειες. Το Τέρας πίστευε πως θα τις ζούσαν μαζί.
Ο Ωραίος χαιρόταν να βλέπει την ελπίδα στα μάτια του Τέρατος.
Το Τέρας ήλπιζε ότι, με τη βοήθεια του Ωραίου, θα άφηνε πίσω την κούραση και την ασχήμια της σαν άδειο κουκούλι, και θα ξαναγεννιόταν, εξαγνισμένη, ωραία και δυνατή.
Ο Ωραίος ήθελε να βλέπει τη λατρεία στα μάτια του Τέρατος.
Το Τέρας περίμενε ν’ ακούσει τις μαγικές λέξεις ‘Τέρας σας αγαπώ!’ που θα την έκαναν πάλι άνθρωπο.
Ο Ωραίος δεν θα τις έλεγε ποτέ, αλλά το Τέρας δεν το ήξερε αυτό. Πίστευε ότι κάθε τους συνάντηση την έφερνε όλο και πιο κοντά στις πολυπόθητες λέξεις.
Ο Ωραίος βαρέθηκε να βλέπει την ομορφιά του σ’ αυτό το θαμπό καθρέφτη. Της είπε ότι είναι πολύ κουρασμένη για να τον ακολουθήσει στα ταξίδια του, μα θα μπορούσαν να μείνουν φίλοι. Το Τέρας κατάρρευσε, έκλαψε και παρακάλεσε.
Ο Ωραίος χάρηκε που είδε την ελπίδα να σβήνει στα μάτια του Τέρατος.
Το Τέρας έχασε κάθε ελπίδα να ξαναγίνει άνθρωπος. Η μοναξιά την ξανάπιασε στ’ αγκάθια της, και κανείς δεν ξέρει τι της συνέβη μετά.
Ο Ωραίος ταξιδεύει και ταξιδεύει, ψάχνοντας συνεχώς καινούργιους καθρέφτες.

09-06-07

The Beau and the Beast

He was the Beau. She was not ugly, but loneliness, and a life more thorny than her roses, had made her a Beast.
The Beau wasn’t afraid of her like the others. The Beast hopped that he would be able to see the hidden beauty beneath the rough surface.
The Beau wanted to look at his beauty mirrored on Beast’s eyes.
The Beast was feeling that, every time they met, she was becoming a little more human.
The Beau cared about her and made her surprises and made himself even more beautiful for her. The Beast had started to enjoy the life again.
The Beau talked about travels, new things and adventures. The Beast believed that they would live them together.
The Beau was pleased to see the hope in Beast’s eyes.
The Beast hopped that, with Beau’s help, she would leave back her fatigue and ugliness like an empty cocoon and be reborn, expurgated, strong and beautiful.
The Beau wanted to see the worship in Beast’s eyes.
The Beast was waiting to hear the enchanted words ‘Beast, I love you!’ which would make her human again.
The Beau would never utter these words, but the Beast didn’t know it. She believed that every one of their meetings brought her nearer to the coveted words.
The Beau grew bored seeing his beauty on this tarnished mirror. He told her that she is too tired to follow him at his travels, but they could still remain friends. The Beast broke down, sobbed and begged.
The Beau was pleased to see the hope whipped off of Beast’s eyes.
The Beast lost every hope to become human again. Loneliness caught her back on its thorns, and nobody knows whatever happened to her afterwards.
The Beau travels and travels, seeking continually new mirrors.

*Το παραπάνω διήγημα το έγραψε η φίλη μου (και μέλος της ΑΛΕΦ) Μαρία Πέτρου. Η συγγραφέας έκανε και την αγγλική του μετάφραση.

όπου η Alice αναζητά αντανακλάσεις στον καθρέφτη της θάλασσας

2009-04-22T00:20:00.000-07:00

Παράθυρο στη Μύκονο

Στο κατώφλι της Alice

Άνοιξη στη Μύκονο

Ο ήλιος δύει στη Μύκονο

Λίνδος, πράσινο, λευκό και γαλάζιο λουσμένο στο φως

Δένοντας στο λιμάνι του Κουσάντασι

Φεύγοντας από το Κουσάντασι

συνάντηση στο "Έναστρον"

2009-04-02T01:55:00.000-07:00

Η Αθηναϊκή Λέσχη Επιστημονικής Φαντασίας, οι Εκδόσεις Τρίτων και οι Εκδόσεις Φανταστικός Κόσμος σάς προσκαλούν την Τετάρτη 8 Απριλίου 2009 στις 7:00 μ.μ. στο Καφέ - Βιβλιοπωλείο ΕΝΑΣΤΡΟΝ (Σόλωνος 101) για την παρουσίαση τεσσάρων βιβλίων, έργων μελών της Λέσχης:
"ΤΡΕΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Τ' ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΟΛΑ", ανθολογία διηγημάτων από το Λογοτεχνικό Εργαστήρι της ΑΛΕΦ - Συλλογικό έργο, Εκδόσεις Φανταστικός Κόσμος 2007
"ΕΞΙ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΤΡΟΠΟΙ ΖΩΗΣ", Παναγιώτης Κούστας - Εκδόσεις Τρίτων 2007
"ΛΑΘΟΣ ΟΔΗΓΙΕΣ", Αλέκος Παπαδόπουλος - Εκδόσεις Τρίτων 2008
"ΣΧΕΔΙΟ ΦΡΑΚΤΑΛ", Κώστας Χαρίτος - Εκδόσεις Τρίτων 2009

ο καθρέφτης της φαντασίας

2009-03-22T12:02:00.000-07:00

Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο της Πόπης Βερνάρδου με τίτλο Dejavu από τις εκδόσεις του περιοδικού ΥΦΟΣ. Πρόκειται για συλλογή δεκατριών φανταστικών αφηγημάτων.
Στο οπισθόφυλλο διαβάζουμε:
"Απροσάρμοστοι, παρείσακτοι, περιθωριακοί περιπλανιούνται στο Μαρόκο ή στο Μεξικό, μέσα στους πίνακες του Βαν Γκογκ ή σ’ ένα μυστηριώδες δάσος. Ξέρουν ότι υφίστανται τις συνέπειες της απόφασής τους να διαφέρουν για να είναι πιο κοντά στις δικές τους επιθυμίες. Δε φοβούνται να περπατήσουν στην άκρη του γκρεμού. Δεν ανήκουν πουθενά και είναι υποχρεωμένοι να ζουν και να κινούνται σε ένα κόσμο που δεν μπορούν να κατανοήσουν. Περιμένουν την έκπληξη, το αλλόκοτο, το παράλογο ή δεν περιμένουν τίποτα, παρά βυθίζονται στις παραισθήσεις και τις φαντασιώσεις τους, έχοντας ήδη εισέλθει για τα καλά στο προσωπικό τους σύμπαν".

διήμερη συναυλία στο πάρκο μας

2009-02-04T09:15:00.000-08:00

Μετά την αναβολή (λόγω βροχής) της προηγούμενης συναυλίας προγραμματίστηκε τελικά συναυλία στο πάρκο μας για αύριο και μεθαύριο 6 η ώρα το απόγευμα με πολλές συμμετοχές και με σκοπό να σταματήσουμε το οικολογικό έγκλημα.

Και κάτι ακόμα: Αφού ο Κακλαμάνης λέει πως είναι Δήμαρχος Αθηναίων και θεωρητικά πρέπει να μπορεί να τριγυρίζει σε όλες τις γειτονιές της Αθήνας, ας έρθει στο πάρκο να πείσει τους κατοίκους για την αναγκαιότητα των πράξεων του.

όσο υπάρχουν ελεύθεροι χώροι...

2009-01-31T01:22:00.000-08:00

Τα πουλιά έμειναν άστεγα. Θα τα αναλάβει το Ίδρυμα Αστέγων του Δήμου;

Κορυφαίο ανέκδοτο (πηγή ΕΡΤ - Σεπτέμβριος 2008):

"Ο δήμος Αθηναίων σχεδιάζει να συστήσει και ειδική υπηρεσία, την «πρασινοδομία» κατά το πρότυπο της πολεοδομίας, η οποία θα ελέγχει αν εφαρμόζονται οι ρυθμίσεις του Γενικού Οικοδομικού Κανονισμού [Γ.Ο.Κ.] για τους ακάλυπτους. Εκτιμάται ότι αν φυτευτούν όλοι οι ακάλυπτοι χώροι της πρωτεύουσας μπορεί να προστεθεί πράσινο δύο φορές όσο εκείνο του Εθνικού Κήπου. Υπάρχουν μερικές περιοχές της Αθήνας όπου από την μία είναι το τσιμέντο, η κίνηση, τα καυσαέρια και η ηχορύπανση, κι από την άλλη το πράσινο και η αίσθηση της εξοχής του ακάλυπτου, δηλαδή, δύο αντίθετες εικόνες στο ίδιο οικοδομικό τετράγωνο στην καρδιά της Αθήνας. Ο δήμος Αθηναίων εντοπίζει πηγές οξυγόνου στους ακάλυπτους, κι ετοιμάζεται να δώσει κίνητρα σε όσους τους μετατρέψουν σε μικρούς κήπους. «Εφ’ όσον γίνει δεκτή η εισήγηση του Νικήτα Κακλαμάνη μπορούν να μειωθούν ή να καταργηθούν τα δημοτικά τέλη», δήλωσε η κα Αναστασία Λαγουδάκη ειδική σύμβουλος του δήμου Αθηναίων. Η «πρασινοδομία» -κατά το πρότυπο της πολεοδομίας- είναι η νέα υπηρεσία που σχεδιάζει να συστήσει ο δήμος Αθηναίων με αρμοδιότητα να ελέγχει αν εφαρμόζεται ό,τι ορίζει ο Γενικός Οικοδομικός Κανονισμός [Γ.Ο.Κ.] για τους ακάλυπτους, με το κύριο βάρος να δοθεί σε πυκνοδομημένες περιοχές, όπως η Κυψέλη. Έχουν καταγραφεί 40.000 ακάλυπτοι, οι οποίοι αν φυτευθούν, θα προστεθεί στην Αθήνα τόσο πράσινο όσο εκείνο δυο εθνικών κήπων. Επίσης, θα μειωθεί έως και 10% η ατμοσφαιρική ρύπανση, ενώ πολλά διαμερίσματα θα αποκτήσουν έναν φυσικό κλιματιστικό".

Οι φωτογραφίες είναι από το πάρκο Κύπρου και Πατησίων μετά την "οικιστική" παρέμβαση του δήμου Αθηναίων, που δίνει ιδιαίτερο βάρος σε πυκνοκατοικημένες περιοχές, όπως η Κυψέλη.
Τα συμπεράσματα δικά σας.

συναυλία στο πάρκο μας...

2009-01-30T13:51:00.000-08:00

Για την αυριανή συναυλία (Σάββατο 31 του μηνός)στο Πάρκο Κύπρου και Πατησίων έχουν δηλώσει συμμετοχή ήδη ο:
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΥΛΙΚΑΚΟΣ - ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ - ΣΤΑΘΗΣ ΔΡΟΓΩΣΗΣ - ΚΩΣΤΑΣ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ - COMMON SENSE - YELLOW ELEPHANT ENSEBLE - ΑΕΡΑ ΠΑΤΕΡΑ - GENITALS - TRISLA LOON - NAKED AS WE - PINK TANK PROJECT - ΤO STUDIO ΤΗΣ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ - ΕΝΕΔΡΑ - ΜΑΘΗΤΙΚΕΣ ΜΠΑΝΤΕΣ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΤΗΣ ΚΥΨΕΛΗΣ.

ο καθρέφτης της αγανάκτησης

2009-01-26T13:19:00.000-08:00

Είναι εκλεγμένοι εγκληματίες!
Σήμερα, ημέρα Δευτέρα 26 Ιανουρίου 2009, διαπράχτηκε ένα ακόμα οικολογικό έγκλημα σε 40 και πλέον αιωνόβια δέντρα στην πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή της Αθήνας, που πνίγεται από τη μόλυνση και το τσιμέντο. Η εκλεγμένη δημοτική αρχή αγνοώντας επιδεικτικά τις ανάγκες της περιοχής και τους κατοίκους – κάποιοι από τους οποίους έκαναν το σφάλμα να τους ψηφίσουν και πήραν στο λαιμό τους και τους υπόλοιπους – ξημερώματα Κυριακής προς Δευτέρα, ενεργώντας «τριτοκοσμικά», ασέλγησε σε βάρος του περιβάλλοντος κόβοντας αιωνόβια δέντρα και καταστρέφοντας φωλιές πουλιών.
Στη δίκαιη αγανάκτηση και τον ξεσηκωμό των κατοίκων της περιοχής έστειλαν τις δυνάμεις καταστολής να σκορπίσουν χημικά και φόβο. Τις ίδιες δυνάμεις καταστολής (που πληρώνονται από τους έλληνες φορολογούμενους) που προστάτευαν το Χριστουγεννιάτικο δέντρο του Συντάγματος, το μόνο δέντρο για το οποίο έδειξε ευθιξία ο Δήμαρχος.
Αύριο θα συνεχιστούν οι κινητοποιήσεις των κατοίκων σε μια προσπάθεια να σταματήσει να βιάζεται η πόλη ερήμην τους. Το σημαντικό όμως είναι όταν σε δυο χρόνια γίνουν δημοτικές εκλογές αυτοί οι «κύριοι» να πάνε σπίτι τους.

ο ραγισμένος καθρέφτης της μνήμης

2009-01-23T12:33:00.000-08:00

Κάποτε ζωγράφιζες με μολύβι και νερομπογιά την Ακρόπολη, τους πύργους της Μάνης, τους στύλους του Ολυμπίου Διός, ή κάποια χαμηλά σπιτάκια. Κι άλλοτε πάλι έφτιαχνες εκφραστικά πρόσωπα. Στη σκιά της Ακρόπολης, στο θέατρο του Διονύσου σου άρεσε να μελετάς αρχαίους έλληνες συγγραφείς, κρατούσες σημειώσεις – έχω πάντα τα μπλοκάκια με τα απανθίσματα από τη σκέψη συγγραφέων που έζησαν αιώνες πριν. Εκεί, ανάμεσα στις πέτρες του θεάτρου σχεδίασες το μέλλον σου και σ’ αυτό το μέλλον έδωσες και σε μένα χώρο, πολύ χώρο. Σκορπούσες γαλήνη και σιγουριά γύρω σου. Απλότητα και αυθεντικότητα. Κλείνω μέσα μου το βλέμμα σου και το χαμόγελό σου. Τα κρατώ πάντα. Και το σεβασμό και την ευγένεια προς όλους, αφού γνώριζες καλά ότι ο άνθρωπος είναι πέρα από ρόλους και θέσεις και η αξία κάτι αυθύπαρκτο που δεν επηρεάζεται ούτε αυξάνεται ανάλογα με την κοινωνική ή την οικονομική κατάσταση.
Μια από τις αγαπημένες φράσεις σου αυτή του Πετρώνιου: «Κανείς δεν μπορεί να μου πάρει πίσω όσα έζησα». Κι αλήθεια, κανείς δεν μπόρεσε να μου πάρει πίσω όσα έζησα κοντά σου, την τύχη και την ευτυχία να μοιράζομαι την ίδια στέγη με τον άνθρωπο με τα ονειροπόλα γαλάζια μάτια που ήταν απορροφημένος στις ηδονές της φιλοσοφίας και αδιαφορούσε ολότελα για τα υλικά αγαθά. Μια στάση ζωής στην οποία υπήρξες συνεπής. Αυτό που είχε σημασία ήταν η ανεξαρτησία σου. Κι εγώ έχω τα χρόνια που έζησα κοντά σου, τις πλούσιες αναμνήσεις με τις συζητήσεις μας, το λεπτό χιούμορ σου και την εσωτερική ηρεμία που μετέδιδες. Και όπως είχες γράψει: «Είναι γνησιότερος ο ενθουσιασμός του συλλέκτη, που, αντί να συλλέγει άψυχα αντικείμενα, συλλέγει βιώματα και εμπειρίες. Τελικά τα άυλα είναι τα περισσότερο πραγματικά».
Κι ακόμα έγραψες: «Ο κίνδυνος της εισαγωγής διαφθοράς είναι το πρόσχημα όσων φοβούνται την εισαγωγή ιδεών. Αναζητείστε τους ξενόφοβους, αν θέλετε ν’ ανακαλύψετε τους αντιδραστικούς». «Η αυτάρκεια περιλαμβάνει τα πάντα». «H τιμωρία για την κακή ποιότητα του χαρακτήρα είναι η κακή ποιότητα ζωής». «Παραδέχομαι ότι στερούμαι περιουσίας και σημαντικών εισοδημάτων. Δεν ήταν όμως καθόλου εύκολο να το πετύχω».
Σήμερα συμπληρώνονται είκοσι χρόνια από τη νύχτα που το όνειρο έγινε εφιάλτης. Ημέρα μνήμης για όσους σε αγαπήσαμε, ημέρα λήθης για το γράμμα του νόμου. Τι σημασία έχει; Παραγράφονται τα συναισθήματα; Η αγάπη; Η έλλειψη; Η μνήμη;
Σημασία έχουν τα όνειρα, τα σχέδια και τα μισοτελειωμένα βιβλία. Κείμενα και σκέψεις και επιθυμίες που έμειναν στην μέση. Εδώ και είκοσι χρόνια ακούω μια ημιτελή συμφωνία που κανείς δεν μπορεί πλέον να ολοκληρώσει. Μια καμπύλη που διαγράφηκε, αιωρήθηκε στον αέρα και χάθηκε κάπου στην άλλη πλευρά. Λέξεις πάνω στο χαρτί, που μόνον εσύ μπορείς να αλλάξεις. Εγώ μόνο θα τις αναπαράγω. Σκέψεις καθ’ οδόν για αποτύπωση που θα τις αναζητώ μάταια. Επιθυμίες που θα προβάλλονται αδιάκοπα σε μια οθόνη που δεν μπορώ να δω. Όνειρα που έγιναν εφιάλτης για σένα και όσους σε γνώριζαν. Μια αδικία που μάταια θα ζητά επανόρθωση, μα πέρασαν τα είκοσι χρόνια. Τώρα τι;

ο καθρέφτης του πράσινου και του τσιμέντου

2009-01-19T08:52:00.001-08:00

Σε τούτη τη χώρα που τη μαστίζει η παράνοια σε όλους τους τομείς κοντεύουμε να ξεχάσουμε το αυτονόητο. Ότι ως πολίτες έχουμε αναφαίρετο δικαίωμα να ασκούμε τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματά μας και ότι οι δικαστές οφείλουν να εφαρμόζουν τους νόμους και το ΣΥΝΤΑΓΜΑ. Αυτό ήρθε να μας το θυμίσει η απόφαση της Επιτροπής Αναστολών του Συμβουλίου της Επικρατείας, που ανέστειλε τις εργασίες ανέγερσης του περίφημου Mall του Εθνικού Κατασκευαστή μετά από αίτηση της Επιτροπής των Πολιτών για την Προστασία του Ελαιώνα. Και αυτό συνέβη μέσα σε αφόρητες πιέσεις που ασκήθηκαν από μεγαλοπαράγοντες της οικονομικής και πολιτικής ζωής του τόπου, όταν μάλιστα τα περισσότερα ΜΜΕ και εφημερίδες (με εξαίρεση από όσο ξέρω την Αυγή) έφτασαν να τα βάζουν με πολίτες που το μόνο που θέλησαν ήταν να προστατεύσουν το περιβάλλον από την υποβάθμιση. Δεν αναρωτήθηκαν γιατί θα πρέπει να χτιστεί ένα φαραωνικό εμπορικό κέντρο, λες και αυτό λείπει από την πολύπαθη τούτη πόλη, που κοντεύει να ξεμείνει ολότελα από πράσινο. Βέβαια ο Δήμαρχός μας προτείνει πράσινες βεράντες και ταράτσες, οπότε θα μπορούμε ανεμπόδιστα να χτίσουμε κάθε τετραγωνικό της πόλης και μετά να βάλουμε από πάνω γλάστρες για να λύσουμε το πρόβλημα! (Σε λίγο θα χτίσουν και τον Εθνικό Κήπο).
Λίγες οι φωνές που υποστηρίζουν τον αγώνα της Επιτροπής Πολιτών και ακόμα λιγότερες αυτές που δίνουν την πλήρη διάσταση του ζητήματος σχετικά με το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο των Βαλκανίων, φιλόδοξο σχέδιο του «ευεργέτη» Βωβού και τις συνέπειες που θα έχει αυτό για την περιοχή. Στο διαδίκτυο υπάρχει το εξαίρετο και πλήρως ενημερωμένο ιστολόγιο: http://elaionas.wordpress.com, που δίνει πλήρη εικόνα της υπόθεσης, ενώ οι συντάκτες του γνωρίζουν καλά τα νομικά και πραγματικά προβλήματα της πολυδιαφημισμένης «διπλής ανάπλασης». Όσο για τη μακέτα του Ελαιώνα, στο παραπάνω ιστολόγιο μπορείτε να θαυμάσετε τη μακέτα του κτήματος Θων (Αλεξάνδρας και Κηφισίας), του οποίου η τελική μορφή δεν έχει σχέση με τη μακέτα και το πράσινο έχει εξαφανιστεί μέσα στο τσιμέντο του Βωβού.
Βέβαια, τώρα βάζουν μπροστά το γήπεδο, ξεσηκώνουν τους Παναθηναϊκούς και κάνουν επίθεση στην Επιτροπή των Πολιτών και στο ΣΤΕ, χωρίς να μπαίνουν στην ουσία του θέματος, δηλαδή ποιος ήταν ο σκοπός που συνδέθηκε εξ αρχής η ανέγερση του εμπορικού κέντρου με το γήπεδο του ΠΑΟ (λέω ο σκοπός, όχι η αιτιολογία που χρησιμοποιήθηκε). Αν όμως έχει βάση η προσφυγή της Επιτροπής, μήπως αντί να γίνεται επίθεση σ’ αυτήν και το ΣΤΕ θα έπρεπε η επίθεση να γίνει σε αυτούς που για λόγους σκοπιμότητας και υπηρετώντας οικονομικά συμφέροντα συνέδεσαν το γήπεδο με το Mall;
Υπάρχει και το ακλόνητο (όπως κάθε βλακεία που σέβεται τον εαυτό της) επιχείρημα ότι οι 130 πολίτες δεν είναι κάτοικοι του Ελαιώνα (η αλήθεια είναι ότι κατοικούν σε γειτονικές περιοχές που πλήττονται άμεσα από τη σχεδιαζόμενη υποβάθμιση μέσω της υποτιθέμενης αναβάθμισης). Δηλαδή θέλουν να μας πουν ότι δεν πρέπει να μας ενδιαφέρει η πόλη μας και δεν έχουμε έννομο συμφέρον σαν δημότες Αθηναίων να διεκδικούμε μια καλύτερη και πιο ανθρώπινη πόλη. Πρέπει, δηλαδή, να μας νοιάζει μόνο η γειτονιά μας, να καθόμαστε στα αυγά μας, να αγνοούμε τα δικαιώματά μας και να επιτρέπουμε σε ένα μάτσο καιροσκόπους να μας χαλάνε τη ζωή.
Όμως αρκετά εμπορικά κέντρα δεν έχουμε; Άλλωστε αυτά είναι διαδεδομένα στην υπόλοιπη Ευρώπη αλλά αυτό είναι λογικό, αφού οι καιρικές συνθήκες δεν ευνοούν τις βόλτες στα μαγαζιά που μπορείς να ευχαριστηθείς στη χώρα μας. Τα σκεπαστά εμπορικά κέντρα με τις συγκεντρωμένες δραστηριότητες δεν είναι απαραίτητα σε μια χώρα που λούζεται απ’ τον ήλιο τις περισσότερες μέρες του χρόνου. Το ζητούμενο δεν είναι εμπορικά κέντρα, αλλά χρήματα για να ψωνίζουμε και να τονώνουμε την αγορά.
Μέσα στα πλαίσια του βρώμικου παιχνιδιού των οικονομικών συμφερόντων χρησιμοποιούν και τους εργαζόμενους που κάνουν συγκεντρώσεις και διαμαρτύρονται ότι θα μείνουν χωρίς δουλειά, λες και πρέπει να τσιμεντόσουμε κάθε τετραγωνικό της πόλης μόνο και μόνο για να λύσουμε το πρόβλημα της ανεργίας. Φυσικά μετά θα πεθάνουμε όλοι μαζί από ασφυξία. Αλλά τι σημασία έχει; Σ’ αυτή την απάνθρωπη πόλη έχουμε ξεχάσει και να ζούμε.

γωνία Τζαβέλλα και Μεσολογγίου

2008-12-13T15:01:00.000-08:00

Το έλαβα από το φίλο Δημήτρη και το μεταφέρω:

Παρακαλώ μεταβιβάστε το μήνυμα. Δεν κατευθυνόμαστε από πουθενά, είμαστε γνωστοί από μια λέσχη ανάγνωσης, θα πάμε εκεί ειρηνικά. Ελπίζουμε να σας δούμε.

Αυτήν την Κυριακή στις 6 το απόγευμα παρέα με ένα κερί, οι φίλοι μου κι εγώ θα βρεθούμε για ένα σιωπηλό μνημόσυνο στα Εξάρχεια, στο σημείο που σκοτώθηκε ο Αλέξης (Τζαβέλλα και Μεσολογγίου).
Πάρε έναν φίλο σου από το χέρι και έλα να βρεθούμε. Όλοι. ΜΑΖΙ.

φλογισμένα Χριστούγεννα...

2008-12-13T14:03:00.000-08:00

Μου το έστειλε φίλη από το εξωτερικό και μπαίνω στον πειρασμό να το αντιγράψω:

"Το είπε και το έκανε ο Νικήτας Κακλαμάνης.
Το πιο φωτισμένο δέντρο στην Ευρώπη!!!"

η Βροχή που Τραγουδάει στον Άνεμο

2008-11-05T03:43:00.000-08:00

(Ινδιάνικο παραμύθι)

Συνάντησα την Καταλίνα Μοράλες στο σπίτι της στην Καμπόρκα της Πολιτείας Σονόρα του Μεξικού. Ήταν λίγο μετά το μεσημέρι. Η Καταλίνα Μοράλες, που είχε το ινδιάνικο όνομα Κόκκινη Αρκούδα, ζούσε απομονωμένη έξω απ’ την πόλη, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας που κάποτε είχαν πέσει πάνω της. Ο ήλιος και ο αέρας απ’ την έρημο είχαν ξεράνει τα φυτά που υπήρχαν σ’ ένα μικρό παρτέρι μπροστά απ’ το σπίτι. Ο μύθος που είχα πλάσει για το πρόσωπό της θάμπωσε και σχεδόν θρυμματίστηκε όταν την αντίκρισα. Είχαν περάσει βέβαια επτά δεκαετίες από την ημέρα που εμφανίστηκε από το πουθενά στο πλευρό του Ντιέγκο Μοράλες για να μιλήσει για τη Βροχή που Τραγουδάει στον Άνεμο, όμως δεν μπορούσα να πιστέψω πως μια γυναίκα, για την ομορφιά της οποίας είχαν γραφτεί ύμνοι, μπορούσε να έχει εξελιχθεί σε μια άσχημη γριά. Στην αρχή σκέφτηκα ότι μπήκα σε λάθος σπίτι, μα εκείνη βιάστηκε να βεβαιώσει την ταυτότητά της.
«Είμαι η Καταλίνα, δεν ξέρω πως με είχατε φανταστεί. Μη ντρέπεστε, φαίνεται η απορία στο βλέμμα σας. Εγώ δεν έχω παράπονα από την εμφάνισή μου. Έζησα τόσο έντονα και διασκέδασα τόσο πολύ. Τα έκανα όλα, νομίζω. Χόρτασα τη ζωή και δε μου λείπει τίποτα πια».
Η φωνή της ήταν απαλή και ζεστή και είχε κάτι παιχνιδιάρικο. Αν έκλεινες τα μάτια θα μπορούσε να σε ξεγελάσει και να πιστέψεις πως μιλούσε μια πολύ νέα γυναίκα. Ήταν εντυπωσιακό το πώς μια τόσο νεανική φωνή έβγαινε από ένα τόσο γέρικο σώμα. Αυτή η φωνή και η λάμψη των πράσινων ματιών ήταν τα μόνα στοιχεία που πρέπει να διατηρούσε απ’ τα νιάτα της. Το πρόσωπό της ήταν γεμάτο ρυτίδες, τα μαλλιά της κάτασπρα και λυτά κομμένα σε διαφορετικά μήκη και αχτένιστα. Φορούσε ένα μακρύ μπλε φόρεμα με κοντά μανίκια που άφηνε να φανούν τα ζαρωμένα χέρια της με τις καφετιές κηλίδες. Είχε καμπουριάσει και στηριζόταν σ’ ένα μπαστούνι. Μου έκανε νόημα να περάσω και την ακολούθησα σ’ ένα μισοφωτισμένο σαλόνι με κόκκινους καναπέδες κι ένα χαμηλό τραπέζι. «Αληθινή μάγισσα», σκέφτηκα.
Την προσοχή μου τράβηξε ένας μεγάλος πίνακας με μια ξεφτισμένη χρυσή κορνίζα που δέσποζε στον τοίχο. Απεικόνιζε μια γυναίκα με μακριά κόκκινα μαλλιά που έπεφταν κυματιστά στους ώμους της, ντυμένη με μαύρα πέπλα που άφηναν να διαγράφεται ένα κορμί με πλούσιες καμπύλες. Ήταν μισοξαπλωμένη σ’ έναν καναπέ και την τριγύριζαν κόκκοι κόκκινης σκόνης. Τα μάτια της κοιτούσαν με αυθάδεια και έλαμπαν με πράσινες ανταύγειες. Κατάλαβα πως ήταν η Καταλίνα, την αναγνώρισα απ’ το βλέμμα που διατηρούσε ακόμα την αλλοτινή ομορφιά. Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από την καλλονή που μου είχε κόψει την ανάσα. Ακόμα κι αν είχα κάνει άδικα το ταξίδι κι επέστρεφα χωρίς αποτέλεσμα, χαιρόμουν μόνο επειδή είχα θαυμάσει την ομορφιά μιας θρυλικής γυναίκας. Πλησίασα περισσότερο τον πίνακα, προσπαθώντας να διαβάσω την υπογραφή. «Είναι από τον Ντιέγκο», ψιθύρισε η Καταλίνα και μ’ έβγαλε απ’ την ονειροπόληση.
Κάθισα στη βελούδινη πολυθρόνα που μου υπόδειξε. Η Καταλίνα πήγε να ετοιμάσει καφέ, «.... εκτός αν θέλετε να φάτε κάτι. Εγώ δεν τρώω πολύ τα τελευταία χρόνια. Τα γεράματα κόβουν την όρεξη...» είπε σχεδόν γελώντας.
Έμεινα μόνος να παρατηρώ το μελαγχολικό δωμάτιο. Οι βαριές κουρτίνες, που είχαν χάσει το καφέ χρώμα τους και ήταν ξεφτισμένες, εμπόδιζαν το φως του ήλιου να μπει στο δωμάτιο. Η μυρωδιά της κλεισούρας έδειχνε ότι η ιδιοκτήτρια του σπιτιού απόφευγε ν’ ανοίξει τα παράθυρα και ν’ αφήσει τον ήλιο να λούσει με τη ζεστασιά του τα παλιά έπιπλα. Μια βιβλιοθήκη έπιανε όλο τον τοίχο απέναντι απ’ το μεγάλο πίνακα. Ένα φωτιστικό δαπέδου έριχνε ένα απαλό χρυσαφένιο φως.
Η Καταλίνα σέρβιρε τον καφέ κι έβαλε ένα πιάτο με μπισκότα πάνω στο τραπέζι. Ύστερα βολεύτηκε πάνω στον καναπέ και άρχισε να μασουλάει ένα μπισκότο με σοκολάτα. Είδα κόκκους κόκκινης σκόνης να στροβιλίζονται γύρω απ’ τα πόδια της. Πήρα τα μάτια μου από κει. Δεν ήθελα να πέσω θύμα μιας υποβολής και να ξεχάσω το σκοπό για τον οποίο είχα έρθει.
Ο Τζον Τέιλορ, ο εκδότης του περιοδικού στο οποίο εργάζομαι, είχε ανακαλύψει πως η Κόκκινη Αρκούδα ήταν ακόμα στη ζωή και έμενε σε τούτη τη γωνιά του Μεξικού• και απόσπασε την υπόσχεσή της να δώσει μια συνέντευξη στα πλαίσια ενός αφιερώματος για τις μάγισσες του εικοστού αιώνα. Πριν ξεκινήσω είχα διαβάσει το βιβλίο του Ντιέγκο Μοράλες γι αυτήν και το μυστήριο που την περιέβαλε, που είχε κυρίως σχέση με την υποτιθέμενη μαγική γέννησή της. Μια Ινδιάνα με κόκκινα μαλλιά και πράσινα μάτια. Με διασκέδαζε η ιδέα ότι είχα εισχωρήσει σε ένα κόσμο απαγορευμένο, τον οποίο είναι αλήθεια πως δεν έπαιρνα πολύ στα σοβαρά.
Ήταν ένα ζεστό και υγρό απόγευμα του Ιουνίου του 1988, απ’ έξω ακουγόταν το μονότονο τραγούδι ενός γρύλου, ενώ εγώ προσπαθούσα να μαντέψω τη ζωή της μυστηριώδους Κόκκινης Αρκούδας πλάι σ’ ένα εξίσου μυστηριώδη άντρα. Ο Ντιέγκο Μοράλες ήταν ένα φτωχός μετανάστης από το Μεξικό, που κόντεψε να πεθάνει διασχίζοντας το Μονοπάτι του Διαβόλου σε αναζήτηση καλύτερης τύχης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έζησε κάποιους μήνες στη σπηλιά της Βροχής που Τραγουδάει στον Άνεμο και μετά γύρισε στο χωριό του στη Σονόρα, έχοντας μαζί του ένα μωρό, την Καταλίνα. Στην αρχή την παρουσίασε σαν κόρη του, το κορίτσι που γέννησε η Μαρία, η γυναίκα του, λίγο πριν πεθάνει στην έρημο. Όταν όλοι άρχισαν να συζητούν τα κόκκινα μαλλιά της μικρής, ο Ντιέγκο την πήρε και εγκαταστάθηκε στην Καλιφόρνια. Η Καταλίνα μεγάλωνε κι έγινε ερωμένη του Ντιέγκο. Ήταν ατίθαση, εκκεντρική και η ομορφιά της αναστάτωνε τους γύρω της. Οι γείτονες άρχισαν να κουτσομπολεύουν το περίεργο ζευγάρι, τα ξέφρενα πάρτι, τους σκηνοθέτες και τους ηθοποιούς που σύχναζαν στο χαρούμενο σπίτι, την κόκκινη ομίχλη που εμφανιζόταν κάποιες νύχτες χωρίς φεγγάρι, τα φώτα που έλαμπαν χωρίς να είναι ορατή η πηγή τους.
Κι ύστερα ο Ντιέγκο κατηγορήθηκε για μια σειρά εξαφανίσεων νέων ανθρώπων. Είχαν μπει στο σπίτι του ζευγαριού και κανείς δεν τους ξαναείδε. Όταν το θέμα άρχισε να παίρνει διαστάσεις εξαφανίστηκε και η Καταλίνα με τον Ντιέγκο. Ειπώθηκε πως έφυγαν για το εξωτερικό και μόνο μετά από σαράντα χρόνια η Καταλίνα εμφανίστηκε μόνη στη Σονόρα. Βέβαια εγώ πίστευα ότι όλα ήταν καλυμμένα με μια απατηλή αχλή και η σημασία τους είχε διογκωθεί από το μυστήριο και τη γοητεία που τα κάλυπτε.
Η Καταλίνα διέκοψε τη σιωπή. «Όταν ήμουν μικρή ήξερα κάποια πράγματα για τη μητέρα μου, δεν πίστευα όλα όσα έλεγαν για τον πατέρα μου, θυμόμουν αρκετά από τη ζωή αλλού, πέρα από το σύνορο». Δεν έφερε αντίρρηση όταν πάτησα το πλήκτρο εγγραφής στο κασετόφωνό μου. Συνέχισε να μιλά:
«Η Βροχή που Τραγουδάει στον Άνεμο κατέβηκε τρέχοντας την πλαγιά. Είχε χάσει από ώρα το άλογό της. Ήταν ολομόναχη στην έρημο. Και είχε συνεχώς την εντύπωση ότι κάποιος την ακολουθούσε. Πότε ένιωθε την παρουσία μπροστά της, να της ανοίγει το δρόμο και πότε πίσω της να ακολουθεί ακούραστα τα βήματά της. Ήξερε πως τα φανταζόταν αυτά, ήταν ο νυχτερινός άνεμος που την ξεγελούσε, αλλά η σκέψη αυτή δεν έδιωχνε την αύρα του αόρατου συντρόφου.
»Η νύχτα έπεφτε γρήγορα και ο αέρας λυσσομανούσε. Αυτό της έδινε κουράγιο. Δε θα την έβρισκαν μια τόσο άγρια νύχτα, ειδικά αν ξεσπούσε η καταιγίδα που εδώ και ώρα είχε δώσει τα σημάδια της. Μια αστραπή έσκισε τη σκοτεινιά και μπροστά στο κορίτσι άνοιξε τα σωθικά της μια σπηλιά. Έσφιξε στα δόντια το μαχαίρι της και παραμέρισε τα κλαδιά που έφραζαν την είσοδο. Την επόμενη στιγμή ξέσπασε μια δυνατή μπόρα, αρκετά ασυνήθιστη γι αυτά τα μέρη. Το κορίτσι μόλις που πρόλαβε να συρθεί στο καταφύγιο. Οι υδάτινες κουρτίνες δεν την άφηναν να δει έξω.
»Σκέφτηκε πως τα ίχνη της είχαν σβήσει χωρίς καν να προσπαθήσει. Βρήκε ξύλα και άναψε φωτιά και μάζεψε φύλλα από κάτω κι έφτιαξε το προσκεφάλι της. Κοίταξε γύρω της και επικαλέστηκε το πνεύμα των προγόνων. Ο φόβος πέταξε μακριά της. Η οργή τον διαδέχτηκε. Όλοι είχαν πεθάνει.
»Δάκρυα έτρεξαν για πρώτη φορά από την ώρα της συμφοράς στα μάτια της. Η φυλή της είχε αφανιστεί, οι αγαπημένοι της είχαν χαθεί εκείνο το μεσημέρι. Τι θα έκανε μόνη; Χωρίς γονείς, συγγενείς, φίλους;
»Θυμήθηκε πάλι εκείνο το περίεργο αίσθημα σε όλη τη διάρκεια της σφαγής και στο δρόμο για να ξεφύγει. Ήταν μια παρουσία, ένα αόρατο χέρι που είχε απλωθεί σε όλη την έκταση του καταυλισμού και ανάσαινε στη θέση των νεκρών, γιγαντωνόταν με τις κραυγές και το αίμα. Και αναδύθηκε στο νου της η εικόνα του μαυροντυμένου άντρα που περιφερόταν άτρωτος από κάθε όπλο στο πεδίο της μάχης. Εκείνες τις ώρες του φονικού δεν είχε προλάβει να επεξεργαστεί στο μυαλό της το ρόλο και την ταυτότητά του. Τώρα που τον σκεφτόταν έμοιαζε τόσο παράταιρος με όλους και ταυτόχρονα τόσο ταιριαστός στο εφιαλτικό περιβάλλον. Σχεδόν εξαϋλωμένος, με κόκκινα σα φλόγα μαλλιά και μαύρα ρούχα ν’ ανεμίζουν, έσκυβε πάνω από εκείνους που πέθαιναν μέσα στον παραλογισμό της σφαγής. Κι ήταν εκείνος που ψιθύρισε κάτι στο αυτί ενός αλόγου κι εκείνο τυλίχτηκε σε μια κόκκινη ομίχλη και πρόθυμα έτρεξε στη Βροχή που Τραγουδάει στον Άνεμο. Το κορίτσι σκαρφάλωσε πάνω στ’ άλογο και βγήκε απ’ τον καταυλισμό, χωρίς να κοιτάξει πίσω της. Η κόκκινη ομίχλη τύλιγε άλογο και καβαλάρισσα.
»Η Βροχή που Τραγουδάει στον Άνεμο θυμόταν και ο άνεμος τής ψιθύριζε λόγια παρηγοριάς και σε λίγο άρχισε να τη νανουρίζει. Τα βλέφαρά της βάρυναν. Μια αστραπή καταύγασε το τοπίο και το κορίτσι θυμήθηκε τα λόγια που είχε πει στη Μαύρη Ανεμώνη. “Μ’ αρέσει να ακούω τον άνεμο να μου μιλά. Νομίζω πως καταλαβαίνω τι μου λέει”. Η Μαύρη Ανεμώνη είχε πέσει νεκρή μπροστά στα πόδια της απ’ το όπλο ενός χλωμοπρόσωπου.
»Τυλίχτηκε ακόμα πιο σφιχτά με το σάλι της. Αφέθηκε στο τραγούδι του ανέμου, καθώς παρατηρούσε τις φλόγες να δυναμώνουν και ν’ απλώνουν τη ζεστασιά τους. Λυγμοί συντάραξαν το κορμί της γιατί ανάμεσα στις σκιές που χόρευαν στα τοιχώματα της σπηλιάς αναγνώρισε τις σιλουέτες ανθρώπων της φυλής της. Η Παρδαλή Αλεπού, το Μαύρο Σύννεφο, το Πρωινό Αστέρι. Παρατηρούσε και ένιωθε το σώμα της να χαλαρώνει από την ένταση της ημέρας. Κρατούσε με το ζόρι ανοιχτά τα βλέφαρά της για να μη χάσει το χορό της φωτιάς απ’ τα μάτια της. Μια κόκκινη ομίχλη άρχισε να διαχέεται ολόγυρα. Τότε τον είδε! Ο άντρας με τα κόκκινα μαλλιά βγήκε απ’ τις σκιές και την πλησίασε.
»Έκανε να σηκωθεί, αλλά μια ακατανίκητη δύναμη την κράτησε στο πρόχειρο στρώμα. Εκείνος της μίλησε: “Βροχή που Τραγουδάει στον Άνεμο. Όλοι χάθηκαν...”. Η φωνή του ερχόταν από μακριά. Τα μάτια του ήταν σκοτεινά.
»Την κοίταξε ανέκφραστα και πρόσθεσε. “Κοιμήσου τώρα. Το πρωί θα έχεις ανακτήσει τις δυνάμεις σου”. Η κόκκινη ομίχλη χάθηκε μαζί του.
»Όταν ξύπνησε η Βροχή που Τραγουδάει στον Άνεμο ήταν μόνη. Βγήκε από το σπηλιά και την τύφλωσε το φως της ημέρας και το αφιλόξενο τοπίο της ερήμου της σιωπής. Ένιωσε την καρδιά της να σφίγγεται. Ήξερε πως κανείς δε ζούσε στην έρημο για καιρό.
»Περπάτησε αρκετή ώρα και μαγεύτηκε από την αντίφαση ανάμεσα στην ερημιά του τοπίου και τη ζωντάνια των πλασμάτων που ανήκαν στο χώρο αυτό. Το μεσημέρι γύρισε στο καταφύγιό της και βρήκε τη φωτιά αναμμένη. Η κόκκινη ομίχλη στροβιλιζόταν στα τοιχώματα. Ο χώρος ζεστός και φιλόξενος την περίμενε.

»Έφαγε τις ρίζες που είχε βρει νωρίτερα και ήπιε το ελάχιστο νερό που είχε απομείνει στο φλασκί της. Ξαναβγήκε το απόγευμα σε αναζήτηση τροφής. Πώς θα ζούσε μόνη; Όταν επέστρεψε στη σπηλιά διαπίστωσε με έκπληξη ότι δεν πεινούσε, δε διψούσε, δεν ένιωθε αδυναμία.
»Τη νύχτα άκουγε τα κογιότ, έβλεπε τα γυαλιστερά ερπετά, μύριζε τα αλλόκοτα φυτά της ερήμου. Η Βροχή που Τραγουδάει στον Άνεμο είχε μάθει πως η έρημος δεν ήταν για τους ανθρώπους. Τα κογιότ και οι ιαγούαροι, οι κροταλίες και τα ελάφια κυριαρχούσαν πάντα εδώ, μα οι άνθρωποι δεν κατάφεραν ποτέ να νικήσουν την καυτή πέτρα, τις αχανείς κοιλάδες, το θάνατο που τους καλούσε αν τολμούσαν να περάσουν τα γρανιτένια βουνά. Τα φυτά της ερήμου, ποικίλα και μοναχικά, περιμένουν να ρουφήξουν την ανάσα των αφρόνων και ο άνεμος φυσά συνομιλώντας με το φεγγάρι και τα κογιότ, φέρνοντας νέα από άλλες περιοχές, μεταφέροντας τις ανάσες των ζώων σε άλλες ερήμους, σε δάση, σε πεδιάδες.
»“Θα μείνω”, έλεγε πεισματάρικα, καθώς ένιωθε την ερημιά ολόγυρα να αντιπροσωπεύει την ερημιά μέσα της.
»Πέρασαν βδομάδες. Η Βροχή που Τραγουδάει στον Άνεμο περιφερόταν στο απέραντο τοπίο που θεωρούσε πια δική της γη, μα πάντα επέστρεφε στο φιλόξενο καταφύγιο κι ένιωθε να γεμίζει ενέργεια, να ζωντανεύει και να ανανεώνεται κάθε σπιθαμή του κορμιού της. Ήξερε πως γι αυτό φρόντιζε η κόκκινη ομίχλη που είχε γίνει αχώριστη σύντροφός της. Και της έδινε ιδέες, της υπόβαλε σκέψεις, της έδειχνε τη δύναμη. Άρχισε να αναρωτιέται αν είχε πάψει να είναι άνθρωπος. Έγινε φίλη με τον ιαγούαρο και το κογιότ, τα φίδια και τις σαύρες.
»Μιλούσε στο φεγγάρι και εκείνο της υποσχόταν προστασία. Ρωτούσε τον άνεμο κι εκείνος της αποκάλυπτε τον τρόπο. Κι έβλεπε όνειρα για τον μαυροντυμένο άντρα που περιφερόταν ανάμεσα στους ετοιμοθάνατους, την τελευταία ημέρα που η Βροχή που Τραγουδάει στον Άνεμο είχε δει ανθρώπους.
»Μια μέρα τον είδε να στέκεται στην είσοδο της σπηλιάς. Πρόσεξε τα μάτια του που έλαμπαν με ένα βαθύ πράσινο χρώμα. Ο άνεμος έπαιζε με τα μακριά κόκκινα μαλλιά του. Η κόκκινη ομίχλη στροβιλιζόταν γύρω απ’ τα πόδια του».
Με κοίταξε με τα υγρά, φωτεινά, πράσινα μάτια της. Η Καταλίνα ήξερε πράγματι να δημιουργεί δραματική ατμόσφαιρα. Θυμήθηκα πως είχε παίξει και σε μια δυο περιθωριακές ταινίες με αποκρυφιστικό περιεχόμενο.
Αποφάσισα πως θα άρχιζε το άρθρο μου: Λένε πως η Βροχή που Τραγουδάει στον Άνεμο στοιχειώνει την έρημο της σιωπής και μπορείς να ακούσεις το μουρμουρητό της, καθώς διαβαίνεις τις αχανείς εκτάσεις.
Κι όμως, δεν υπήρχε καμιά απόδειξη ότι η Βροχή που Τραγουδάει στον Άνεμο είχε υπάρξει ποτέ. Μόνο το βιβλίο του Ντιέγκο και η μαρτυρία της Καταλίνα. Δηλαδή ουσιαστικά τίποτα. Κάθε λογικός άνθρωπος θα κατέληγε στο συμπέρασμα πως ο Ντιέγκο ήταν ο πατέρας της Καταλίνα και απλώς το έκρυβαν, γιατί βέβαια όλοι γνώριζαν ότι ήταν εραστές.
Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν ενδιαφέρθηκα πραγματικά για τη μαγεία, ούτε πίστευα πως οι μάγοι θα μπορούσαν να επιτύχουν εντυπωσιακά αποτελέσματα χωρίς τη χρήση της υποβολής. Αυτή την υποβολή πρέπει να χρησιμοποιούσαν και η Καταλίνα με τον Ντιέγκο. Μπορεί να μελετούσα παρόμοια θέματα λόγω της θέσης μου στο περιοδικό «Φαινόμενα», μα κρατούσα πάντα μια κριτική και σκεπτικιστική στάση και θεωρούσα αρκετά αφελείς τους αναγνώστες που έπαιρναν κατά γράμμα όσα διάβαζαν. Όμως τις σκέψεις μου έπρεπε να τις κρατώ για τον εαυτό μου.
Και ξαφνικά θυμήθηκα ένα απόσπασμα απ’ το βιβλίο του Ντιέγκο Μοράλες στο οποίο μιλούσε για οντότητες, πνεύματα όπως έχουμε συνηθίσει να τα λέμε, που προσπαθούν να αναλάβουν τον έλεγχο του ατόμου και κατά κανόνα υπερισχύει αυτό που είναι η βασική οντότητα και σ’ αυτήν οφείλει το άτομο την προσωπικότητά του. Οι άλλες είναι δευτερεύουσες και συνήθως βρίσκονται σε ύπνωση, αδρανείς, καθοδηγούμενες και σε αρμονία με την πρώτη. Αυτό είναι ευτύχημα, έγραφε, γιατί μπορούμε να δούμε τι συμβαίνει όταν περισσότερες οντότητες είναι εν ενεργεία και μάχονται για τον έλεγχο του σώματος και του νου. Τότε έχουμε τα φαινόμενα της σχιζοφρένειας ή πολλαπλής προσωπικότητας, τη δαιμονική κατάληψη, την απώλεια της συνείδησης.
Κι εκείνη, λες και διάβασε τις σκέψεις μου, μίλησε:
«Εκεί στην έρημο η Βροχή που Τραγουδάει στον Άνεμο απελευθέρωσε μια τέτοια δύναμη. Μέσα στη μοναξιά της έδωσε την ελευθερία του στο δαίμονα του ανέμου που κατοικούσε μέσα της, στη δύναμη της φύσης που άλλοτε ξεραίνει και καταστρέφει, άλλοτε δίνει ζωή και ευεργετεί. Και ο δαίμονας πήρε την ανθρώπινη μορφή και ενώθηκε μαζί της και μετά... Μετά γεννήθηκα εγώ. Βλέπεις, η Βροχή που Τραγουδάει στον Άνεμο έζησε μακριά απ’ τους ανθρώπους, η μόνη της επικοινωνία ήταν με τη φύση γύρω της και εκείνη της γνώρισε τα μυστικά της και της έδειξε πως να απελευθερωθεί από τα δεσμά της ψευδαίσθησης. Υπάρχουν δυνάμεις κλεισμένες μέσα στις ψυχές μας και χρειάζεται ένα ιδιαίτερο ερέθισμα για την αφύπνισή τους. Έχουμε άγνωστες ικανότητες και η αποκάλυψή τους οδηγεί στην απελευθέρωση των δαιμόνων για τους οποίους μιλούν όλες οι θρησκείες. Το πεδίο της μάχης είναι η ανθρώπινη ψυχή, δεν υπάρχουν δαίμονες, πέρα από εκείνους που οι ίδιοι τρέφουμε.
»Έτσι γεννήθηκα, λοιπόν. Η Βροχή που Τραγουδάει στον Άνεμο δεν έζησε πολύ, πέθανε λίγες ώρες μετά τη γέννησή μου, αλλά ο νους της ήταν πάντα γεμάτος με σκέψεις για γκρέμισμα κάθε περιορισμού. Τόσο αθώα και ταυτόχρονα τολμηρή.
»Όσο για το Ντιέγκο.... Έζησε και πέθανε παραγνωρισμένος, όπως κάθε σπουδαίος άνθρωπος. Τον θαύμαζα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Με εντυπωσίαζε η προσωπικότητά του, οι τρόποι του. Ήξερε πώς να γοητεύει τις γυναίκες. Διέθετε μια αστείρευτη όρεξη για μάθηση, έψαχνε συνεχώς τρόπους να διευρύνει τους ορίζοντές του, δεν είχε αναστολές. Είχα γίνει ερωμένη του και περνούσα καλά μαζί του και κάναμε τόσα... εννοώ... ασυνήθιστα πράγματα. Οι γείτονες είχαν παραπονεθεί, ξέρεις, για τους θορύβους κι όλα αυτά. Βέβαια, ενοχλήθηκαν πολύ με τις εξαφανίσεις. Πόσο υπερβολικοί γίνονται συχνά οι άνθρωποι. Δεν έχουν την αίσθηση του μέτρου. Δημιούργησαν θέμα με κάποιους που χάθηκαν. Έγινε ποτέ τέτοιος θόρυβος για τη σφαγή της φυλής μου;»
Δάγκωσα επιφυλακτικά ένα μπισκότο για να διαπιστώσω ότι, αντίθετα με όσα υποδείκνυε η παρακμή γύρω μου, αυτό ήταν φρέσκο και γευστικό. Η κόκκινη ομίχλη απλωνόταν μπροστά από τη βιβλιοθήκη. Αναρωτήθηκα πού είχε κρύψει η Καταλίνα το μηχάνημα που δημιουργούσε αυτό το εφέ. Εκείνη άρχισε να μιλά για τη μέρα που σημάδεψε τη ζωή του Ντιέγκο:
«Ο Ντιέγκο ένιωθε τη ζωή να φεύγει από μέσα του. Κατάλαβε πως δε θα έφτανε ποτέ στα σύνορα. Η Μαρία και ο Ροντρίγκεζ είχαν πεθάνει πριν δυο μέρες. Η γυναίκα του και ο αδελφός του. Τα νεκρά σώματα είχαν γίνει βορά στα όρνεα. Αυτή θα ήταν και η δική του μοίρα. Οι τρεις τους είχαν ξεκινήσει από το χωριό τους στο Μεξικό με την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή στη Γιούμα. Κι έμελλε οι τελευταίες εικόνες τους να είναι αυτές του θανάτου και της ερημιάς.
»Τα χείλη του ήταν πρησμένα από τη δίψα, τα χέρια και τα πόδια του πληγωμένα, τα ρούχα του κουρελιασμένα. Στα μάτια του έρχονταν συνέχεια εικόνες από την αργή πορεία της γυναίκας του προς το θάνατο. Πριν πεθάνει είχε χάσει το μωρό που είχε στα σπλάχνα της. Αλλά τι σημασία είχαν όλα αυτά πια; Τι ανοησία να τολμήσουν αυτή την πορεία του θανάτου και μάλιστα με τη γυναίκα του έγκυο..
»Σερνόταν και παρακαλούσε να πεθάνει χωρίς να υποφέρει άλλο. Ένιωθε την έρημο να ζωντανεύει γύρω του. Οι κάκτοι λες και τον κοιτούσαν. Βρέθηκε μπροστά σ’ ένα κρατήρα που του έκοβε την ανάσα. Οι βράχοι και τα κομμάτια λάβας, η απεραντοσύνη, το κυρίαρχο μπεζ της φύσης, όλα τον έκαναν να νιώθει πως ήταν μόνος του στον κόσμο, ο τελευταίος άνθρωπος στη γη.
»Κοίταξε την άβυσσο μπροστά του. Αν απλώς αφηνόταν να πέσει στο κενό; Αν πήγαινε γρήγορα προς το τέλος του; Μια στιγμή δισταγμού και ο νυχτερινός άνεμος άρχισε να φυσά. Κάποιο κογιότ ούρλιαζε στο γεμάτο φεγγάρι. Ο Ντιέγκο τράβηξε τα μάτια του από το βάραθρο, γιατί νόμισε πως κάτι του έλεγε ο άνεμος. Δίπλα του είδε ένα βράχο. Ακούμπησε πάνω του και κοίταξε τον ουρανό. Είχε την αίσθηση πως άκουγε τις τροχιές των άστρων, που ποτέ άλλοτε δεν ήσαν τόσα πολλά και λαμπερά, και νόμισε πως τον καλούσαν.

»Κοίταξε το βράχο και είδε τη σπηλιά. Μια λωρίδα κόκκινης ομίχλης έβγαινε από μέσα της.
»Σκέφτηκε πως προτιμούσε να αφήσει την τελευταία πνοή του εκεί μέσα, στις σκιές, κρυμμένος απ’ τα μάτια τ’ ουρανού. Μόλις σύρθηκε μέσα από το άνοιγμα της σπηλιάς, λιποθύμησε.
»Ξύπνησε από το τριζοβόλημα της φωτιάς. Ήταν ξαπλωμένος σ’ ένα αναπαυτικό στρώμα από φύλλα. Πονούσε. Δεν μπορούσε να κουνηθεί. Με θολό από τον πόνο βλέμμα είδε μια νεαρή Ινδιάνα να στέκεται μπρος του. Ήταν μικρή, γύρω στα δεκαεπτά. Και ήταν έγκυος. Κοίταξε μέσα στη φωτιά και ξαφνιάστηκε όταν είδε τις φλόγες να παίρνουν ανθρώπινες μορφές και να χορεύουν ξέφρενα».
Στο διάβα των χρόνων είχαν εμφανιστεί διάφοροι, γραφικοί συνήθως, που ισχυρίστηκαν ότι είχαν βρει τη σπηλιά της μάγισσας. Αλλά η έρημος είχε πολλά σπήλαια και δεν υπήρχε καμιά ένδειξη ότι κάποιο απ’ αυτά είχε φιλοξενήσει τη Βροχή που Τραγουδάει στον Άνεμο. Άλλωστε, γιατί να πιστέψει κανείς πως υπήρξε ποτέ Ινδιάνα μ’ αυτό το όνομα; Κι εγώ συνέχιζα να βλέπω την κόκκινη ομίχλη, αλλά αρνιόμουν να πιστέψω στη μαγεία της Καταλίνα.
«Γιατί με τόσες ικανότητες, αν... Γιατί, ε, δεν έμεινες νέα;» τόλμησα την ερώτηση. Αν η γέννησή της ήταν μαγική θα γερνούσε έτσι; Η Καταλίνα έβαλε τα γέλια.
«Γιατί γέρασα, ε; Πες το καθαρά. Η κόρη του δαίμονα γερνάει; Οι γυναίκες τρελαίνονται για να μείνουν νέες. Όμως εμένα δε με ένοιαξε ποτέ, ακριβώς επειδή μπορούσα να το κάνω. Γι αυτό και αρνήθηκα αυτό που ήταν εύκολο, ένα παιχνίδι. Επέλεξα διαφορετικά». Τα πράσινα μάτια παιχνίδιζαν πονηρά. «Όμως, επιμένεις στις αποδείξεις, κ. Πάλμερ. Εγώ δε σου ζητώ απόδειξη αν είσαι δημοσιογράφος, ούτε καν αν υπάρχεις. Πάρε λοιπόν τις αποδείξεις σου».
Άρχισε να μουρμουρίζει ένα τραγούδι. Δεν καταλάβαινα τη γλώσσα. Πρέπει να ήταν κάποια ινδιάνικη διάλεκτος. Σκέφτηκα πως το πιο πιθανό ήταν να είχε τρελαθεί από την πίστη και τις παράξενες ασχολίες της. Το άρθρο μου όμως θα γινόταν πολύ καλό. Στο κάτω κάτω ποιον ένοιαζε η αλήθεια; Η κόκκινη ομίχλη φιδογύριζε στα πόδια μου. Προσπάθησα να σηκωθώ, αλλά ένα μούδιασμα είχε απλωθεί σ’ όλο μου το σώμα.
Η Καταλίνα σταμάτησε απότομα το τραγούδι και σηκώθηκε αργά από τον καναπέ. Άφησε να της ξεφύγει ένα σιγανό γέλιο.
«Τις νύχτες, όταν η σελήνη μού χαμογελά θλιμμένα και κρύβεται πίσω απ’ τα ποικιλόμορφα σύννεφα, σκέφτομαι τα μαύρα μάτια του Ντιέγκο, όπως έλαμπαν τις άγριες νύχτες των διασκεδάσεών μας. Τον συναντώ στις ερημιές, νιώθω το σκοτεινό βλέμμα του να με καρφώνει και τη θλίψη της μοναξιάς να φεύγει μακριά. Και τότε έχω ένα έντονο αίσθημα ασφάλειας, γιατί ο Ντιέγκο είναι κοντά μου αθέατος και δε με άφησε ποτέ. Ζω μέσα σ’ ένα αλλόκοτο τούνελ, κ. Πάλμερ. Πατάω ταυτόχρονα σε δυο κόσμους. Ενώ εσύ...»
Η κόκκινη ομίχλη άρχισε να γίνεται ρευστή. Μετατράπηκε σε αίμα που κυλούσε απ’ τους τοίχους και διέσχιζε το δωμάτιο περνώντας κάτω απ’ τα έπιπλα. Αίμα που έπαιρνε μορφή, σχήμα, μεταμορφωνόταν σε μωρά, παιδιά, άντρες, γυναίκες. Η φυλή της Βροχής που Τραγουδάει στον Άνεμο. Τα πλάσματα που στοίχειωσαν σ’ αυτή τη μορφή στο κρεσέντο της ανθρώπινης δύναμης, της τρέλας, της αλαζονείας, της αδυναμίας και της διαστροφής. Περιφέρονται ξεχασμένα και ανήμπορα να κατανοήσουν την κατάστασή τους, άμορφα και δεμένα με αόρατες αλυσίδες στον τόπο όπου χάθηκαν. Δεν μπορούν να φύγουν κι αναζητούν την έξοδο στις ερημιές και τ’ απάτητα σπήλαια. Θρηνούν κλεισμένα στη φυλακή τους και η μόνη διέξοδος είναι τα όνειρα και τα οράματα, μέσα απ’ τα οποία πασχίζουν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους, λιώνουν ξεχασμένα, αναζητούν τη λήθη• μα ποιος θα τα βοηθήσει;
Ένας άντρας μεγάλης ηλικίας με λευκά μαλλιά και γένια στάθηκε δίπλα στην Καταλίνα. Η γυναίκα έγειρε απαλά στον ώμο του κι αυτός της χάιδεψε τρυφερά τα μαλλιά.
«’Ηρθε η ώρα να φύγουμε, καλή μου. Ένας άλλος κόσμος μας περιμένει».
Κούνησε το κεφάλι της. «Ξέρεις, Ντιέγκο, παρόλη τη γνώση και τη θύμηση, μ’ αρέσει που εξακολουθώ να βλέπω τον σύμπαν όπως τα κινέζικα κουτιά. Κάθε φορά που νομίζω πως βρήκα την πραγματικότητα της ψευδαίσθησης, βρίσκω από κάτω μια καινούργια που πηγαίνει λίγο πιο πέρα από την προηγούμενη».
Φέρονταν σαν να μην υπάρχω, με είχαν ξεχάσει ολότελα. Είχαν στραφεί στα πλάσματα που γεννούσε η κόκκινη ομίχλη. Ο Ντιέγκο έπιασε από το χέρι την Καταλίνα. Το δωμάτιο άρχισε να σκοτεινιάζει και βρέθηκα στη σπηλιά της μάγισσας, που είχα πιστέψει πως δεν υπήρχε. Ανθρώπινες μορφές χόρευαν μαζί με τις φλόγες. Τα μαλλιά της Καταλίνα και του Ντιέγκο πλέχτηκαν μεταξύ τους και στα κλαδιά των κάκτων που βρίσκονταν στην είσοδο της σπηλιάς. Αναρωτήθηκα αν θα ζούσα για να γράψω όσα έβλεπα. Πού με είχε μπλέξει ο Τζον Τέιλορ;

Συνήλθα μέσα στο αυτοκίνητο. Μου φάνηκε πως είχαν περάσει ώρες. Ξημέρωνε. Βρισκόμουν μπροστά στο σπίτι της Καταλίνα. Ευχήθηκα να με είχε πάρει ο ύπνος και όλα όσα έζησα να ήταν ένας εφιάλτης. Όμως η κόκκινη ομίχλη έβγαινε από τη μισάνοιχτη πόρτα και κατευθυνόταν προς το μέρος μου. Δεν έβλεπα σημάδια ζωής. Έβαλα μπρος το αυτοκίνητο και έφυγα, χωρίς να τολμήσω να γυρίσω για να πάρω το κασετόφωνό μου. Το αυτοκίνητο έτρεχε και χοροπηδούσε στο δρόμο αφήνοντας πίσω του ένα σύννεφο κίτρινης σκόνης. Μπαίνοντας στην Καμπόρκα, η πόλη μού φάνηκε αλλαγμένη. Σταμάτησα σ’ ένα καφέ για να συνέλθω και ορκίστηκα στον εαυτό μου να μην πω τίποτα απ’ όσα είχα δει.
Ρώτησα επιφυλακτικά ένα γέρο, που μισοκοιμόταν στο διπλανό τραπέζι, για την Καταλίνα Μοράλες. Του είπα πως ήθελα να πάω στο σπίτι της.
«Α, λες για τη γριά μάγισσα. Εξαφανίστηκε πριν δέκα, δεκαπέντε χρόνια. Όπως είχε χαθεί και ο άντρας της ο Ντιέγκο. Όσο για το σπίτι... Μετά την εξαφάνισή της βρέθηκε μέσα νεκρός ένας δημοσιογράφος. Είπαν πως πέθανε απ’ το φόβο του. Έτσι είπαν. Ανακοπή. Είχε γίνει θόρυβος τότε. Έγραφαν για μέρες οι εφημερίδες. Να δεις πώς τον έλεγαν... Για στάσου... Ναι, νομίζω τ’ όνομά του ήταν Πάλμερ, Ρότζερ Πάλμερ. Είχαν βρει και το κασετόφωνό του. Αλλά η κασέτα μέσα ήταν άγραφη. Μα εσύ είσαι πολύ χλωμός. Είσαι καλά;»
Το βλέμμα μου είχε πέσει στην εφημερίδα που είχε ο γέρος διπλωμένη πάνω στο τραπέζι του. Η ημερομηνία της ήταν 3 Ιουνίου 2003. Ακόμα κι αν τα είχα φανταστεί όλα, ακόμα κι αν είχα τρελαθεί, ακόμα.... Βγήκα τρέχοντας έξω απ’ το καφέ. Το αυτοκίνητό μου είχε χαθεί. Το πάρκινγκ είχε χαθεί. Το καφέ είχε χαθεί. Και είχε χαθεί και η Καμπόρκα. Η κόκκινη ομίχλη με τύλιξε στην αγκαλιά της. Πρόλαβα να αναρωτηθώ: Ποιος είμαι; Μίλησα με την Κόκκινη Αρκούδα; Υπήρξα άραγε ποτέ;

(Το παραπάνω διήγημα προοριζόταν για το 12ο εργαστήρι της ΑΛΕΦ. Επειδή δεν πρόλαβα να το στείλω, σκέφτηκα να το αναρτήσω εδώ, στο ιστολόγιο του καθρέφτη. Είναι ακόμα βέβαια, στην πρώτη του μορφή).

το είδωλο επαναλαμβάνεται ή ο καθρέφτης χάλασε;

2008-10-28T15:50:00.000-07:00

Από το http://www.inarcadia.gr/ αντιγράφω παρακάτω το πρόγραμμα της 28ης Οκτωβρίου 2008 στην Τρίπολη, ανάλογο με το πρόγραμμα σε όλες τις ελληνικές πόλεις. Και απλώς αναρωτιέμαι: Ζούμε στο 2008; Μήπως (λέω μήπως) πρέπει πια να ξεκολλήσουμε από τον ίδιο και απαράλλακτο τρόπο με τον οποίο γιορτάζουμε κάθε χρόνο τις Εθνικές Επετείους; Φαντάζομαι ότι υπάρχουν πιο ουσιαστικοί τρόποι εορτασμού. Δε λέω να μη γιορτάσουμε ή να μη θυμόμαστε. Αλίμονο αν ξεχάσουμε. Όμως, αν επαναλαμβάνεις κάτι με τον ίδιο τρόπο συνεχώς ώστε να καταντά συνήθεια, στο τέλος παύεις να το βλέπεις. Λέω, λοιπόν, μήπως ήρθε ο καιρός να ξεκολλήσουμε από συνήθειες και τελετές που θυμίζουν τη χούντα. Μήπως όμως δεν έπεσε ακόμα η χούντα;
Αυτό είναι λοιπόν το πρόγραμμα:

Τρίτη 28 Οκτωβρίου 2008
• 07.00 π.μ. Θα σημάνουν χαρμόσυνα οι καμπάνες όλων των εκκλησιών με μέριμνα της Ιεράς Μητρόπολης Μαντινείας και Κυνουρίας και η Στρατιωτική και Δημοτική Μουσική θα περιέλθουν χωριστά τους δρόμους της πόλης και θα παιανίζουν θούρια και εμβατήρια.
• 08.00 π.μ. Επίσημη Έπαρση της Σημαίας στην Κεντρική Πλατεία σύμφωνα με τις διαταγές της IV Μεραρχίας Πεζικού.
• 10.30 π.μ. Τέλεση επίσημης δοξολογίας στον Ιερό Ναό Αγίου Βασιλείου, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Μαντινείας και Κυνουρίας κ.κ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ. Μετά το τέλος της δοξολογίας θα εκφωνηθεί ο πανηγυρικός της ημέρας από τον κ. Κωνσταντίνο Μακρή, Δ/ντή του 1ου Γεν. Λυκείου Τρίπολης.
• 11.00 π.μ. Συγκέντρωση των Επισήμων και του λαού της πόλης στο χώρο του Μνημείου Αρχιερέων και Προκρίτων, όπου θα γίνει επιμνημόσυνη δέηση, κατάθεση στεφάνων, σιγή ενός λεπτού στη μνήμη των ενδόξων νεκρών και ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου.
• 11.45 π.μ. Παρέλαση Φιλαρμονικής Δήμου Τρίπολης, Αναπήρων Πολέμου, Οργανώσεων, Συλλόγων, Σχολείων Α/θμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης, Σωμάτων Ελληνίδων Οδηγών και Ελλήνων Προσκόπων με τις Σημαίες και τα Λάβαρά τους, καθώς και τμημάτων των Ενόπλων Δυνάμεων.
Χώρος της Παρέλασης ορίζεται η οδός Τάσου Σεχιώτη (πρώην Κένεντυ).
• 12.30 μ.μ. Στην πλατεία 'Αρεως θα χορέψουν ελληνικούς παραδοσιακούς χορούς οι μαθητές και οι μαθήτριες των Γυμνασίων της Τρίπολης.
• 05.30 μ.μ Επίσημη υποστολή της Σημαίας.

αντικατοπτρισμοί του χτες στο σήμερα της Ελευσίνας

2008-10-18T17:25:00.000-07:00

ο καθρέφτης των δημιουργών

2008-09-22T12:26:00.000-07:00

Η Κριτική Επιτροπή του 2ου Πανελλήνιου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού που οργάνωσε το Περιοδικό ΥΦΟΣ απένειμε τα βραβεία και τους επαίνους την Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου 2008 στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων (Αίθουσα Τρίτση). Πρέπει να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με ομόφωνη απόφαση της Επιτροπής, απονεμήθηκαν τέσσερα βραβεία και τέσσερις έπαινοι για κάθε κατηγορία (ποίηση, διήγημα, δοκίμιο) χωρίς να γίνει περαιτέρω διάκριση (Α, Β, Γ, Δ), επειδή τα όρια ανάμεσα στις πολύ καλές συμμετοχές συγχέονται, αλλά κυρίως επειδή οφείλουμε να στηρίζουμε την ευγενή άμιλλα και όχι τον ανταγωνισμό.

ΒΡΑΒΕΙΑ ΚΑΙ ΕΠΑΙΝΟΙ

ΠΟΙΗΣΗ
ΒΡΑΒΕΙΑ
Έρωτας σε τρεις πράξεις, του Παναγιώτη Αργυρόπουλου
Vergente mundi vespere, του Παναγιώτη Ηλιόπουλου
Σε κάποια bits χαμένος, του Δημήτρη Κοψαχείλη
Χωρίς τίτλο, της Δέσποινας Τριάντη
ΕΠΑΙΝΟΙ
Το φάντασμα του είναι, του Ανδρέα Γεωργαλλίδη
Στην ακτή φωτογραφίζοντας το άπειρο, του Παναγιώτη Εμμανουηλίδη
Τριγύρω μόνο ουρανός, του Στέφανου Παππά
Λάμπα, της Ξανθούλας Παρλάνη

ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ
ΒΡΑΒΕΙΑ
El Joropo, του Δημήτρη Δανελάτου
Το μενταγιόν, της Κατερίνας Μαλακατέ
Το πέρασμα, του Δημήτρη Τανούδη
Πικρό χώμα, του Κωνσταντίνου Χατζηγεωργίου
ΕΠΑΙΝΟΙ
Μια σονάτα για την Alida, του Παναγιώτη Λάλου
Μια μικρή κι ασήμαντη απόφαση, της Κατερίνας Λίτσιου
Πλούτωνας, του Σωτήρη Μπαμπατζιμόπουλου
Highway, του Τάσου Παπαδόπουλου

ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΑ ΔΟΚΙΜΙΑ
ΒΡΑΒΕΙΑ
«...ορατό και αόρατο οδοιπορικό στη Μάνη...», της Ελισάβετ Ιακωβίδου
Το Αιγαίο στο Χωροχρόνο, του Δημητρίου Λούκα
Οδοιπορικό στα σκλαβωμένα σχολεία μας, του Δρα Γιώργου Κ. Μιχαηλίδη
Ο νόστος των νερών, της Έλενας Ψαραλίδη – Φιλιππιτζή
ΕΠΑΙΝΟΙ
Στο λουτρό, του Πλάτωνα Μαλλιάγκα
Οδοιπορικό στην Αίγυπτο, της Ελένης Μπερτσάτου
Μεταπολεμικοί κατασκηνωτές σε πανάκριβα οικόπεδα της Βηρυτού, της Μαρίας Ολυμπίου
Βερολίνο, της Γεωργίας Τσούνη

Κώστας Σαμαράς: "ΚΑΤΑΖΗΤΕΙΤΑΙ"

2008-08-27T10:49:00.000-07:00

απόδραση από τον παραμορφωτικό
καθρέφτη της κοινωνίας

Αυτό το καλοκαίρι διαβάζω βιβλία φίλων. Έτσι χθες τελείωσα το «ΚΑΤΑΖΗΤΕΙΤΑΙ» του Κώστα Σαμαρά. Είναι καινούργια έκδοση από τον ΚΕΔΡΟ (η πρώτη έκδοση ήταν από το ΟΞΥ το 1999), στην οποία περιλαμβάνεται και μια συνέντευξη του συγγραφέα στο Σταύρο Θεοδωράκη. Ο Κώστας έγινε «θρύλος» στον κόσμο της φυλακής αλλά και του περιθωρίου για τις ληστείες του και τις θεαματικές του αποδράσεις (πέντε αποδράσεις και πέντε απόπειρες). Ξεκίνησε με ποινή πέντε ετών και τα έφτασε (με τις συγχωνεύσεις) είκοσι πέντε. Από το 2004 βρίσκεται έξω με αναστολή έχοντας εκτίσει καθαρά δεκαέξι χρόνια ποινής ανάμεσα στις αποδράσεις. Πάνω απ’ όλα όμως ο Κώστας είναι καλλιτέχνης (εντάξει, έβαλε και λίγη τέχνη στην παρανομία. Μεταξύ των άλλων έφτιαχνε εξαιρετικά ψεύτικα όπλα). Ζωγραφίζει, ασχολείται με την ξυλογλυπτική, γράφει, παίζει ντραμς.
Ο Κώστας Σαμαράς πήρε δύο χρηματικά βραβεία όσο ήταν στη φυλακή. Πρόκειται για το Πρώτο Βραβείο Διηγήματος και το Πρώτο Βραβείο Ζωγραφικής στον Α' Πανελλήνιο Λογοτεχνικό & Εικαστικό Διαγωνισμό στον οποίο συμμετείχαν φυλακισμένοι και διοργανώθηκε από το "Ε.ΚΕ.ΒΙ" (Εθνικό Κέντρο Βιβλίου) και το λογοτεχνικό Περιοδικό "ΥΦΟΣ". Κάθε βραβείο συνοδευόταν από 300.000 δραχμές και το αστείο είναι ότι τη χορηγία αυτή την είχε δώσει η Εθνική Τράπεζα - την οποία ο Σαμαράς είχε κάποτε «ξαλαφρώσει» από πολλά εκατομμύρια στη μεγάλη ληστεία στο υποκατάστημα της Καλαμπάκας.
Ο Σαμαράς λέει για το «ΚΑΤΑΖΗΤΕΙΤΑΙ»: «O λόγος που έγραψα το βιβλίο είναι ότι αποφάσισα κάποια στιγμή να σταματήσω τις αποδράσεις και να βγω από τη φυλακή κανονικά. Τέτοια στροφή δεν γίνεται όμως εύκολα. Το να γράψω το βιβλίο ήταν ο καλύτερος τρόπος να συγκεντρωθώ σε κάτι άλλο και να σταματήσω να σκέφτομαι την απόδραση». Το βιβλίο διαβάζεται σαν αστυνομική περιπέτεια με σκηνές δράσης αλλά και έρωτα, που δίνει την ευκαιρία στον αναγνώστη να «δει» μέσα από τα μάτια ενός παράνομου, να γνωρίσει τις άθλιες και τριτοκοσμικές συνθήκες των ελληνικών φυλακών και των τμημάτων Μεταγωγών, να αντιληφθεί πως ο φυλακισμένος μπορεί εύκολα να μπει σ’ ένα φαύλο κύκλο που τον οδηγεί συνεχώς σε νέες παρανομίες. Γράφει ο Σαμαράς στον πρόλογο: «Το βιβλίο αυτό είναι η γραπτή μεταφορά παράνομης δράσης και οδυνηρών εμπειριών που ζητούσαν πιεστικά διέξοδο με ζητούμενο την ψυχική ισορροπία μέσα σ’ ένα ασφυκτικό και επικίνδυνο περιβάλλον».

η τούρτα πίσω από τον καθρέφτη

2008-08-24T00:25:00.000-07:00

Σήμερα έχω γενέθλια κι έτσι μπορείτε να πάρετε ένα κομμάτι από την τούρτα μου. Θα τη βρείτε πίσω από τον καθρέφτη. Βέβαια μπορεί μετά να συναντήσετε το Άσπρο Κουνέλι, την Κόκκινη Βασίλισσα ή τη Γαλάζια Κάμπια που καπνίζει ναργιλέ. Ακόμα υπάρχει περίπτωση να αλλάξετε μέγεθος ή να πιάσετε συζήτηση με λουλούδια. Γι αυτό μετά τη χρήση μην οδηγείτε και μη χειρίζεστε μηχανήματα.

τα είδωλα του ποιητή

2008-08-22T10:01:00.000-07:00

Όπως είχα αναφέρει σε προηγούμενη ανάρτηση, ο φίλος Δημήτρης Φύσσας παρουσίασε τον Ιούνιο το βιβλίο του «Οι Αστικοί Χώροι είναι ποίηση από μόνοι τους – Ποιήματα 1978-2002» στον κινηματογράφο «Μικρόκοσμος» και στη συνέχεια χάρισε από ένα αντίτυπο στους παρευρισκόμενους.
Ο Δημήτρης Φύσσας είναι περισσότερο γνωστός για τα πεζά του, κυρίως για το συγκλονιστικό μυθιστόρημα «Πλατεία Λένιν, πρώην Συντάγματος», το οποίο στηρίζεται στην υπόθεση ότι η Ελλάδα έγινε κομμουνιστική μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και, αντί για τις ΗΠΑ, κυριαρχεί στη ζωή μας η Σοβιετική Ένωση. Το αποτέλεσμα είναι ένα άκρως ενδιαφέρον βιβλίο, γραμμένο με αμεσότητα και βασισμένο σε πρόσωπα και πράγματα που είναι ή θα μπορούσαν να είναι πραγματικά. Ένα μυθιστόρημα εναλλακτικής ιστορίας στο οποίο σημαντική θέση κατέχουν τα (απαγορευμένα στην υποθετική κομμουνιστική Ελλάδα) ρεμπέτικα τραγούδια και αφιερωμένο, μεταξύ των άλλων, στον Κώστα Καραγιώργη, ηγέτη της αντίστασης στη Θεσσαλία κατά την κατοχή, ανώτατο στέλεχος του ΚΚΕ, διευθυντή του Ριζοσπάστη και κορυφαίο δημοσιογράφο. Την τραγική ιστορία του παρακολουθούμε μέσα από τις σελίδες του βιβλίου. Σκοτεινή και ρεαλιστική η ιστορία που μας αφηγείται ο Δ. Φύσσας αφήνει στον αναγνώστη μια πικρή γεύση που μένει για καιρό μετά το κλείσιμο του βιβλίου και απαλύνεται ίσως από το γεγονός ότι οι ήρωες - η φοιτήτρια Λαοκρατία Σερβίδου, ο ηχολήπτης Βαγγέλης Βάγγερ και ο Μελέτης Γερακιώτης, ανώτατο στέλεχος του ΚΚΕ -επιλέγουν να πολεμήσουν τους φόβους τους για να διατηρήσουν την ανθρωπιά και την αξιοπρέπειά τους.
Επανέρχομαι όμως στη συλλογή με τίτλο «Οι Αστικοί Χώροι είναι ποίηση από μόνοι τους», στην οποία ο Δημήτρης περιέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της ποιητικής παραγωγής μιας 35ετίας. Ο συγγραφέας γνωρίζοντας καλά ότι η ποίηση δεν «πουλάει» στη χώρα μας, έκανε το κέφι του και χάρισε αυτή την προσεγμένη έκδοση στους γνωστούς και τους φίλους. Αυτές τις μέρες διαβάζω ποιήματα του Δημήτρη που αναφέρονται στην ποίηση, στην πολιτική, στον έρωτα, στο ρεμπέτικο, στις γειτονιές της Αθήνας. Εδώ αντιγράφω το ποίημα με τίτλο "Η ΑΙΤΙΑ":

Γράφουμε ποίηση για την πολυσημία των νοημάτων
Ώστε να γίνεται ποιητής (κι) ο κάθε αναγνώστης
Ώστε έκαστος να ολοκληρώνει τη συγκίνησή του μόνος
Αφ’ εαυτού κι ανάλογα με τη στιγμή
Να νιώθει κατά βούληση το στίχο.

Το αποτέλεσμα οφείλει να διαλύεται
Αν και μια λέξη μόνο – Τι λέω; μια παρένθεση, ένα κόμμα –
Αλλάξει ή εξοβελιστεί ή κινηθεί πιο πέρα.

Γράφουμε ποίηση για τον υπαινιγμό των νοημάτων
Για τη στοχαστική διέλευση των φευγαλέων ωρών
Και για το διαρκές αβέβαιο των πραγμάτων.

Για περισσότερη ποίηση του Δημήτρη Φύσσα στην ιστοσελίδα του: www.dimitrisfyssas.gr

η Αλίκη επέστρεψε στον καθρέφτη και χαίρει άκρας υγείας

2008-08-14T01:49:00.000-07:00

Επειδή η ζωή είναι απρόβλεπτη και υπακούει στους κανόνες του χάους, μου εμφανίστηκε κατακαλόκαιρα ένα πρόβλημα υγείας που απαιτούσε χειρουργείο. Ο γιατρός μου χειρουργεί σε μια ακριβή ιδιωτική κλινική, αλλά επειδή το γιατρό μας τον θέλουμε για τα σοβαρά και όχι για τις απλές εξετάσεις αποφάσισα να δώσω το ποσό που μου ζητήθηκε (μέρος του το δανείστηκα) και πήρα τηλέφωνο στο Ταμείο μου για να ρωτήσω τι ποσό μου καλύπτει. Μου απάντησαν (και το επιβεβαίωσα μετά στη σχετική ιστοσελίδα του Ταμείου) ότι θα πάρω περίπου 120 ευρώ για κάθε μέρα παραμονής (ευτυχώς έμεινα μόνο μια μέρα μέσα), αλλά επειδή δεν πήγαινα σε δημόσιο ή σε συμβεβλημένο νοσοκομείο δεν μου έδιναν χρήματα ούτε για την επέμβαση ούτε για το γιατρό. Και ρωτάω το απλό: εντάξει, δε θέλουν να πληρώσουν το μη συμβεβλημένο νοσοκομείο, δεν έκαναν μαζί του σύμβαση γιατί ίσως τούς ήταν ασύμφορη (άσχετα βέβαια από τον πακτωλό χρημάτων που εισπράττουν αναγκαστικά από τους ασφαλισμένους. Αλήθεια τι έγινε η υπόθεση με τα εκατομμύρια που φαγώθηκαν από τα ασφαλιστικά ταμεία;). Δε θα μπορούσαν τουλάχιστον να με καλύψουν με το ποσό που θα με κάλυπταν αν πήγαινα σε συμβεβλημένο νοσοκομείο; Δε ζητάω ούτε ευρώ παραπάνω, αλλά τι να πω γι αυτό τον εμπαιγμό; Πλήρωνέ μας κάθε χρόνο για να μη σε καλύπτουμε όταν μας χρειαστείς.
Έτσι προτίμησα την «πολυτέλεια» του ιδιωτικού (λόγω του γιατρού, φυσικά) και όλα πήγαν καλά. Δεν ένιωσα ότι ήμουν σε νοσοκομείο, από τη στιγμή που μπήκα μέσα δε χρειάστηκε να ασχοληθώ με τίποτα, να ψάξω από το ένα γραφείο στο άλλο, να περιμένω σε ουρές. Δεν κάνω διαφήμιση της ιδιωτικής κλινικής. Απλά το αναφέρω γιατί πιστεύω ότι έτσι θα έπρεπε να είναι και τα δημόσια και να έχει ο καθένας πρόσβαση στο νοσοκομείο που θέλει, καθώς και το αυτονόητο δικαίωμα να επιλέγει το γιατρό που θα τον χειρουργήσει. Έχουμε συμβιβαστεί τόσο πολύ με τον παραλογισμό του κράτους και την εκμετάλλευση της ανάγκης που πράγματα αυτονόητα μάς φαίνονται πολυτέλειες. Υπήρξαν κάποιοι που μου είπαν ότι η ίδια επέμβαση γίνεται και σε δημόσιο νοσοκομείο. Δηλαδή τόσο φυσιολογικό πια θεωρείται να επιλέγει το κράτος ή το Ταμείο το γιατρό σου; Γιατί τότε εγώ δεν μπορώ να επιλέξω να μην πληρώνω το Ταμείο μου; Και γιατί κάποιοι μπορούν να επιλέξουν να «παίζουν» με τα λεφτά των ασφαλιστικών Ταμείων, δηλαδή με τα δικά μας λεφτά;
Εντάξει, δεν το παίζω χαζή, η απάντηση λέγεται ιδιωτική ασφάλιση. Εκεί είναι τα λεφτά, εκεί σπρώχνουν τον κόσμο (ακόμα περισσότερο μετά τις «φοβερές» μεταρρυθμίσεις που έκαναν στο ασφαλιστικό). Έχω λάβει κάποια τηλέφωνα από ευγενικούς ασφαλιστές γνωστών ασφαλιστικών που μου πρότειναν να κάνω επέκταση της ασφάλισης που μου παρέχει το Ταμείο μου για να έχω καλύτερη κάλυψη. Αρνιόμουνα κάθε φορά, το θεωρώ κοροϊδία να έχω πληρώσει τόσα χρόνια πολλές χιλιάδες ευρώ υποχρεωτικά στο Ταμείο Προνοίας (;;;) και να πρέπει να πληρώνω επιπλέον και σε ιδιωτικές εταιρείες. Σκέφτομαι όμως ότι ίσως έκανα λάθος, αφού τη μοναδική φορά που χρειάστηκα ένα σεβαστό ποσό για εγχείριση το Ταμείο μου δήλωσε ότι δε με καλύπτει.

ο καθρέφτης της θάλασσας

2008-07-01T23:57:00.000-07:00

Ο αντικατοπτρισμός του ήλιου ή της σελήνης πάνω στα μαγεμένα νερά. Ο ψίθυρος της θάλασσας στα βότσαλα. Οι κόκκοι της χρυσοκίτρινης ζεστής άμμου και και το χάδι του ήλιου. Το μπεζ, το γαλάζιο και το πράσινο σε άπειρους συνδυασμούς. Σχήματα και χρώματα που μπερδεύονται και συνδέουν τα πάντα μεταξύ τους. Και γίνεσαι ένα με τον ψίθυρο του νερού και τις μπαμπακένιες τούφες του σύννεφου, το θρόισμα των φύλλων των δέντρων στην ακτή και τις φωτεινές γραμμές που σχηματίζει το φως του ήλιου στον πυθμένα της θάλασσας και τις ακτογραμμές που διακρίνεις στο βάθος.
Καλό καλοκαίρι.

ο καθρέφτης της Αθήνας

2008-06-16T01:16:00.000-07:00

Διάβασα στο «Παρόν της Κυριακής»15 Ιουνίου 2008, ότι δυο δημότες τούτης της άτυχης (λόγω κατοίκων και πολιτικών) πόλης έστειλαν επιστολές στο Δήμαρχο Αθηναίων ζητώντας την παρέμβασή του για τη βελτίωση των συνθηκών που επικρατούν στις γειτονιές της πρωτεύουσας: για το Μεταξουργείο η κ. Άννα Βαγενά, για την Κυψέλη ο κ. Αντώνης Κουγιαγκάς. Γράφει λοιπόν ο τελευταίος: «Η ΑΘΗΝΑ υπάρχει και εκτός κέντρου, κύριε δήμαρχε! Απολογισμό του έργου σας πρέπει να κάνετε στις γειτονιές μας και όχι στο Μέγαρο και... το έργο που πρέπει να γίνει στην αγαπημένη μας πόλη είναι πολύ μεγάλο και πάντως όχι "παράσταση". Πρέπει να συναντηθείτε με τους κατοίκους των γειτονιών μας, να μας ακούσετε, να ζήσετε μαζί μας στην καθημερινότητα. Σας προτείνω να αφιερώνετε τρία απογεύματα κάθε μήνα, περπατώντας (κυριολεκτικά) στις γειτονιές της περιοχής μας, αλλά και των άλλων διαμερισμάτων, όχι μόνο στους μεγάλους πολυσύχναστους δρόμους, αλλά και στα δρομάκια, στις γειτονιές χωρίς μεγάλο ηλεκτροφωτισμό, στα πεζοδρόμια που δεν είναι "βιτρίνες", στις πλατείες μας αργά το βράδυ. Οι πολίτες θέλουν τον Δήμο Αθηναίων δίπλα τους και τον δήμαρχο να μη θυμώνει με την αγανάκτησή τους, όπως στην Αλεπότρυπα. Δήμαρχε, "βρες το σωστό σημείο"».
Λυπάμαι για τον κυνισμό μου, αλλά οι δημότες αυτοί θα λάβουν βέβαια μια απάντηση γεμάτη κατανόηση και διαβεβαιώσεις (οι δημόσιες σχέσεις δουλεύουν καλά) αλλά πέραν τούτου δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι. Μόνο αν αφήσουν κατά μέρος οι Αθηναίοι τις πολιτικές τους συμπάθειες και αναδείξουν κάποιον που πραγματικά νοιάζεται για την πόλη τους θα δούμε πραγματικές αλλαγές στην Αθήνα. Δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει ακόμα για να καταλάβουμε ότι ο Δήμος των Αθηναίων δεν είναι πασαρέλα για να ικανοποιούν το διογκωμένο ΕΓΩ τους κάποιοι πολιτικοί.

Από όσο γνωρίζω, ο τελευταίος δήμαρχος που γύριζε τις γειτονιές της Αθήνας καθημερινά και κατέγραφε τα προβλήματα ήταν ο Δημ. Μπέης.

Αυτή δεν είναι η δουλειά του Δημάρχου;

Τείνουμε να το ξεχάσουμε μπερδεύοντας την πόλη με την πολιτική και τις δημόσιες σχέσεις. Όπως είχε πει πέρυσι ο Κώστας Σκανδαλίδης από το δημοτικά έσοδα «ένα ποσοστό 90% πηγαίνει στην αναπαραγωγή απλά του μηχανισμού του δήμου». Δεν πρέπει λοιπόν να έχουμε την αφέλεια να περιμένουμε δράση και αλλαγές από άτομα που ενδιαφέρονται μόνο για την προς τα έξω εικόνα τους. Άνθρωποι τέτοιου είδους θα κάνουν μόνο βαρύγδουπες και ανούσιες δηλώσεις και απολογισμούς σε γκλαμουράτα σημεία. Και οι δημότες θα τους ψηφίζουν και για δεύτερη τετραετία, αν αυτό ζητήσει το κόμμα τους.

**************************************************************************

Ο κ. ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΟΥΓΙΑΓΚΑΣ είπε...
Δυστυχώς αγαπητή ALICE IN MIRRORLAND σε ενημερώνω οτι ποτε δεν πηρα απαντηση - εστω και δημοσιοσχεσίτικη!!!
Αλλωστε τα γεγονότα στην Μαινάνδρου, Γερανίου κτλ ,καθώς και στον Αγ.Παντελεήμονα μιλάνε μόνα τους...
φιλικά
Αντώνης Κουγιαγκάς

3 Οκτώβριος 2008 2:03 πμ

υπάρχει ο καθρέφτης; υπάρχουν τα είδωλά του;

2008-05-30T10:16:00.000-07:00

Σήμερα θα ζητήσω λίγη βοήθεια από τον Philip K. Dick (1928-1982)σε μια προσπάθεια να ερμηνεύσω τι στο καλό συμβαίνει σε τούτο τον κόσμο. Κάποιες φράσεις του λοιπόν από διαφορετικά βιβλία του:
«Είναι πραγματικό το σύμπαν; Είμαστε όλοι άνθρωποι ή μήπως κάποιοι είναι απλώς μηχανές αντανακλαστικών;»
«Ο φαινομενικός κόσμος δεν υπάρχει• είναι η υπόσταση των πληροφοριών τις οποίες επεξεργάζεται ο Νους».
«Η Αυτοκρατορία είναι ο θεσμός, η κωδικοποίηση της διαταραχής• είναι παράφρονη και επιβάλλει την παραφροσύνη της σε μας δια της βίας, εφόσον η φύση της είναι βίαιη».
«Κατά την άποψή μου, το χαρακτηριστικό της ευγένειας μάς ξεχωρίζει από το κούτσουρο και το μέταλλο, κι αυτό ισχύει πάντα, ό,τι μορφή κι αν πάρουμε, οπουδήποτε και να βρεθούμε, ό,τι κι αν απογίνουμε».
«Νομίζω ότι εγώ ξέρω για ποιο λόγο βρισκόμαστε στη Γη: για να ανακαλύψουμε ότι μας παίρνουν ό,τι αγαπάμε περισσότερο, μάλλον εξαιτίας κάποιου λάθους στα ανώτερα κλιμάκια παρά προσχεδιασμένα».
«Η ελευθερία τους να μπορούν να κάνουν αυτό που τους λένε είχε διαφυλαχθεί».

ο λαβύρινθος με τους παραμορφωτικούς καθρέφτες

2008-05-20T15:08:00.000-07:00

Η Αλίκη περιπλανιόταν στον κόσμο του καθρέφτη, όταν χωρίς να το καταλάβει γλίστρησε και πέρασε σ’ ένα λαβύρινθο με παραμορφωτικούς καθρέφτες και πολλές δυσάρεστες εκπλήξεις. Κι εκεί, χωρίς καν να θυμάται πώς, βρέθηκε διορισμένη στο δημόσιο. Η θέση ήταν καλή. Ανάλογη με τα προσόντα της. Ταλαντεύτηκε λίγο στην αρχή, σκέφτηκε τα όνειρα για το μέλλον της, αλλά ανασήκωσε τους ώμους και είπε πως θα ήταν προσωρινή αυτή η κατάσταση και γρήγορα θα έβρισκε κάτι καλύτερο. Πέρασαν μήνες και χρόνια, η Αλίκη συνήθιζε, όλα ήταν κάπως ανέμελα και το εργασιακό περιβάλλον αρκετά καλό. Είχε ξεχαστεί μέσα στον λαβύρινθο με τους παραμορφωτικούς καθρέφτες, μάλιστα ξέχασε ολότελα και πού βρισκόταν η έξοδος. Έτσι άργησε να καταλάβει πως αυτός ο λαβύρινθος είχε την τάση να παγιώνεται και δεν ανεχόταν τις σκανδαλιές και τις τρέλες. Η Αλίκη σοβάρεψε. Παντρεύτηκε και απόκτησε παιδιά. Απόκτησε επίσης υποχρεώσεις και πιστωτικές κάρτες.
Προσπαθούσε όμως να εργάζεται ευσυνείδητα και να εξετάζει στην ουσία τις υποθέσεις που χειριζόταν. Βέβαια δεν άργησε να παρατηρήσει πως από κάποια στιγμή και μετά τα πράγματα άλλαξαν προς το χειρότερο, μα ήταν πάντα αισιόδοξη και περίμενε πως αυτή η άσχημη τροπή δε θα κρατούσε πολύ και σίγουρα κάπου θα σταματούσε. Πέρασε καιρός για να καταλάβει πως όταν συμμαχούν η ανθρώπινη βλακεία και η διαφθορά της εξουσίας γίνονται ανίκητες. Τώρα η ένωσή τους είχε περάσει την οριακή τιμή και η πορεία τους ήταν ξέφρενη προς το θρίαμβο. Η Αλίκη σαν πρώτη μορφή άμυνας έριξε τα στάνταρ της και αποφάσισε να μη βασανίζει ιδιαίτερα τα θέματα με τα οποία ασχολιόταν, αφού ούτως ή άλλως δεν εκτιμούσε πια κανείς τη δουλειά της. Ο καιρός κυλούσε, εξακολουθούσε να πιστεύει σε ένα καλύτερο εργασιακό μέλλον, πότε πότε θυμόταν τα όνειρά της και χανόταν σε σχέδια για την πραγματοποίησή τους.
Οι υποθέσεις που χειριζόταν είχαν αυξηθεί επικίνδυνα σε όγκο κι όμως στην πραγματικότητα ήταν εντελώς ανούσιες και ευτελείς, υποθέσεις που έπρεπε προ πολλού να έχουν κλείσει. Η πληθώρα τους εμπόδιζε αυτήν και τους συναδέλφους της να ασχολούνται όπως έπρεπε με τις λίγες πράγματι σημαντικές υποθέσεις. Άλλωστε αυτό ήταν μια καλή δικαιολογία για τους προϊσταμένους της να δίνουν μεγάλες δουλειές σε κάποιους προνομιούχους του λαβύρινθου που, μη όντας υπάλληλοι, πληρώνονταν με μεγάλες αμοιβές, διπλάσιες και τριπλάσιες από τους μισθούς ενός χρόνου της Αλίκης. Μα τι μπορούσε να κάνει αυτή πια; Είχε υποχρεώσεις, πιστωτικές κάρτες, αγόρασε και αυτοκίνητο με δάνειο, τα παιδιά της μεγάλωναν και είχαν αυξημένες απαιτήσεις. Η Αλίκη καυχιόταν πάντα πως τόσα χρόνια στον κόσμο του παραμορφωτικού καθρέφτη κατάφερε να μην ανήκει πουθενά, σε κανένα κόμμα ή ομάδα, περιφρονούσε εκείνους που δε δίσταζαν να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσον για να αναρριχηθούν, χαιρόταν για τις αξίες με τις οποίες είχε μεγαλώσει.
Αν και είχε συνηθίσει στις εκπλήξεις που την περίμεναν σε κάθε γωνιά του λαβύρινθου, δεν περίμενε ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να χειροτερέψουν με τόσο γρήγορους ρυθμούς. Την κατάπιε η ηλιθιότητα του εργασιακού της περιβάλλοντος, τρόμαζε στην ιδέα πως μπορούσε κάποια στιγμή να αποβλακωθεί κι αυτή. Η κατάσταση είχε γίνει αφόρητη τόσο στη δική της υπηρεσία, όσο και σε άλλες δημόσιες υπηρεσίες της χώρας του παραμορφωτικού καθρέφτη. Τα δεδομένα άλλαζαν μέρα με τη μέρα τρομακτικά. Προσπάθησε μαζί με κάποιους άλλους να αντισταθεί, αλλά κάθε κίνησή τους έπεφτε στο κενό ή ακόμα χειρότερα δυνάμωνε τους αντιπάλους. Φυσικά δεν επρόκειτο ποτέ να συνεργαστεί και να κάνει πράγματα αντίθετα στη συνείδησή της, αν και ήξερε πως αυτό θα διευκόλυνε τη ζωή της. Έβλεπε γύρω της τα πάντα να καταρρέουν. Ο εκφοβισμός στο χώρο της δουλειάς μεγάλωνε. Προσπάθησε να θυμηθεί πώς είχε μπει σ’ αυτό τον κόσμο. Πού ήταν η προσοχή της όταν συνέβη αυτό; Και πού βρισκόταν η έξοδος; Αχ, δε θυμόταν τίποτα πια.
Έβλεπε νέα παιδιά να χρησιμοποιούνται σα ρουφιάνοι του συστήματος πληρώνοντας το τίμημα μιας θέσης που τους υπόσχονταν πως θα γινόταν μόνιμη. Αναγκάζονταν να εξαργυρώσουν το γραμμάτιο του διορισμού τους με τη διευκόλυνση παράνομων δραστηριοτήτων εκείνων που ασκούσαν την εξουσία. Κάποτε φαίνονταν όλα τόσο εύκολα! Και η Αλίκη είχε υποχρεώσεις, πιστωτικές κάρτες, τα παιδιά σπούδαζαν, σκεφτόταν να πάρει καινούργιο αυτοκίνητο (είχε μόλις ξεχρεώσει το παλιό) και είχε φεσωθεί για τα καλά με ένα στεγαστικό δάνειο. Πού να φανταζόταν σε εκείνα τα ανέμελα χρόνια πως η ανθρώπινη βλακεία θα ξεχείλιζε και θα απειλούσε να πνίξει κάθε δημιουργία και κάθε όραμα;
Παρόλα αυτά η Αλίκη δεν το έχει βάλει κάτω. Πολλές φορές τα βράδια ονειρεύεται πως βρίσκει την έξοδο από τον κόσμο του παραμορφωτικού καθρέφτη. Όταν ξυπνάει κάνει σχέδια, σκέφτεται να φύγει μακριά από την τρέλα και τη διαφθορά (στο κάτω κάτω το είπαμε, δε θα συνεργαστεί ποτέ, μόνο τη ζωή της θα κάνει δύσκολη), γνωρίζει σκαμπανεβάσματα, μα ξέρει πως κάποια μέρα – σύντομα – θα πρέπει να αποφασίσει. Δεν μπορεί να κάνει για πολύ καιρό πως δε βλέπει τι συμβαίνει γύρω της. Θα αφήσει πίσω της την εφήμερη σιγουριά που τη δένει στο όχημα της καταπίεσης; Θα ρισκάρει να αναζητήσει μια καινούργια δουλειά στη χώρα του παραμορφωτικού καθρέφτη, όταν ξέρει πως μπορεί να πέσει σε ανάλογες συνθήκες; Ή θα ψάξει για την έξοδο; Κι αν δεν υπάρχει έξοδος;

κάλεσμα στο Μικρόκοσμο

2008-05-05T04:26:00.000-07:00

Έλαβα το παρακάτω κάλεσμα από το φίλο Δημήτρη Φύσσα για μια διαφορετική παρουσίαση βιβλίου:
"ΚΑΛΕΣΜΑ
Φίλες και φίλοι
Οι αρχαίες και γνωστές εκδόσεις Γιαου.Κε. Publ. House®©™ και ο δόκιμος συγγραφέας Δημήτρης Φύσσας σάς προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του

ΟΙ ΑΣΤΙΚΟΙ ΧΩΡΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΗΣΗ ΑΠΟ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ
Ποιήματα 1972 - 2008

Τόπος: Κινηματογράφος «Μικρόκοσμος», Συγγρού 106, μετά την «Ολυμπιακή», στάση μετρό Συγγρού/Φιξ
Χρόνος: Κυριακή 1 του Ιούνη 2008, ώρα 12.00 μ.μ.

Το βιβλίο θα μοιραστεί δωρεάν, και θ΄ ακολουθήσει ελεύθερη συζήτηση, δίχως προκαθορισμένους ομιλητές. Τα (περισσότερα) ποιήματα υπάρχουν ήδη στην ιστοσελίδα www.dimitrisfyssas.gr.

Δημήτρης Φύσσας Γιαου.Κε. Publ. House®©™
Συγγραφέας, κειμενογράφος, φιλόλογος ν. ελληνικής Συμεώνος Συντυχάκου 666, Αθήναι
www.dimitrisfyssas.gr www.yauke.amde
ekthesi@yahoo.gr amde@yauke.amde
τηλ. 6944 533 233, 210-2233690

Υ.Γ. Το σινεμά κλιματίζεται και διαθέτει λαμπρό μπαρ"

ευχές από τη χώρα του καθρέφτη

2008-04-26T09:06:00.000-07:00

Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση. Και ελπίζω τη φορά αυτή να αναστηθεί «κάτι» σ’ αυτή τη χώρα. Η οικολογική συνείδηση, η κριτική σκέψη, η φαντασία, η δημιουργικότητα, η ευαισθησία, ο σεβασμός στα δικαιώματα των άλλων, κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Γιατί τα τελευταία χρόνια το μόνο που ανασταίνεται είναι η ηλιθιότητα, το βόλεμα και η αδιαφορία.
Φαντάσου όμως να αναστηθούν και τα αρνάκια και να μας πάρουν στο κυνήγι...

ο καθρέφτης του ιερού φωτός

2008-04-26T05:59:00.000-07:00

Αντιγράφω από το βιβλίο του Γεωργ. Σιέττου «Τα Καβείρια Μυστήρια» (Εκδόσεις Πύρινος Κόσμος):
«Ο μυούμενος στα Καβείρια Μυστήρια έφερε το συμβολικό βαθμό του Καδμίλου, ο οποίος φονευόταν συμβολικά από τον αδελφό του και ανασταινόταν από τον Ερμή.
Τα μυστήρια άρχιζαν συνήθως με μια τελετή εξαγνισμού. Η τελετή γινόταν τη νύχτα. Ακολουθούσε φαγοπότι. Βρέθηκαν αγγεία και πήλινα δοχεία φαγητού με χαραγμένο το γράμμα Θ (Θεός) ή και του Ε, που είχε την ίδια σημασία.
Κατά τη μύηση ο μυούμενος έβλεπε, σε ειδική τελετή, τα θεϊκά σύμβολα και του εξηγούσαν τη σημασία τους. Μετά τη μύηση του έδιναν φυλαχτό από κίνδυνο στη θάλασσα ή για την υγεία του μια ζώνη κόκκινη ή ένα δαχτυλίδι να φορέσει.
Κατά την έναρξη της τελετής της Σαμοθράκης έσβηναν όλα τα φώτα σ’ όλο το νησί – το ίδιο γινόταν άλλωστε και στη Λήμνο – κι έστελναν ιερό πλοίο για να φέρει καινούργιο φως από την ιερή εστία του νησιού της Δήλου.
Αν το πλοίο επανερχόταν προτού περάσουν εννιά μέρες, υποχρεωνόταν να πλέει κοντά στο νησί, ώσπου να περάσουν οι εννιά μέρες. Ύστερα, με αναμμένα κεριά – η λαμπάδα ήταν σύμβολο των Καβείρων – μετέδιναν το φως ο ένας στον άλλο».

ο καθρέφτης των αναμνήσεων

2008-04-20T03:27:00.000-07:00

Χθες βρέθηκα να περπατώ στην παλιά μου γειτονιά και ένιωσα τις αναμνήσεις να με χτυπούν κατά κύματα. Το σπίτι που έζησα τα παιδικά μου χρόνια στέκεται ακόμα εκεί, μελαγχολικό τριώροφο ανάμεσα στις πολυκατοικίες. Η διπλανή μονοκατοικία με τον κήπο έγινε χώρος πάρκινγκ. Πιο πέρα η παλιά εγκαταλειμένη από τα παιδικά μου χρόνια μονοκατοικία δεν υπάρχει πια. Ένα κενό στη θέση της. Απέναντι η μονοκατοικία έγινε κι αυτή πολυκατοικία. Άραγε μένουν εκεί τώρα η Κατερίνα και ο Παναγιώτης, σύντροφοι στα παιδικά παιχνίδια; Το εγκαταλειμένο γωνιακό σπίτι που παρέμενε χρόνια κλειστό, μήλο της έριδος των κληρονόμων του, χτίστηκε τελικά. Πήραν και το γειτονικό οικόπεδο και ύψωσαν μια μεγάλη καινούργια πολυκατοικία. Εκεί στη γωνία που σταμάτησε πριν πολλά χρόνια η ζωή ενός αγαπημένου. Στέκομαι και οι εικόνες στριφογυρίζουν μπροστά μου. Είναι απόγευμα μα εγώ έχω νύχτα γύρω μου, το φως της λάμπας του δρόμου φωτίζει τη σκηνή. Οι τελευταίες στιγμές εκείνου κι εγώ... οι άλλοι... κανείς να μην μπορεί να βοηθήσει. Κι ύστερα προσπέρασα και συνέχισα την πορεία. Το παλιό σινεμά έβαλε εδώ και πολλά χρόνια λουκέτο. Συνεχώς βλέπω νέες πολυκατοικίες, δεν αφήνουν κανένα κενό να πάει χαμένο. Η φύση απεχθάνεται το κενό. Πού να δεις οι κατασκευαστές.... Ευτυχώς δεν έχτισαν ακόμα τη Φυτευτή (το παρκάκι της περιοχής).
Κάποια μαγαζιά υπάρχουν ακόμα, άλλα άλλαξαν ιδιοκτήτη και είδος. Οι κινηματογράφοι έχουν κλείσει εδώ και χρόνια. Ο φούρνος σταθερός στη θέση του, οι ανάγκες για ψωμί δεν τελειώνουν ποτέ.
Λίγο πριν βγω στην Πατησίων σκέφτομαι πως υπάρχει μια μονοκατοικία ακόμα στη θέση της. Πάντα μου άρεσε να τη βλέπω να στέκεται εκεί ανάμεσα στο μπετόν με το μεγάλο κήπο και τα ψηλά της δέντρα. Κι όμως... Όταν φτάνω βλέπω στη θέση της τα δοκάρια της οικοδομής που χτίζεται και σηκώνεται και κρύβει το κομμάτι του ουρανού που μέχρι πριν λίγο καιρό μπορούσες να αντικρίσεις όταν στεκόσουν απέναντί της.
Πώς θάναι το αύριο σ’ αυτή την πόλη;

alice*in*mirrorland

όταν η Αλίκη ανακάλυψε τον Lan Wu...

Χρόνια πολλά!

λέξεις

κάπου στη γη

ο καθρέφτης πήρε τα βουνά

a rose is a rose is a rose

Καλή Ανάσταση!

Τα είδωλα της "Αποτυχημένης Πριγκίπισσας"

moonchild

και ολίγος Debussy

σονάτα του σεληνόφωτος

ολόγιομη σελήνη

χιονονιφάδες στον καθρέφτη

η Αίθρα και ο Μιχάλης

το κίτρινο του Βαν Γκογκ

ποιος είναι ο Νοματαίος;

καλή χρονιά...

καλά Χριστούγεννα

η αποτυχημένη πριγκίπισσα και άλλες ιστορίες με κακό τέλος

θετικές ιστορίες

εκλογές στη Βενετία

οι Τρώες και η τύχη τους

ένας αιώνας... μια στιγμή

καλό φθινόπωρο

teachls@art... επειδή η διδασκαλία είναι τέχνη

ο καθρέφτης του ποιητή

το είδωλο της Άναμπελ Λι

Ο χρωματιστός καθρέφτης του Βίνσεντ

ο καθρέφτης και οι Μεγάλοι Θεοί

η θάλασσα του καθρέφτη

ο Νίτσε στον καθρέφτη

ο καθρέφτης και η φωτιά

ο καθρέφτης και η νοσταλγία

ο τοίχος και ο καθρέφτης

τα χελιδόνια μας...

αποστροφή

το κάτοπτρο και η μυστηριώδης αδελφότητα

ένας αιώνας... μια στιγμή

ο καθρέφτης έσπασε

ο καθρέφτης της οργής

ο καθρέφτης της πρωτομαγιάς

ο καθρέφτης της παραπλάνησης

ο χορός της Κοιμωμένης

χρόνια πολλά μέσα απ' τον καθρέφτη....

το είδωλο του τελευταίου άρθρου

το είδωλο του Συντάγματος

η παρουσίαση των τριών στο ΕΝΑΣΤΡΟΝ

χιονισμένος καθρέφτης

ο βουκολικός καθρέφτης

καλή χρονιά...

θραύσματα του καθρέφτη

καλά Χριστούγεννα....

ο καθρέφτης των Σκουπιδοχριστουγέννων

Το ...τέρας στο Έναστρον

ο καθρέφτης του "τετελεσμένου μέλλοντος"

ο καθρέφτης πάλι στην Κρήτη για τις εκλογές

πρωινό στην Πάτμο

ο καθρέφτης ενός εγκλήματος

ο καθρέφτης της φωτιάς

ο καθρέφτης της καταστροφής

Midnight, καλό ταξίδι...

κάλεσμα στο Γραμματικό

ο καθρέφτης των σκουπιδιών

ο καθρέφτης της αυτοκαταστροφής

ο λαξευτής των στοιχείων πέρασε από τον καθρέφτη

αντικατοπτρισμοί στο Λιβυκό πέλαγος

ο καθρέφτης, οι εκλογές και η παραλία

τέσσερα βιβλία στον καθρέφτη της ΑΛΕΦ

ο καθρέφτης και η Ιερά Οδός

the Beau and the Beast

όπου η Alice αναζητά αντανακλάσεις στον καθρέφτη της θάλασσας

συνάντηση στο "Έναστρον"

ο καθρέφτης της φαντασίας

διήμερη συναυλία στο πάρκο μας

όσο υπάρχουν ελεύθεροι χώροι...

συναυλία στο πάρκο μας...

ο καθρέφτης της αγανάκτησης

ο ραγισμένος καθρέφτης της μνήμης

ο καθρέφτης του πράσινου και του τσιμέντου

aliceinmirrorland